บทที่ 7 : SSR อีกใบ

เมื่อลูค่าเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น มาทิลด้าก็ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว เธอเปิดทีวีจอใหญ่รุ่นใหม่ล่าสุดของเขา แล้วนั่งดูการ์ตูนสไปเดอร์แมนอยู่บนโซฟาอย่างเพลิดเพลิน

พอเห็นลูค่าเดินเข้ามา มาทิลด้าก็รีบหยิบถุงขนมวิ่งเข้ามาหา "ลูค่า นี่ขนมที่หนูทำเอง ลองชิมดูไหมคะ?"

"โอ้ ขอบใจมาก กำลังคิดอยู่พอดีเลยว่ามื้อเย็นจะกินของหวานอะไรดี แบบนี้ก็หมดห่วงแล้วสิ"

ลูค่ายิ้มรับถุงขนม วางไว้บนฝ่ามือ ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ เหมือนเพิ่งออกจากเตาอบมาหมาดๆ

ข้างในเป็นคุกกี้และบิสกิตรูปสัตว์การ์ตูนน่ารัก ส่งกลิ่นหอมนมเนยเตะจมูก

มาทิลด้ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เธอสังเกตเห็นผ้ากันเปื้อนที่เอวลูค่า ก็ถามด้วยความสงสัย "คุณกำลังทำมื้อเย็นเหรอคะ?"

"ใช่ ฉันกำลังทำอาหารจีนน่ะ"

"อาหารจีน?" มาทิลด้าชะงักไปครู่หนึ่ง

"มาลองกินด้วยกันสิ รับรองว่ารสชาติแท้ดั้งเดิมกว่าร้านอาหารจีนข้างนอกแน่นอน!"

ความจริงแล้ว มันคือรสชาติ "แท้ดั้งเดิม" จริงๆ นั่นแหละ

แล้วรสชาติเสฉวนแท้ๆ เป็นยังไงน่ะเหรอ?

เอาเป็นว่า พอมาทิลด้าเห็นพริกแดงเถือกพูนจาน หน้าเธอก็ซีดเผือดไปเลย

คนจีนกินของแบบนี้กันเหรอเนี่ย? กินแล้วจะไม่ตายเพราะความเผ็ดจริงๆ เหรอ?

สุดท้าย มาทิลด้าผู้โปรดปรานของหวาน ก็เผ็ดจนน้ำตาแทบไหล กินคำนึงดื่มนมตามอึกใหญ่ พ่นลมหายใจฟู่ฟ่าตลอดเวลา กินเสร็จปากบวมเป่งและชาไปหมด

มันคือความรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตปากชัดๆ

ลูค่าเองก็สภาพไม่ต่างกัน ดื่มน้ำแก้เผ็ดเป็นว่าเล่น

ร่างกายนี้ยังทนเผ็ดได้ไม่ดีเท่าไหร่ ไม่โหดเหมือนชาติก่อน แต่ถ้าใส่น้อยกว่านี้ ลูค่าก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ไม่เจริญอาหารเอาซะเลย

สองคน หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ เหงื่อแตกพลั่ก มองดูสภาพสะบักสะบอมของกันและกัน แล้วก็หลุดขำออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"กินเผ็ดไม่เก่งแท้ๆ ยังจะใส่พริกเยอะขนาดนี้!"

"นั่นไม่ใช่ประเด็น หลักการคือต้องคงรสชาติดั้งเดิมไว้ต่างหาก ฝีมือฉันนี่เปิดร้านอาหารจีนในไชน่าทาวน์ได้เลยนะ"

"เผ็ดขนาดนี้ นอกจากคนจีน ใครจะไปกินไหว ร้านคุณเจ๊งแน่ๆ"

บ่นเสร็จ มาทิลด้าก็ยิ้มบางๆ "ถึงจะเผ็ดไปหน่อย แต่หนูชอบบรรยากาศการกินข้าวแบบนี้นะ มันสะใจดี!"

