บทที่ 23 มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ แค่เข้าตี้มาดูดเวลเนี่ยนะ

ทั้งกลุ่มมุ่งหน้าไปยังพิกัดเขตแดนลับที่บัญชีทางการแจ้งไว้

ระหว่างทาง นักศึกษาชายก็เริ่มแนะนำตัว

"ฮ่าๆ คนสวย วันนี้พวกเธอโชคดีมากเลยนะที่มาเจอพวกเรา!"

"ขืนไปเจอพวกตี้กากๆ เขาไม่มีทางให้พวกเธอเข้าตี้มาดูดเวลฟรีๆ หรอก"

เขากระแอมไอสองสามที "ฉันชื่อ ซูหัง ส่วนนี่ ซูอวิ๋น ลูกพี่ลูกน้องฉันเอง พวกเราเป็นนักศึกษาปีสามจากวิทยาลัยผู้ใช้ภูตแห่งฉงหยาง!"

โม่ซืออวี่แนะนำตัวกลับตามมารยาท "ฉันโม่ซืออวี่ นักศึกษาปีหนึ่ง จากวิทยาลัยผู้ใช้ภูตแห่งเป่ยชวนค่ะ"

เธอไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะไม่รังเกียจที่เธอพาภูตเลเวล 38 อย่างเซี่ยหยวนมาด้วย แถมยังให้เข้าตี้ง่ายๆ โดยไม่ถามอะไรสักคำ

ซูหังชะงักไปเล็กน้อย "หืม? ทำไมรู้สึกคุ้นๆ ชื่อเธอจังแฮะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก..."

ซูอวิ๋นที่เดินอยู่ข้างๆ กลอกตาใส่ แล้วสวนกลับ "มุกจีบสาวเชยสะบัด อย่าไปสนใจเขาเลยโม่ซืออวี่"

เธอแอบลอบมองเซี่ยหยวนอยู่หลายครั้ง แววตาฉายแววอิจฉาอย่างปิดไม่มิด "ภูตของโม่ซืออวี่เป็นร่างมนุษย์เหรอ? ดีจังเลยน้า ฉันเองก็อยากได้ภูตร่างมนุษย์เหมือนกัน..."

ซูหังโวยวายขึ้นมาทันที

"เฮ้ยๆ ซูอวิ๋น ภูตของเธอระดับ A เชียวนะ แถมยังเป็นตัวท็อปอีกต่างหาก พลังต่อสู้สูสีกับพวก SR เลยนะเว้ย แล้วนี่ยังจะไปอิจฉาคนอื่นอีกเหรอ?"

ซูอวิ๋นแค่นเสียง "นายไม่รู้อะไรหรอก"

เธอก็แค่อยากได้เพื่อนคู่ใจที่ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ตลอดเวลาก็เท่านั้นเอง

แต่ภูตของเธอน่ะ ถึงจะเก่งก็จริง แต่มันตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม!

นอกจากตอนต่อสู้แล้ว เวลาอื่นก็ไม่สะดวกจะเรียกออกมาเลยสักนิด...

เซี่ยหยวนประสานมือไว้ท้ายทอย แล้วถามอย่างเกียจคร้าน

"ฉันเลเวล 38 พวกนายก็ยอมให้เข้าตี้ง่ายๆ แบบนี้ ไม่กลัวดาเมจไม่พอจริงๆ ดิ?"

ภูตสิงโตนาม 'เทพกระบี่' กอดอก ทำหน้ามั่นใจสุดขีด

"ไม่กลัวหรอก เพราะ... ข้าเก่งมากยังไงล่ะ!"

"แล้วภูตระดับ A ของซูอวิ๋นก็ยิ่งเก่งกว่าข้าอีก!"

เซี่ยหยวน: "พรืด!"

