ตอนที่ 26: ลานฝึกยุทธ์

จางเซิงเลือกดาบถัง (ดาบรูปทรงตรงของจีน) ส่วนเจ้าอ้วนเลือกดาบใหญ่ (Greatsword)

วัสดุทำจากโลหะผสมที่มีความแข็งแกร่งทนทาน

"เป็นไง? ฉันดูเท่ไหม?"

ดาบยักษ์ถูกกวัดแกว่งในมือเจ้าอ้วนราวกับของเล่น

สำหรับวิชาพื้นฐานรวมคาบนี้ ไม่มีใครมาสายและไม่มีใครส่งเสียงดัง ผู้สอนการใช้อาวุธเย็นยังคงเป็นอาจารย์สวีคนเดิม

ทว่าคราวนี้ สวีอันหมินเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดเกราะรัดรูปพร้อมดาบคู่ไขว้หลัง

ต้องยอมรับเลยว่า ลุคนี้ดูเท่ระเบิดจริงๆ

"นักศึกษา เราเจอกันอีกแล้ว"

"คาบที่แล้วเราเรียนพื้นฐานอาวุธปืน คาบนี้ผมจะพาพวกคุณเริ่มเรียนรู้อาวุธเย็น"

"ผมรู้ว่าในหมู่พวกคุณ หลายคนมองข้ามอาวุธเย็น แค่เลือกหยิบอาวุธมาเล่นๆ สักชิ้นเพื่อมาเข้าเรียน!" สวีอันหมินกล่าวเสียงเย็นชา

"ตอนนี้ ผมจะให้โอกาสพวกคุณท้าสู้กับผม!"

สิ้นคำพูด บรรยากาศในห้องเรียนก็ร้อนระอุขึ้นทันที

"แน่นอน ผมจะผนึกพลังวิญญาณของตัวเองไว้ทั้งหมด ส่วนพวกคุณงัดทุกอย่างที่มีมาใช้ได้เลย!"

"ไม่ว่าจะเป็นคาถาหรือพรสวรรค์!"

"ขอแค่มีใครเอาชนะผมได้ ผมจะให้รางวัล 1,000 หน่วยกิตทันที และถือว่าผ่านการประเมินทุกรายการของเดือนนี้โดยอัตโนมัติ!"

พันหน่วยกิตเชียวนะ! ถึงจางเซิงจะเฉยๆ แต่นักศึกษาคนอื่นตาลุกวาวกันเป็นแถว

"มีใครสงสัยอะไรไหม?"

"อาจารย์ครับ 1 ต่อ 1 หรือ รุมได้ครับ? พวกเราเข้าไปพร้อมกันได้ไหม?" นักศึกษาคนหนึ่งถาม

เส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผากสวีอันหมินทันที เขาตอบเสียงเรียบ:

"ตัวต่อตัว!"

"ทีนี้ ใครในหมู่พวกคุณกล้าจะท้าสู้บ้าง? ได้ยินว่าบางคนตื่นรู้พรสวรรค์คู่ และบางคนถึงขั้นระดับ SSS!"

"คนที่หัวเซี่ยทุ่มเททรัพยากรมหาศาลเพื่อฟูมฟัก จะต้องไม่ใช่ขยะ!"

สิ้นเสียงประกาศ หลายคนก้าวออกมาข้างหน้าทันที!

"ดีมาก ไปเจอกันที่ลานฝึกยุทธ์!"

พื้นและผนังของลานฝึกยุทธ์สร้างจากวัสดุพิเศษ และยังเป็นสนามฝึกซ้อมประจำของสถาบันเทพสงครามอีกด้วย

"พวกคุณทั้งห้าคนกล้าหาญมาก รับไปคนละ 5 คะแนน!"

"ใครจะเริ่มก่อน?"

เสียงตะโกนก้องของสวีอันหมินดังกังวานไปทั่วลานฝึก จิตสังหารอันน่าเกรงขามแผ่ออกมาราวกับกล้ามเนื้อที่ปูดโปนบนร่างกาย

นักศึกษาล้อมวงเป็นวงกลมขนาดใหญ่ กลางเวทีประลองคือสวีอันหมินที่ตอนนี้ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังคลั่ง

จางเซิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายอย่างยิ่งยวดจากตัวเขา กว่าจางเซิงจะเข้าใจในภายหลังว่า นั่นคือรังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการผ่านสมรภูมิเลือดนับครั้งไม่ถ้วน

"สถาบันเทพสงคราม—หลี่ยวน ขอคำชี้แนะจากอาจารย์สวีครับ!"