ตอนที่ลูค่ากำลังเก็บโต๊ะ มาทิลด้าก็กลับไปนั่งหน้าทีวี ดูการ์ตูนยอดฮิตในยุคนั้น อย่างพวกทรานส์ฟอร์เมอร์ส หรือซูเปอร์ฮีโร่ค่ายมาร์เวลและดีซี

มาทิลด้าดูทีวีไปได้สักพัก ก็เหลือบมองลูค่าที่กำลังง่วนอยู่ แววตาฉายความสงสัยใคร่รู้

ทำไมเพื่อนบ้านใหม่คนนี้ถึงดีกับเธอนักนะ? ทั้งที่เธอเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจแท้ๆ...

ที่โรงเรียนก็ไม่มีใครคบ ที่บ้านก็ไม่มีใครเหลียวแล เป็นหมาหัวเน่า เป็นอากาศธาตุ

ก่อนที่ลูค่าจะย้ายมา มีแค่น้องชายตัวน้อยเท่านั้นที่ยอมเข้ามากอดและแสดงความรักกับเธอ

สัญชาตญาณบอกมาทิลด้าว่าลูค่าน่าจะมีจุดประสงค์แอบแฝง แต่เธอกลับสัมผัสไม่ได้ถึงความประสงค์ร้ายเลยสักนิด

จังหวะนั้น ในทีวีกำลังฉายฉากสไปเดอร์แมนต่อสู้กับวายร้าย ผดุงความยุติธรรมพอดี

"ลูค่า คุณทำงานอะไรเหรอคะ?"

"ผู้ดูแลความเรียบร้อยของชุมชนน่ะ"

"???"

มาทิลด้าไม่เชื่อ "ลูค่า ตัวตนคุณไม่ธรรมดาใช่ไหมคะ? คุณเก่งมาก ตอนขู่ไอ้สารเลวนั่น... พ่อหนูน่ะ คุณดูชำนาญมาก ตาไม่กะพริบสักนิด คุณเหมือนพวกเพื่อนร่วมแก๊งของพ่อหนูเลย... ไม่สิ คุณดูน่ากลัวกว่าพวกนั้นอีก"

มาทิลด้าย่อมรู้ดีว่าพ่อตัวเองทำมาหากินอะไร ที่บ้านมีโรงงานผลิตยาเล็กๆ แถมเธอยังรู้ที่ซ่อนยาของพ่อด้วยซ้ำ

"อย่าคิดมากเลย ฉันก็แค่เพื่อนบ้านใจดีคนหนึ่งเท่านั้นเอง" ลูค่ายิ้มตอบ

"โอเคค่ะ"

มาทิลด้าหุบปากฉับอย่างว่านอนสอนง่าย

ผ่านไปพักใหญ่

"ลูค่า คุณเป็นคนดีนะ" มาทิลด้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายได้หรอก"

ลูค่า : "..."

ตอนพามาทิลด้าไปส่งที่ห้อง ลูค่ากำลังคิดหาข้ออ้างเนียนๆ เพื่อขอเข้าไปในบ้าน แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก อิซาที่เปลี่ยนชุดเป็นกระโปรงสั้นสุดเซ็กซี่เรียบร้อยแล้ว ก็เปิดประตูออกมาเชิญชวนลูค่าเข้าไปนั่งเล่น พร้อมบอกว่าเตรียมปาร์ตี้เล็กๆ ต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ไว้แล้ว

ดีจริงๆ อเมริกา ดินแดนเสรี มีปาร์ตี้ได้ทุกวัน... ลูค่าตอบรับอย่างยินดี

ภายใต้สายตาเหยียดหยามของมาทิลด้า อิซาส่ายสะโพกดินระเบิด ลากลูค่าไปที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องดื่ม แอลกอฮอล์ ขนมขบเคี้ยว แป้งทำอาหาร ขนมอบ และสารพัดสิ่ง

จากนั้นเธอก็เปิดเพลง "Smells Like Teen Spirit" ของ Nirvana หวังจะทั้งกวนประสาทเพื่อนบ้านและสร้างความบันเทิงไปในตัว

ลูค่าไม่แตะต้องของมึนเมาพวกนั้น และไม่ดื่มแอลกอฮอล์จากคนแปลกหน้า รับแต่เครื่องดื่มที่มาทิลด้ายื่นให้เท่านั้น

การเลือกปฏิบัติอย่างชัดเจนนี้ทำเอามาทิลด้าหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ ส่วนอิซาก็ยิ่งหมั่นไส้น้องสาวเข้าไปใหญ่

หรือว่าพ่อรูปหล่อคนนี้จะชอบผู้หญิงจอแบนแบบน้องสาวฉัน?

