บทที่ 20 : ไปเลย เจ้าพิราบขาว!

ในฐานะผู้ล่วงรู้อนาคตและชะตากรรมของตัวละครบางตัว ลูค่าเกลียดสิ่งที่เรียกว่า "บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์" หรือผลกระทบลูกโซ่ที่สุด

แต่ในเมื่อมีตัวละครจากเรื่องต่างๆ ทะลุมิติเข้ามาพัวพันกันมั่วซั่วขนาดนี้ จะไม่ให้เกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์เลยก็คงเป็นไปไม่ได้

ชีวิตของลุงเปียวเปลี่ยนไปพอสมควรเพราะลูค่า

จากซูเปอร์มาร์เก็ตที่เคยโดนไถโดนแกล้งจนเกือบเจ๊ง ตอนนี้กลับมาค้าขายดีวันดีคืนจนรุ่งเรือง

ดูเผินๆ เหมือนจะดี แต่...

ลุงแกจะเลื่อนงานแต่งเพราะบ้างานหรือเปล่าเนี่ย?

ลูค่าอยากจะหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก

แต่ไม่เป็นไร แค่ภายในปีนี้... ก็ยังไม่สายเกินไป ขอแค่ลุงเปียวยังแต่งงานอยู่ก็พอ

หรือเขาควรจะหาทางหลอกล่อหลานชายของลุงให้มาที่นี่ก่อนกำหนดดี?

ลูค่าแกล้งแซว "ลุงเปียว ผมเตรียมซองแดงไว้แล้วนะ ลุงรีบๆ หน่อยสิ ผมรอรับขนมงานแต่งอยู่นะเนี่ย ให้ผมหาฤกษ์งามยามดีให้ไหม?"

"โอ้โห พ่อหนุ่มอิตาเลียนนี่รู้ธรรมเนียมจีนดีจัง รู้จักทั้งดูดวง ซองแดง ขนมงานแต่ง..." ลุงเปียวดีใจ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้หนุ่มนี่ไปเรียนวิชา 'เร่งรัดแต่งงาน' มาจากไหน

"เร็วๆ นี้แหละ เร็วๆ นี้ อย่าเพิ่งเร่งสิ ตอนลุงอายุเท่าคุณ ลุงยังเที่ยวไม่หนำใจเลยนะ"

"..."

จากนั้น ลูค่าก็เดินทอดน่องไปตามถนนอาร์เธอร์ โดยมีมาทิลด้าที่เคี้ยวขนมตุ้ยๆ เดินตามต้อยๆ

เจ้าของร้านแถวนั้นดูเหมือนจะรู้จักลูค่ากันหมด เจอหน้าก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง แม้แต่พวกนักเลงข้างถนนยังต้องก้มหัวให้แล้วเรียกเขาอย่างเคารพว่า "ลูค่า พิราบขาว" หรือ "พี่พิราบ" (Pigeon)

นกพิราบ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ

"ลูค่า พิราบขาว?" มาทิลด้าหัวเราะเสียงใส "ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณเป็นมาเฟียนะ แต่ทุกคนดันเรียกว่านกพิราบแห่งสันติภาพซะงั้น"

"เวลาอยู่นอกบ้าน คนเขาก็ชอบตั้งฉายาให้กันทั้งนั้นแหละ" ลูค่ายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

ตอนนั้น มาทิลด้ายังไม่รู้ว่าฉายาของลูค่าดังกระฉ่อนแค่ไหน จนกระทั่งเธอตามลูค่าไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เป็นของมาเฟีย

รถบรรทุกขนาดใหญ่กำลังส่งของสดอยู่ที่ประตูหลัง พนักงานในร้านกำลังลำเลียงกุ้งมังกรลงจากรถอย่างขะมักเขม้น

มาทิลด้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร แต่ลูค่ากระซิบกระบอกเธอว่าของพวกนี้คนขับรถบรรทุก "ให้" ร้านมาฟรีๆ

"คนขับรถพวกนี้มักจะแอบขนของมาเผื่อเราส่วนหนึ่ง แล้วก็ให้เราฟรีๆ เพื่อตอบแทนน้ำใจ เราก็เลยยัดเงินปึกหนึ่งใส่กระเป๋าตังค์พวกเขา เรียกว่าไม่ใช่การซื้อขาย แต่เป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน... คนขับรถบรรทุกส่วนใหญ่ในเมืองสนิทกับเราทั้งนั้นแหละ"

"..."