เด็กหนุ่มร่างสูงเดินขึ้นมาบนเวที จากนั้นฉากที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น

อุณหภูมิในลานฝึกยุทธ์ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจกลายเป็นไอหมอก และชั้นน้ำแข็งบางๆ เริ่มเกาะตัวบนเวที

เกล็ดน้ำแข็งบางๆ ก่อตัวขึ้นปกคลุมทั่วร่างกายของสวีอันหมิน

"เชี่ย! เล่นทีเผลอนี่หว่า! ไอ้ขี้โกงเอ๊ย!" นักศึกษาข้างล่างเริ่มซุบซิบนินทา

เมื่อเห็นสวีอันหมินโดนเล่นงาน รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหลี่ยวน แต่เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบประสานอินทันที

ลูกไฟขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก่อตัวขึ้นในมือของเขาอย่างรวดเร็ว

ต่อให้เป็นสวีอันหมิน โดนลูกไฟนี้เข้าไปจังๆ ก็คงเจ็บตัวไม่น้อย

แต่ทว่า วินาทีต่อมา รูม่านตาของหลี่ยวนขยายกว้างด้วยความตกใจ!

ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัส ลูกไฟในมือสลายไปก่อนจะก่อตัวเสร็จสมบูรณ์

หางตาเขาเหลือบเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเพื่อนร่วมชั้นที่พากันเอามือปิดปาก

จากนั้นโลกก็หมุนคว้าง และเขาก็ถูกทุ่มลงกระแทกพื้นอย่างแรง!

ในตอนนี้ ไหนล่ะน้ำแข็ง? มีแต่ไอหมอกขาวที่ละลายเพราะความร้อน

หลี่ยวนไม่รู้ตัวเลยว่าแพ้ได้ยังไง

แต่นักศึกษาที่อยู่นอกสนามเห็นเหตุการณ์ชัดเจน

ในจังหวะที่หลี่ยวนกำลังร่ายคาถา สวีอันหมินกระแทกน้ำแข็งที่เกาะตัวแตกกระจาย แล้วพุ่งตัวกลายเป็นภาพติดตา เข้าประชิดตัวหลี่ยวนอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งคว้าคอหลี่ยวนที่ยังทำมือประสานอินค้างไว้ แล้วจับทุ่มลงพื้น

โชคดีที่ทุกคนผ่านการบำเพ็ญเพียรมา ร่างกายจึงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ถ้าเป็นคนธรรมดาโดนเข้าไปขนาดนี้ คงได้ไปคุยกับรากมะม่วงแล้ว

ตั้งแต่เริ่มจนจบ ใช้เวลาแค่ชั่วอึดใจเดียว

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลี่ยวนถึงได้สติ

"หลี่ยวนสินะ? รู้จักใช้พรสวรรค์ธาตุน้ำแข็งเปิดเกมเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของครู ถือว่ามีความคิดสร้างสรรค์และกล้าหาญ แต่เธอไม่รู้เหรอว่าการใช้พรสวรรค์ด้วยพลังจิตระดับพื้นฐานกับร่างกายระดับขอบเขตทะเลปราณของครูมันไร้ประโยชน์?"

"รู้ไหมว่าทำไมถึงแพ้?" สวีอันหมินถาม

"อาจารย์ครับ เป็นเพราะตอนประสานอิน ผมเปิดช่องว่างให้อาจารย์"

"ฉลาดนี่เจ้าหนู" สวีอันหมินหันไปมองทุกคน

"พวกคุณยึดติดกับคาถาอาคมมากเกินไป จนลืมไปว่าในการต่อสู้จริง ความเป็นความตายตัดสินกันในเสี้ยววินาที คิดว่าจะมีเวลาร่ายเวทสวยๆ งั้นเหรอ?"

"คนแรกกล้าหาญและมีหัวคิด แต่ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะทำให้ผมชักดาบ! คนที่สองคือใคร? ขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

คนที่สองเป็นผู้ใช้พรสวรรค์ร่างแยก แต่น่าเสียดายที่ยืนระยะได้ไม่ถึงหนึ่งกระบวนท่า

ร่างแยกโดนหมัดเดียวเปรี้ยงเดียว แตกกระจายหายวับ

คนที่สี่ ก็แพ้ราบคาบในไม่กี่วินาที!