ลูค่าแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเชิญชวนและท่าทีอ่อยเหยื่อของอิซา อาศัยจังหวะเผลอแอบติดตั้งเครื่องดักฟังตามจุดต่างๆ

วันนี้นอร์แมนไม่อยู่ ไม่งั้นอิซาคงไม่กล้าจัดปาร์ตี้ ลูค่าต้องฉวยโอกาสทองนี้ติดตั้งเครื่องดักฟังในมุมอับต่างๆ ให้ครบ

เขาถึงขนาดขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เพื่อแอบติดไว้ในห้องน้ำด้วย

อุปกรณ์ทั้งหมดเป็นเครื่องดักฟังขนาดจิ๋ว สินค้าไฮเอนด์จากโรงแรมคอนติเนนทัล ที่ลูค่าแลกมาด้วยเหรียญทอง 1 เหรียญ—เหรียญทองคือสกุลเงินสากลของโรงแรมคอนติเนนทัลและโลกนักฆ่า

เงินอาจจะซื้อบริการจากคอนติเนนทัลไม่ได้ แต่เหรียญทองซื้อได้แน่นอน

ข้อมูลข่าวสาร การรักษาพยาบาล อาวุธ การกำจัดศพ... บริการสำหรับนักฆ่ามีครบวงจร

ลูค่าชอบโรงแรมคอนติเนนทัลมาก คนข้างในพูดจาไพเราะ แถมยังมีความสามารถกันทุกคน นอกจากนี้ คอนติเนนทัลยังมีฉายาว่า "โรงแรมสันติภาพ" (Peace Hotel) ที่เน้นย้ำความสงบสุขเหนือสิ่งอื่นใด ห้ามฆ่ากันในเขตโรงแรมเด็ดขาด

ซึ่งตรงกับอุดมการณ์ของลูค่าเป๊ะ

การได้เปิดโรงแรมคอนติเนนทัลสักแห่ง ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของลูค่าเช่นกัน

หลังจากติดตั้งเครื่องดักฟังเสร็จสิ้นอย่างง่ายดายและราบรื่น ลูค่าก็นั่งเล่นต่ออีกสักพัก ก่อนจะขอตัวกลับภายใต้สายตาอาลัยอาวรณ์ของอิซา

แม้ลูค่าจะเจ้าชู้ประตูดินบ้างเวลาอยากปลดปล่อย แต่เขาก็เลือกกิน อิซาไม่ใช่คนสวย แถมความสัมพันธ์กับมาทิลด้าก็ย่ำแย่ เพื่อเห็นแก่สกิลของมาทิลด้า เขาคงไปสนิทสนมกับอิซามากเกินไปไม่ได้

แต่จะทำตัวห่างเหินเกินไปก็ไม่ดี เดี๋ยวอิซาจะผิดหวังจนพาลไปลงไม้ลงมือกับมาทิลด้าอีก

หลักการคือต้องรักษาสันติภาพไว้ก่อน

อิซาเองก็สัมผัสได้ถึงท่าทีแบ่งรับแบ่งสู้ของลูค่า รู้สึกเหมือนจะมีหวัง แต่ก็เหมือนจะไม่มี?

ผู้ชายที่ควบคุมตัวเองเก่งแบบนี้รับมือยากชะมัด

"มาทิลด้า"

อิซาขยับไปนั่งข้างน้องสาวพร้อมรอยยิ้ม "เธอกับลูค่าสนิทกันดีนี่นา? เขาดูแคร์เธอมากนะ ถึงขนาดให้เธอไปกินข้าวที่ห้องด้วย"

"ไม่ใช่เรื่องของพี่"

"รีโมททีวี ยกให้เธอเลย อยากดูการ์ตูนเมื่อไหร่ก็ดู ฉันไม่แย่งแล้ว เล่าเรื่องเขาให้ฉันฟังหน่อยสิ ฉันอยากรู้จักลูค่าให้มากกว่านี้"

มาทิลด้าแค่นเสียง "อิซา พี่นี่น่าขยะแขยงชะมัด อย่าคิดว่าฉันไม่รู้แผนพี่นะ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ลูค่าไม่มีวันสนใจผู้หญิงตลาดล่างอย่างพี่หรอก"

อิซาข่มความโกรธ พยายามทำเสียงอ่อนลงที่สุด "ฟังนะมาทิลด้า ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอ ฉันแค่จะคุยด้วยดีๆ เธออยากได้อะไรบอกมาเลย ขอแค่ช่วยให้ฉันสมหวังกับความรักครั้งนี้ก็พอ"

"พี่สมหวังมากี่ครั้งแล้วล่ะ? แฟนที่โรงเรียนมีเป็นโหลไม่ใช่หรือไง!"

