บทที่ 22 ปาร์ตี้ฟาร์มรูนและขอความช่วยเหลือ

เขตแดนลับสัตว์อสูรในมณฑลอวิ๋นชวนนั้นมีอยู่น้อยนิด และวิทยาลัยผู้ใช้ภูตแห่งเป่ยชวนก็ไม่มีเขตแดนลับตั้งอยู่เลย

หากผู้ใช้ภูตในมณฑลต้องการจะฟาร์มรูน แทบทุกคนจะต้องเดินทางไปยัง 'เมืองฉงหยาง' ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางของมณฑล

เพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักศึกษา วิทยาลัยผู้ใช้ภูตชั้นนำทุกแห่งจึงได้สร้างสถานีรถไฟความเร็วสูงที่วิ่งตรงไปยังเมืองฉงหยางไว้ภายในวิทยาเขต

โม่ซืออวี่และเซี่ยหยวนเดินทางมาถึงเขตแดนลับของเมืองฉงหยางหลังจากนั่งรถไฟมาเพียงสามสิบนาที

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากชานชาลา คลื่นความร้อนและเสียงจอแจก็ปะทะเข้าเต็มเปา!

ในฐานะศูนย์กลางเขตแดนลับที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล ที่นี่จึงมีระบบนิเวศที่สมบูรณ์แบบก่อตัวขึ้น

โถงจัดปาร์ตี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน!

จุดแลกเปลี่ยนรูนก็เบียดเสียดเยียดยัด

ลานประลองภูตมีเสียงเชียร์ดังกระหึ่มไม่ขาดสาย!

ย่านการค้าที่เต็มไปด้วยร้านอาหารและที่พักยิ่งคึกคักและเจริญรุ่งเรืองสุดๆ!

มองไปทางไหนก็เห็นแต่อาจารย์และนักศึกษาที่ติดเข็มกลัดวิทยาลัย รวมถึงผู้ใช้ภูตอิสระเดินขวักไขว่ไปมา

ก็แน่ล่ะสิ ศูนย์รวมคนล่ารูนทั้งมณฑลมารวมกันอยู่ที่นี่นี่นา!

เซี่ยหยวนกวาดตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความสนใจ พลางเอ่ยแซว

"ขยันกันแต่เช้าเลยแฮะ แต่ละคนนี่สายฟาร์มตัวยงทั้งนั้น"

โม่ซืออวี่ถอนหายใจเบาๆ "จะไม่ให้ขยันได้ยังไงล่ะ? ถ้าไม่ปั้นภูตให้เก่งๆ แล้วใครจะปกป้องมนุษยชาติล่ะ?"

พอออกมานอกวิทยาลัย ก็ไม่มีสายตาจับจ้องมากมายเหมือนเคย

ทั้งสองคนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก และมุ่งหน้าตรงไปยังพอร์ทัลของเขตแดนลับสัตว์อสูรทันที

ระดับของเขตแดนลับสัตว์อสูรนั้นคล้ายคลึงกับดันเจี้ยนสัตว์อสูร

แบ่งออกเป็น 1 ดาว ถึง 5 ดาว และระดับขุมนรก

เขตแดนลับแต่ละระดับดาวก็จะดรอปรูนระดับดาวที่สอดคล้องกัน

ส่วนเขตแดนลับระดับขุมนรก จะดรอปรูนสีที่หายากที่สุดและบวกสเตตัสให้มากที่สุด!

"เซี่ยหยวน เราเริ่มจากเขตแดนลับ 4 ดาวกันก่อนดีไหม จำนวนมอนสเตอร์ในเขตแดนลับน้อยกว่าในดันเจี้ยนเยอะเลย ปกติจะมีไม่เกินสิบตัว"

"บอสหนึ่งตัว กับมอนสเตอร์คุ้มกันอีกไม่กี่ตัว"

"เขตแดนลับ 4 ดาวมีมอนสเตอร์เลเวล 60 ถึง 80 ด้วยความแข็งแกร่งของนายตอนนี้ โซโล่ได้สบายมาก"

โม่ซืออวี่พิจารณาทุกอย่างอย่างรอบคอบ และติดนิสัยชอบถามความเห็นของเซี่ยหยวนไปแล้ว

ตอนนี้เธอไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

กล้าเลือกดันเจี้ยน 4 ดาวที่ท้าทายสุดๆ ตั้งแต่เริ่มเลย!

หลักๆ ก็เพราะเซี่ยหยวนเก่งเวอร์เกินไปนั่นแหละ เธอถึงได้มั่นใจเต็มเปี่ยม!

เซี่ยหยวนลูบคางอย่างครุ่นคิด "อุตส่าห์มาทั้งที ก็ต้องหาเซ็ตรูนแจ่มๆ ให้เสี่ยวเฮยสิ ลองเขตแดนลับ 5 ดาวดูเป็นไง..."