คนขับได้เงินพิเศษ ร้านอาหารได้ของราคาถูกแสนถูก—วิน-วิน กันทั้งคู่

มาทิลด้าถึงบางอ้อทันที ได้เปิดโลกทัศน์ใหม่

จริงๆ แล้วลูค่าเล่าไม่หมด มาเฟียคุม "สหภาพคนขับรถบรรทุก" และยังมีบริษัทเช่ารถบรรทุกเป็นของตัวเองด้วย เรียกว่ากุมชะตาชีวิตคนขับรถบรรทุกส่วนใหญ่ไว้ในกำมือตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ

ธุรกิจขนส่งคือเส้นเลือดใหญ่ของอเมริกา ถ้าไม่มีคนขับรถบรรทุกวิ่งส่งของทั่วประเทศ บริษัทห้างร้านคงเจ๊งกันระนาว สินค้าคงเน่าคาโกดัง

ทันใดนั้น รถตำรวจคันหนึ่งก็แล่นเข้ามา มาทิลด้าตกใจคว้าเสื้อลูค่าแน่น "ลูค่า ตำรวจมา! เขาจะมาจับพวกคุณเหรอ?"

"จับทำไม? เพื่อนกันทั้งนั้น"

ภายใต้สายตางงงวยของมาทิลด้า ลูค่าเดินเข้าไปหยิบถุงใส่อาหารสดสองถุงจากลูกน้อง แล้วแอบยัดเงินปึกหนึ่งลงไปเนียนๆ

ตำรวจชะโงกหน้าออกมาจากรถ ทักทายเสียงใส "เฮ้ พิราบขาว วันนี้ไปฉกของดีอะไรมาล่ะ?"

ลูค่ายื่นถุงส่งผ่านหน้าต่างรถ "กุ้งมังกรสดๆ ฝากบอกภรรยาพวกนายให้ทำกับข้าวเพิ่มหน่อยนะคืนนี้ ลองเมนูใหม่ๆ ดูบ้าง"

ตำรวจรับของไปพร้อมรอยยิ้ม พอเห็นเงินข้างในก็ยิ่งยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่ แล้วหยิบแฟ้มเอกสารส่งให้ลูค่า

"คนที่นายให้ช่วยตามหา มีคนชื่อซ้ำเพียบเลย เฉพาะในนิวยอร์กก็มีคนชื่อ 'จอห์น โด' (นามสมมติ) เป็นสิบ นี่ยังไม่นับที่อื่นนะ"

ตำรวจบ่นอุบ "คราวหน้าจะให้หาคน อย่างน้อยก็เอารูปถ่ายมาด้วยสิ"

ชื่อจอห์นแม่งโหลจริงๆ ในอเมริกา ต่อให้มีนามสกุลกำกับ ก็ยังมีคนชื่อซ้ำกันเป็นเบือ

และคนคนนี้คือผู้อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "7 บาป"

"ฉันจะไปเอารูปมาจากไหนล่ะ?" ลูค่าหัวเราะแห้งๆ "คราวหน้านะ คราวหน้า"

ตำรวจถามด้วยความอยากรู้ "ไอ้หมอนี่เป็นใคร? ศัตรูนายเหรอ?"

ลูค่าแต่งเรื่องมั่วๆ "ติดหนี้แล้วหนีน่ะ"

"งั้นฉันคงต้องไว้อาลัยให้มันล่วงหน้า กล้าติดหนี้นายเนี่ยนะ"

"นี่ไงถึงต้องพึ่งตำรวจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ช่วยทวงหนี้ให้ประชาชน ผดุงความยุติธรรม ชุมชนเราจะได้สงบสุขไง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า พี่พิราบนี่ยังคารมคมคายเหมือนเดิมนะ"

หลังจากรถตำรวจขับออกไป มาทิลด้าที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เดินเข้ามาบ่น "ในอเมริกานี่ไม่มีตำรวจที่ไม่รับสินบนเลยหรือไง?"

"นี่เขาเรียกว่าเพื่อนบ้านช่วยเหลือกัน ทุกคนรักความสงบ ร่วมแรงร่วมใจสร้างสังคมที่ปรองดองไงล่ะ"

"..."

เธอชักสงสัยแล้วว่าลูค่าเข้าใจคำว่า 'ปรองดอง' ผิดไปหรือเปล่า?

จากนั้นเธอก็ตามลูค่าไปดูโอเปร่าที่โรงละคร ไม่ต้องต่อคิวให้เสียเวลา เดินเข้าช่องทางพิเศษไปนั่งในโถงด้านในได้เลย มีคนเข้ามาทักทายลูค่าไม่ขาดสาย ราวกับเขาเป็นดาราหนังชื่อดัง

มาทิลด้ารู้สึกว่าลูค่ามีอิทธิพลล้นเหลือจริงๆ

ต่อมา เธอตามลูค่าไปดูการพิจารณาคดีในศาล

ได้ยินว่าสมาชิกวงนอกคนหนึ่งโดนจับข้อหาแอบขายเหล้าบุหรี่หนีภาษี โดนรวบคาของกลาง

แต่แล้ว ด้วยรอยยิ้มรู้กันของทนายความ ผู้พิพากษาก็สั่งปล่อยตัวทันที แค่จ่ายค่าประกันตัวนิดหน่อยก็จบเรื่อง