"ไม่เหมือนกัน พวกนั้นแค่คบเล่นๆ แต่คนนี้ฉันจริงจัง เธอรู้จักรักแรกพบไหม?"

"ตอนนี้สภาพพี่เหมือนแม่หมูติดสัดไม่มีผิด!"

"นังเด็กเปรต!"

อิซาผู้มีความอดทนต่ำฟิวส์ขาด ง้างหมัดจะชก แต่คราวนี้มาทิลด้าไม่หลบเลยสักนิด จ้องหน้าพี่สาวตาแป๋ว แววตาเป็นประกายกล้า

"ลูค่าจะลงโทษทุกคนที่รังแกฉัน!"

"..."

อิซากำหมัดแน่นแล้วคลายออก สุดท้ายก็ทิ้งมือลงข้างตัวอย่างหมดอาลัยตายอยาก "มาทิลด้า ฉันเป็นพี่สาวเธอนะ ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ? อย่างน้อยก็ช่วยอย่าพูดเรื่องแย่ๆ ของฉันให้เขาฟังได้ไหม"

เห็นพี่สาวทำหน้าเว้าวอนเป็นครั้งแรก มาทิลด้าก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่เธอไม่มีวันให้อภัยพี่สาวคนนี้

ในครอบครัวนี้ นอกจากน้องชายแล้ว เธอให้อภัยใครไม่ได้ทั้งนั้น

"พี่เก่งเรื่องอ่อยผู้ชายไม่ใช่เหรอ?" มาทิลด้าพูดอย่างเหยียดหยาม "เขาอยู่ห้องตรงข้ามแค่นี้เอง ไปหาเอาเองสิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ต่อให้ฉันไม่เผาพี่ พี่ก็ไม่มีโอกาสหรอก ชาตินี้ก็ไม่มีวัน"

【ข้อพิพาทในครอบครัวถูกระงับเพราะคุณ ด้วยบารมีของคุณ อิซาล้มเลิกความคิดที่จะตีมาทิลด้า คุณรักษาความสงบสุขของครอบครัวเพื่อนบ้านไว้อีกครั้ง!】

【ได้รับแต้มทักษะ x1】

ลูค่าที่กำลังจะเปิดประตูห้อง มองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้าแล้วถึงกับยืนนิ่งไปสองวินาที สีหน้าประหลาดใจสุดขีด

ขนาดนี้เลยเหรอพ่อคุณ!

ถ้าอิซามีการ์ดตัวละคร ป่านนี้ความสัมพันธ์คงทะลุระดับเพื่อนสนิทไปแล้วมั้ง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังใกล้เข้ามา

ลูค่าหันขวับไปด้วยความระแวดระวัง

เห็นชายร่างสูงสวมเสื้อโค้ทยาว แว่นกันแดดทรงกลม แบกกล่องใบใหญ่ เดินหน้านิ่งเข้ามา

ด้วยการแต่งกายอันเป็นเอกลักษณ์ ลูค่าจำชายผู้นี้ได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น แม้จะไม่เคยเจอกันมาก่อนก็ตาม

【ค้นพบการ์ดตัวละคร : ลีออง (ปลดล็อก)】

【ลีออง : ระดับ SSR】

【ที่มา : "ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ" (Leon: The Professional)】

【ทักษะ : ราชินีสีเงิน, กลเม็ดแหวน, เงาสังหาร, นักฆ่าโดดเดี่ยว, คำปฏิญาณแห่งการปกป้อง】

【ความสัมพันธ์ : คนแปลกหน้า】

สมคำร่ำลือ ลีอองก็เป็นระดับ SSR ที่มี 5 สกิลเหมือนกัน!