ตอนนี้เขาเลเวล 38 แล้ว พลังก็ฟื้นกลับมาได้เกือบครึ่งแล้วด้วย

เจ้าเสี่ยวเฮยที่เกาะอยู่บนไหล่โม่ซืออวี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น ถูมือไปมาอย่างตื่นเต้นเหมือนแมลงวัน พลางประจบสอพลอ

"สมแล้วที่เป็นท่านเซี่ยหยวน!"

โม่ซืออวี่คิดว่าตัวเองใจกล้าแล้วนะ แต่เซี่ยหยวนบ้าบิ่นยิ่งกว่าเธอซะอีก "5 ดาวเนี่ยนะ?! มอนสเตอร์ข้างในเลเวล 80 อัปทั้งนั้น บอสก็เลเวล 100 มันยากเกินไป!"

เซี่ยหยวนถามกลับ

"บอสเลเวล 100 ในเขตแดนลับ เก่งเท่าบอสขุมนรกตอนนั้นหรือเปล่าล่ะ?"

โม่ซืออวี่: "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เขตแดนลับมีความเสถียรที่สุด บอสก็ย่อมไม่เก่งเท่าดันเจี้ยนขุมนรกที่บ้าคลั่งอยู่ข้างนอกนั่น แต่ยังไงก็เลเวล 100 เชียวนะ!"

เธอสูดหายใจลึก ตัดสินใจใช้อำนาจในฐานะเจ้านาย "เอาเป็นว่า เราลองลง 4 ดาวดูก่อนดีกว่า ถ้านายเคลียร์ได้ชิลๆ ค่อยขยับไป 5 ดาว ตกลงไหม?"

เซี่ยหยวนคิดว่าแบบนี้ก็รับได้ จึงพยักหน้าตกลง

ยังไงซะ เขาก็ต้องหยั่งเชิงดูความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ในเขตแดนลับก่อน

ขืนใช้พลังวิญญาณไปจนหมดก๊อกกับการลุย 5 ดาว เดี๋ยวก็ฟาร์มรูนให้เสี่ยวเฮยได้ไม่ครบเซ็ตกันพอดี

ในที่สุดโม่ซืออวี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "งั้นก็ตกลงตามนี้ เดี๋ยวฉันเช็กก่อนนะว่าต้องต่อคิวไหม"

เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดที่จุดบริการของเขตแดนลับ

หน้าบัญชีทางการของเขตแดนลับสัตว์อสูรเมืองฉงหยางบนวีแชตก็เด้งขึ้นมา

หลังจากโม่ซืออวี่ลงทะเบียนบัญชีเสร็จ เธอก็กดเข้าไปดูที่เขตแดนลับ 4 ดาว

แล้วก็พบว่ามีคนเริ่มต่อคิวกันแล้ว

คิวของพวกเขาปาเข้าไปคิวที่ 19

เนื่องจากเขตแดนลับ 4 ดาวมีความยากสูงลิ่ว จำนวนคนต่อคิวจึงไม่เยอะเท่าไหร่

ถ้าเป็นเขตแดนลับที่ต่ำกว่า 4 ดาวล่ะก็ คิวคงยาวทะลุร้อยไปแล้ว

ผู้ใช้ภูตหลายคนต้องจองล่วงหน้ากันเป็นวันๆ ถ้าอยากจะลงเขตแดนลับ

โม่ซืออวี่ก้มหน้าก้มตากดมือถือ คิ้วขมวดเล็กน้อย "เขตแดนลับ 4 ดาวมีคิวอยู่ 19 ตี้ คาดว่าต้องรอประมาณ 1 ชั่วโมง"

เซี่ยหยวนชะโงกหน้าเข้ามาดู "ยุ่งยากจังแฮะ แซงคิวไม่ได้เหรอ?"

โม่ซืออวี่เม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อ "แซงคิวไม่ได้เด็ดขาด ยกเว้นนายจะมีบัตรผู้ใช้ภูตระดับ T3 แต่เราไปขอแจมตี้กับคนอื่นได้นะ ตอนนี้ตี้คิวที่ 2 กำลังหาคนเพิ่มอยู่พอดี"

เซี่ยหยวนทำหน้าเซ็ง "ลงตี้ก็ต้องหารของรางวัลสิ แบบนี้ไม่คุ้มเลย"

โม่ซืออวี่อธิบาย

"การลงตี้เขตแดนลับ นอกจากค่าประสบการณ์ที่ได้น้อยลงแล้ว รูนที่ผู้ใช้ภูตแต่ละคนจะได้รับก็ไม่ลดลงหรอกนะ"

"แถมยังเอาประเภทรูนที่อยากได้มาแลกเปลี่ยนกันเองได้ด้วย เพราะงั้นการลงตี้ถึงเป็นวิธีที่คนนิยมทำกันที่สุดไง"

เซี่ยหยวน: "งั้นก็ไม่เลว พอรับได้"