มาทิลด้าอ้าปากค้าง

พอออกจากศาล กลุ่มสมาชิกมาเฟียก็มารอรับ "วีรบุรุษผู้กลับมา"

เพราะไอ้หมอนั่นไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยในศาล ปากแข็งยิ่งกว่าหิน

"มาทิลด้า อยู่ในแฟมิลี่ กฎแห่งความเงียบสำคัญมาก เธอต้องรู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด"

ลูค่าสอนเนียนๆ "การทรยศพี่น้องคือเรื่องต้องห้ามร้ายแรง ถึงจะมีหลายคนยอมแหกกฎเพราะโดนบีบหรือโดนล่อใจ แต่ภายนอกทุกคนต้องรักษากฎนี้ไว้ เพื่อความเป็นปึกแผ่นของแฟมิลี่"

มาทิลด้าพยักหน้าหงึกๆ อย่างตั้งใจ แล้วตามลูค่าไปเจอสมาชิกคนอื่นๆ

เช่น เมาริซิโอ, จิมมี่ และคนอื่นๆ... วันนี้มีคนมาที่ศาลเยอะพอสมควร

"โอ้ ลูค่า นายมีน้องสาวน่ารักขนาดนี้ทำไมไม่บอกกันก่อน?"

"มาทิลด้า ต่อไปนี้ในนิวยอร์ก มีพวกพี่ๆ คอยดูแล ถ้าใครกล้ารังแกเธอ บอกมาคำเดียว เดี๋ยวพวกพี่ไปเก็บมันให้!"

"ได้ยินว่าที่โรงเรียนมีพวกเกรียนเยอะ ถ้าไม่ชอบหน้าใคร ก็ซัดมันเลย"

มาทิลด้าตะลึงงัน : "..."

เธอรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนดี และรู้ว่าที่ดีกับเธอก็เพราะเกรงใจลูค่า แต่ในวินาทีนั้น เธอกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด

ความห่วงใยแบบที่เธอไม่เคยได้รับจากครอบครัวเดิม

ความรัก หรือ ความตาย?

มาทิลด้ายิ้มหวาน... ตอนนี้เธอขอเลือก 'ความรัก' ก่อนละกัน

"ลูค่า?"

มือเล็กๆ ของมาทิลด้าเกี่ยวนิ้วลูค่าไว้ ภายใต้สายตาสงสัยของเขา เธอกระซิบเสียงเบา "คุณดีกับหนูจริงๆ นะ แล้วมันจะไม่ใช่แค่ช่วงนี้ใช่ไหม?"

ลูค่านั่งยองๆ สบตาเธอ แล้วยิ้ม "เธอเชื่อใจฉันได้เสมอ และฉันจะปกป้องเธอตลอดไป เธอจะเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดในโลก"

มาทิลด้าย่นจมูกเถียง "หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ หนูอายุ 18 แล้ว"

ลูค่า : "..."

คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอเพิ่ง 12 ขวบ?

โธ่เอ๊ย ตาแป๋วแหว๋วขนาดนี้ กล้าพูดปดหน้าตายเชียวนะ

ลูค่ากวาดตามองการแต่งตัวของยัยตัวแสบ : กางเกงขาสั้น รองเท้าบู๊ต เสื้อไหมพรมสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กดำ ผมบ็อบสั้นหวีเรียบ รับกับใบหน้าขาวเนียน จิ้มลิ้มน่ารัก

ดูเป็นการแต่งตัวที่พยายามจะให้ดูเป็นผู้ใหญ่จริงๆ นั่นแหละ

"ถ้าเธออายุ 18 แล้วจริงๆ..." ลูค่าแบมือออก แล้วทำท่าระดับความสูงขึ้นลง " ...แต่ยังเรียนอยู่ม.ต้น แสดงว่าสมองเธอคงช้ามาก และถ้าตัวสูงแค่นี้ ชีวิตเธอคงจบสิ้นแล้ว รีบไปกินแคลเซียมกับนมเพิ่มความสูงด่วนเลยไป"

"อย่ามาล้อหนูนะ!"

พูดยังไม่ทันจบ ลูค่าก็รู้สึกเหมือนโดนรัดคอ มาทิลด้าทั้งขำทั้งโกรธ กระโดดกอดคอลูค่าจากด้านหลัง เกาะติดหนึบเป็นตังเม

"แบกหนูเดินต่อเลย"

"ได้ แต่ช่วยเอามือออกจากตาฉันก่อนได้ไหม? มองไม่เห็นทางแล้ว"

"ก็เดินตามที่หนูบอกไง"

จุ๊บ! มาทิลด้าหอมแก้มลูค่าเบาๆ แล้วชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น

"ไปเลย เจ้าพิราบขาว!"

【ความสัมพันธ์ : คู่ชีวิต (Symbiosis)】