เทพกระบี่ชี้หน้าเขาอย่างเดือดดาล "เฮ้ย ขำอีกแล้วเรอะ? ถ้าเอ็งขำข้าอีก ข้าจะไม่พาลงดันเจี้ยนนะเว้ย!"

เซี่ยหยวนแกล้งทำหน้าอ้อนวอน ดัดเสียงแหลมปรี๊ด พูดจาเว่อร์วัง

"โอ๊ย... ท่านเทพกระบี่ ได้โปรดอย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะคะ พาพวกเราไปด้วยเถอะน้า!"

เทพกระบี่แค่นเสียงเย็น พยักหน้าอย่างพอใจ "ต้องแบบนี้สิ เป็นแค่เด็กเกาะเบาะก็หัดเจียมตัวซะบ้าง"

ซูหังทำหน้าเอือมระอา อดไม่ได้ที่จะเตือน "เทพกระบี่ หมอนั่นมันประชดแกชัดๆ ฟังไม่ออกหรือไงวะ...?"

เซี่ยหยวน: "เทพกระบี่... นายชื่อเทพกระบี่ ฮ่าๆๆ...!"

เทพกระบี่: "เฮ้ย!"

ซูอวิ๋นหยุดเดินแล้วพูดแทรกขึ้นมา

"ถึงแล้วล่ะ"

พอร์ทัลทางเข้าเขตแดนลับ 4 ดาวอยู่ตรงหน้าแล้ว

มีเจ้าหน้าที่ของทางการยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

หลังจากซูอวิ๋นโชว์หน้าจอมือถือให้ดู เจ้าหน้าที่ก็พยักหน้าให้สัญญาณว่าเข้าไปได้ พร้อมกับเอ่ยเตือน

"ผู้ใช้ภูตที่จองคิวแบบปาร์ตี้แต่ละคน สามารถลงเขตแดนลับได้สูงสุดวันละ 3 ครั้งนะครับ"

"ในเขตแดนลับ 4 ดาว มอนสเตอร์ระดับอีลีททุกตัวเลเวล 60 อัป บอสเลเวล 80 มีโอกาสเจอมอนสเตอร์เฟสสอง และมีโอกาสน้อยมากๆ ที่จะเจอบอสชื่อแดงเลเวล 90"

"โปรดประเมินกำลังของตัวเองด้วยนะครับ!"

"หากเจอสถานการณ์คับขันสู้ไม่ไหว อย่าฝืนเด็ดขาด ให้รีบใช้ผลึกเคลื่อนย้ายหนีออกมาทันที!"

"หากเกิดเหตุไม่คาดฝันใดๆ ขึ้นในเขตแดนลับ ศูนย์บริการเขตแดนลับสัตว์อสูรเมืองฉงหยางจะไม่ขอรับผิดชอบทางกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น..."

ซูอวิ๋นเดินนำหน้า ก้าวเข้าสู่พอร์ทัลเขตแดนลับเป็นคนแรก

คนอื่นๆ เดินตามเข้าไปติดๆ

ทิวทัศน์รอบด้านพลันแปรเปลี่ยน

พวกเขาก้าวเข้ามาในป่าดึกดำบรรพ์อันลึกลับ ต้นไม้ใบหญ้ารอบตัวเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง

เบื้องหน้าไกลออกไป มีต้นไม้ยักษ์ที่เปล่งแสงสีเข้มตระหง่านอยู่!

อักขระเรืองแสงลึกลับล่องลอยและถักทอเกี่ยวพันไปตามลำต้นที่คดเคี้ยว ดูศักดิ์สิทธิ์และขลังสุดๆ

ใต้ต้นไม้ยักษ์มีซากแท่นบูชาโบราณราบเรียบกว้างใหญ่ สลักลวดลายและอักขระประหลาดไว้มากมาย

"นี่คือ... ต้นไม้เทพเจ้ารูนนี่นา!"

"รูนวิญญาณก็ถือกำเนิดมาจากเจ้านี่แหละ!"