เมื่อเห็นเขาตกลง โม่ซืออวี่ก็เริ่มแชตคุยกับตี้คิวที่ 2 ผ่านมือถือ

อีกฝ่ายไม่ได้บอกเงื่อนไขการรับคนเข้าตี้ในทันที แต่ส่งโลเคชันมาให้ แล้วบอกให้เธอพาภูตไปเจอและคุยรายละเอียดกันแบบตัวต่อตัว

อยู่ใกล้แค่นี้เอง

เดินไปไม่กี่ก้าว พวกเขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนรออยู่หน้าศาลาพักใจ

มีผู้ใช้ภูตแค่สองคน

เป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาทั้งคู่ เพราะใส่เครื่องแบบนักศึกษา

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาจากวิทยาลัยผู้ใช้ภูตแห่งเป่ยชวน

ข้างกายพวกเขามีภูตระดับ B เลเวล 75 ยืนตระหง่านอยู่ รูปร่างหน้าตาประหลาดล้ำ: เป็นสิงโตตัวผู้ที่ยืนสองขา!

มันสวมหมวกคาวบอยปิดทับแผงคอสีทองอร่าม แต่งตัวด้วยชุดหนังสุดเท่ มีดาบยาวห้อยอยู่ที่เอว แววตาดูอมทุกข์แต่ก็แฝงไปด้วยความดุดัน

เมื่อเห็นโม่ซืออวี่และเซี่ยหยวนเดินเข้ามา

ดวงตาของนักศึกษาชายก็เป็นประกายขึ้นมาทันที สายตาของเขาจับจ้องไปที่โม่ซืออวี่เป็นตาเดียว

เขาคงไม่คิดฝันว่าจะได้ลงตี้กับสาวสวยระดับนี้!

ส่วนนักศึกษาหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มอีกคน ตอนแรกที่เห็นโม่ซืออวี่ก็ทำหน้าเฉยๆ แต่พอเหลือบไปเห็นเซี่ยหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ แววตาของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ก็แหม... กิ่งทองใบหยกเดินมาด้วยกันขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องเจริญหูเจริญตาเป็นธรรมดา

ทว่า ตัวเลขเลเวล 38 บนหัวเซี่ยหยวนมันช่างขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน ทำเอาพวกเขาแอบผิดหวังขึ้นมาทันที

นักศึกษาชายกุมขมับ ยิ้มแหยๆ อย่างหมดหนทาง

"น้องคนสวย เพิ่งเคยลงดันเจี้ยนครั้งแรกเหรอครับ?"

"จะลงดัน 4 ดาว ภูตของน้องอย่างน้อยๆ ก็ควรจะเลเวล 60 อัปนะ..."

ภูตสิงโตเหลือบมองเซี่ยหยวน ดึงปีกหมวกคาวบอยลง ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยภาษามนุษย์ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำซะเลย"

เซี่ยหยวนเอาแต่จ้องภูตสิงโตตาไม่กะพริบ พอได้ยินมันพูด จู่ๆ เขาก็กลั้นขำไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมา "ฮ่าๆๆ คาวบอยสิงโตเนี่ยนะ? ดีไซน์ภูตตัวนี้มันจะพิลึกเกินไปแล้ว ฮ่าๆๆ..."

ภูตสิงโตที่พยายามเก๊กขรึมมาตลอด ถึงกับตบะแตก โกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที

"ไอ้สวะ!"

"นี่เขาเรียกว่าความดิบเถื่อนสไตล์เรโทรโว้ย ยังไงก็ดูดีกว่าไอ้ผ้าปิดตาเบียวๆ ของแกก็แล้วกัน!"

เซี่ยหยวนยิ่งดูก็ยิ่งขำจนท้องแข็ง หัวเราะจนตัวงอ

ก็แหงล่ะ สิงโตบ้าอะไรยืนสองขาเหมือนคน แต่งตัวเป็นคาวบอย แถมยังอ้าปากโชว์เขี้ยวพูดเจื้อยแจ้วได้อีก โคตรจะฮา!

เมื่อเห็นหน้าภูตสิงโตเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

โม่ซืออวี่ก็รีบกระตุกเสื้อเซี่ยหยวน กระซิบเสียงเบา "เซี่ยหยวน เบาๆ หน่อย เราต้องพึ่งตี้เขาถึงจะได้ลงเขตแดนลับเร็วขึ้นนะ..."

เซี่ยหยวนถึงได้ยอมหยุดหัวเราะ ฝืนทำหน้าขรึมกลั้นขำสุดฤทธิ์

นักศึกษาหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มเหลือบมองมือถือ น้ำเสียงแฝงความเย่อหยิ่งเล็กน้อย

"เลเวล 38 ก็เลเวล 38 เถอะ ให้พวกนั้นเข้าตี้มาละกัน"

"ยังไงตี้เราก็ดาเมจล้นเหลืออยู่แล้ว แถมเวลาก็กำลังดี ขี้เกียจไปหาคนอื่นแล้ว..."