เมื่อคนที่ห้าก้าวขึ้นเวที บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที ผู้มาใหม่มีดวงตาดุจเหยี่ยว ผมสีเหลืองทองปรกตาเล็กน้อย ผิวขาวดั่งหยก รูปร่างสูงโปร่ง

ดูดีมีราศีจับสุดๆ

"ไอ้หัวทองนั่นใครวะ?" จางเซิงกระซิบถามเจ้าอ้วน แต่เสียงของเขาก็ยังไปเข้าหูสาวๆ แถวนั้นจนโดนมองค้อนควบ

"นั่นไง คนที่ตื่นรู้พรสวรรค์คู่ที่ฉันเล่าให้ฟัง ดูสาวๆ พวกนี้สิ แฟนคลับเดนตายของหมอนั่นทั้งนั้น!" อู๋ซิงหยางส่งข้อความทาง WeChat ตอบจางเซิง

"เธอคือหลินเสี่ยวเทียนจากสถาบันเทพสงคราม พรสวรรค์คู่ ฉันรู้จักเธอ! มาดูกันซิว่าเธอจะทำให้ฉันชักดาบได้ไหม!" สวีอันหมินกล่าวเสียงเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ

"อาจารย์สวี โปรดชี้แนะด้วยครับ!" ทันทีที่หลินเสี่ยวเทียนโค้งคำนับจบ เขาก็พุ่งเข้าชาร์จอาจารย์สวีอย่างรวดเร็ว

จางเซิงไม่รู้ว่าเขาไปเอาความกล้ามาจากไหน

แต่สวีอันหมินกลับขมวดคิ้ว และชักดาบด้วยมือขวาออกมาอย่างรวดเร็ว

"เคร้ง!"

ชัดเจนว่าบนสนามมีดาบของอาจารย์สวีแค่เล่มเดียว แต่กลับมีเสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น และประกายไฟแลบแปลบปลาบจากการปะทะ

นี่มัน...?

จางเซิงเบิกตากว้าง เพิ่งสังเกตเห็นว่าหลินเสี่ยวเทียนกำลังกวัดแกว่งบางสิ่งในมืออย่างรวดเร็ว

อาวุธที่มองไม่เห็น!

หลินเสี่ยวเทียนมีอาวุธล่องหน ดูเหมือนจะเป็นดาบเสียด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้หลินเสี่ยวเทียนประหลาดใจคือ อาจารย์สวีสามารถสัมผัสถึง "ดาบไร้เงา" ของเขาได้

ทุกการโจมตีถูกปัดป้องได้อย่างสมบูรณ์แบบ

สุดท้ายเขาก็แพ้ ช่องว่างทางฝีมือห่างชั้นกันเกินไป เขาไม่สามารถรับมือการโจมตีของอาจารย์สวีได้เลย ทำได้แค่เรียกพรสวรรค์ "โล่" ออกมาป้องกันตัว แต่พลังจิตก็หมดลงอย่างรวดเร็ว

ดาบยาวจ่ออยู่ที่หว่างคิ้วของเขา ร่างกายสั่นเทิ้ม เป็นสัญญาณของการใช้พรสวรรค์เกินขีดจำกัด

"เธอเก่งมาก อย่างน้อยก็บีบให้ฉันใช้ดาบได้ ไปพักผ่อนซะ!" น้ำเสียงของสวีอันหมินเจือแววชื่นชมเล็กน้อย

สวีอันหมินหันกลับมามองฝูงชนด้วยสายตาเคร่งขรึม:

"นี่คือระดับของพวกคุณในตอนนี้! ทักษะการต่อสู้ห่วยแตก! นอกจากพรสวรรค์แล้ว พวกคุณก็ไม่มีอะไรดีเลย ประเทศชาติจะเลี้ยงพวกขยะอย่างพวกคุณไว้ทำไม?"

"อีกไม่นาน! พวกคุณจะต้องเผชิญหน้าและฆ่าสัตว์อสูรด้วยตัวเอง!"

"ในสนามรบ พอพลังจิตหมด พรสวรรค์ก็ใช้ไม่ได้ พอปราณวิญญาณหมด คาถาก็ร่ายไม่ออก พอกระสุนหมด ปืนก็เป็นแค่เศษเหล็ก! ถึงตอนนั้นพวกคุณต้องใช้ร่างกายเข้าแลก!"

"หลังเลิกเรียนวันนี้ ไปเลือกคัมภีร์วิชาการต่อสู้ที่เหมาะกับตัวเองซะ แล้วรีบฝึกให้หนัก! วันอาทิตย์นี้ พวกคุณมีกำหนดการไปทัศนศึกษาที่แดนลับแลระดับขาว เตรียมตัวกันไว้ให้ดี"