โม่ซืออวี่ที่เพิ่งเคยเข้าเขตแดนลับเป็นครั้งแรก อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหังก็ทำหน้าอึ้งๆ แล้วพูดขึ้น

"นี่เพิ่งเคยลงเขตแดนลับสัตว์อสูรครั้งแรกจริงๆ สินะ..."

"ลงครั้งแรกก็จัด 4 ดาวเลย ใจกล้าไม่เบาแฮะ!"

ซูอวิ๋นสูดหายใจลึก "เตรียมตัว..."

ทันใดนั้นเอง

เงาร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้นข้างกายเธออย่างกะทันหัน!

สัตว์ร้ายระดับไททัน สวมชุดเกราะหนาเตอะ ถือขวานคู่ แบกปืนใหญ่กระบอกโตไว้บนบ่า ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า!

ขนาดตัวของมันใหญ่โตมโหฬาร สูงเกือบ 5 เมตร ราวกับยักษ์ปักหลั่น

เมื่อซูอวิ๋นยืนอยู่แทบเท้ามัน เธอก็ดูตัวเล็กจ้อยไปถนัดตา

ระดับ A!

เลเวล 78!

อสูรไททันหุ้มเกราะ!

เมื่อโม่ซืออวี่เห็นไททันยักษ์ตรงหน้า ในที่สุดเธอก็เข้าใจเหตุผลที่ซูอวิ๋นบ่นพึมพำก่อนหน้านี้...

อสูรไททันแบบนี้เก่งก็จริงอยู่ แต่ไม่เหมาะจะเอามาเดินเล่นเป็นเพื่อนแก้เหงาในชีวิตประจำวันจริงๆ นั่นแหละ...

ตัวมันใหญ่เกินไป หน้าตาก็ดุดันน่ากลัว ให้อยู่ในมิติภูตตลอดเวลาคงจะสะดวกกว่า

โม่ซืออวี่เหลือบมองเซี่ยหยวนที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเขาดูเจริญหูเจริญตาขึ้นมาเยอะเลย

ถึงหมอนี่จะชอบทำตัวนอกคอก ซกมก ปากเสียสุดๆ ชอบทำตัวกวนโอ๊ย ทำตัวเป็นอันธพาล แถมยังชอบปีนเกลียวข้ามหัวเธอ...

แต่ถ้าเทียบกับอสูรไททันแล้ว ข้อเสียพวกนี้กลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย!

เซี่ยหยวนจับสังเกตสายตาของเธอได้อย่างว่องไว "เจ้าอ้วนอวี่... เมื่อกี้เธอแอบด่าฉันในใจใช่ป่ะ?"

โม่ซืออวี่กระพริบตาปริบๆ "เอ๊ะ? นายรู้ได้ไงเนี่ย!"

เซี่ยหยวน: "......"

"ไปกันเถอะ"

"ไปดูกันซิว่าบอสเขตแดนลับนี้มันจะแน่สักแค่ไหน"

ซูอวิ๋นเดินนำมุ่งหน้าไปยังซากแท่นบูชาโบราณ อสูรไททันข้างกายก็ก้าวเดินตาม ทุกย่างก้าวทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือน

ทุกคนเดินตามไป

ทันทีที่พวกเขาเหยียบย่างเข้าสู่ซากแท่นบูชาโบราณ บอสเขตแดนลับก็ปรากฏตัวขึ้นในที่สุด!

วูบ วูบ วูบ...

กำแพงอากาศที่ล้อมรอบแท่นบูชาโบราณทำงานทันที

ตรงกลางปรากฏประตูมิติสีดำสนิทสามบาน!

จากประตูด้านซ้าย มอนสเตอร์โครงกระดูกถือหอกยาว สวมเกราะสีดำอาบเลือด เดินก้าวออกมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

"แม้นกายเนื้อจะเน่าเปื่อย แต่หอกเล่มนี้จะคงอยู่ค้ำฟ้า!"

【 เลเวล 70 องครักษ์หอกยาวกัดกร่อนกระดูก มอนสเตอร์ระดับอีลีท! 】

จากประตูด้านขวา มอนสเตอร์โครงกระดูกถือโล่ยักษ์ สวมเกราะสีขาวศักดิ์สิทธิ์ ก้าวออกมา

มันกระแทกโล่ยักษ์ลงกับพื้น แล้วคำรามลั่น

"ผู้ใดข้ามผ่านโล่นี้ จักได้เห็นเพียงยมโลก!"

【 เลเวล 70 โล่เหล็กไร้พ่ายหมื่นโครงกระดูก มอนสเตอร์ระดับอีลีท! 】

จากประตูตรงกลาง ทรราชย์แห่งยมโลก สวมผ้าคลุมและมงกุฎ ก้าวออกมา

ทั่วร่างของมันอาบไล้ไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าอมเขียวสุดหลอน เบ้าตากลวงโบ๋เปล่งแสงสีแดงฉาน มันชูคาตายาวในมือขึ้น แล้วตะโกนก้อง

"ยมโลกยังคงอยู่ ยมทูตเป็นอมตะ!"

【 เลเวล 80 ทรราชย์แห่งยมโลก บอส! 】

ฉากเปิดตัวอลังการงานสร้างสุดๆ

ออร่าบอสจับจับ!

ทำเอาเซี่ยหยวนและคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

แค่ซูอวิ๋นส่งซิกทางสายตา อสูรไททันของเธอก็ขยับตัว ก้าวออกไปข้างหน้า ทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด

เมื่อเทียบกับมันแล้ว มอนสเตอร์โครงกระดูกทั้งสามตัวดูเหมือนไก่อ่อนเพิ่งเข้ากรมไปเลย

เซี่ยหยวนอดไม่ได้ที่จะแซว

"เจ้าอสูรไททันนี่ดูเหมือนบอสเขตแดนลับยิ่งกว่าบอสตัวจริงซะอีกนะเนี่ย!"

เทพกระบี่เดินยืดอกเข้ามาหา เอาไหล่กระแทกเซี่ยหยวน แสยะยิ้ม แล้วพูดด้วยท่าทีโอหัง

"หลบไปไอ้ภูตมนุษย์ พวกข้าจะลุยเอง อย่ามาแย่งค่าประสบการณ์เชียวนะ"

"เอ็งก็หดหัวอยู่ข้างหลัง คอยเชียร์พวกข้าก็พอ!"

หืม?

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?

เซี่ยหยวนเลิกคิ้ว ถอยไปหลบอยู่ข้างหลังพวกเขาทันที ป้องปากทำเป็นโทรโข่ง แล้วตะโกนเชียร์เสียงใส

"คาวบอยสิงโต โคตรเท่เลย สู้เขานะลูกพี่ เข้าไปฟันมันเลย!"

"อสูรไททัน ตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม แกก็ต้องเต็มที่นะโว้ย เข้าไปทับมันให้แบนเป็นกล้วยปิ้งเลย!"

เขาล่ะชอบนักแหละงานสบายๆ แบบนี้

ถ้าได้รูนมาฟรีๆ โดยไม่ต้องออกแรง แล้วทำไมจะไม่เอาล่ะ?

เก็บพลังวิญญาณไว้ลุยดันเจี้ยนอื่นดีกว่า

ในสายตาของพวกเขา เซี่ยหยวนเลเวล 38 ไม่ได้ถูกนับเป็นพลังต่อสู้เลยสักนิด เป็นแค่ตัวแถมให้ครบตี้เท่านั้น

คนเพิ่มมาอีกหนึ่ง ก็เท่ากับได้รางวัลรูนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชิ้น

แบบนี้โอกาสที่จะดรอปรูนประเภทที่อยากได้ก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย