บทที่ 3 : เรื่องเงินเรื่องทองไม่ใช่ประเด็น

สแตนฟิลด์ ตัวร้ายหลักจากเรื่อง "ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ" เป็นคนโรคจิต อารมณ์แปรปรวน โหดเหี้ยมอำมหิต และเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าคนเป็นเบือโดยไม่ละเว้นแม้แต่เด็กสี่ขวบ

แม้ฉากหน้าจะเป็นเจ้าหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดของกรมตำรวจนิวยอร์ก แต่เนื้อแท้แล้วคือพ่อค้ายาดีๆ นี่เอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ลูค่าได้เห็นหน้าเจ้าหมอนี่

ลูค่าเพิ่งระลึกชาติได้ปีกว่าๆ ยังไม่แน่ใจว่ามีตัวละครจากเรื่องไหนปะปนอยู่ในโลกนี้บ้าง

ตอนแรกเขาคิดว่ามีแค่จักรวาล "จอห์น วิค" แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่นั้น มีตัวละครอื่นโผล่มาเพียบ

ตัวอย่างเช่น สามเกลอ "Goodfellas"

ลุงเปียว เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ต และหลานชายที่อยู่ไกลถึงฮ่องกง

ที่วอลล์สตรีท ก็มี "หมาป่า" จอมต้มตุ๋นที่ชอบจัดปาร์ตี้สุดเหวี่ยง แต่ตอนนี้กำลังงานเข้า โดน FBI ตามสืบอยู่

ในกรมตำรวจนิวยอร์ก ก็มีคนคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเคยระเบิดตึกที่ลอสแอนเจลิส และระเบิดเครื่องบินที่สนามบินวอชิงตันมาแล้ว

และตอนนี้ ก็มีไอ้ตำรวจปราบปรามยาเสพติดโรคจิตโผล่มาอีกคน

"ถ้าสแตนอยู่ที่นี่ งั้นลีอองนักฆ่ากับแม่หนูลโลลิต้าก็น่าจะอยู่ด้วยสิ?"

"ระดับการ์ดน่าจะสูงน่าดูเลยนะ"

ลูค่าคิดในใจ "ไม่รู้ว่าสแตนฆ่าครอบครัวของแม่หนูนั่นไปหรือยัง"

เขาจำได้ว่าในเนื้อเรื่องเดิม สแตนฆ่ายกครัวเด็กสาว จนทำให้ลีอองผู้เย็นชาต้องเปิดประตูรับเธอเข้ามาดูแล

และสุดท้าย ลีอองก็ยอมสละชีวิตไปพร้อมกับสแตนเพื่อปกป้องเธอ

ตอนนี้สแตนยังไม่ตาย

งั้นลีอองก็น่าจะยังอยู่?

แค่ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้ว

"ขนาดสแตนยังเป็นระดับ S! ลีอองต้องเป็นระดับ SR แน่ๆ ส่วนยัยหนูโลลิต้าถึงจะอ่อนแอ แต่ก็น่าจะระดับ A ได้ล่ะมั้ง?"

ลูค่าเริ่มตื่นเต้น!

เจอการ์ดหายากเพิ่มอีกสองใบแล้ว!

เขาสูดหายใจลึก มองลงไปข้างล่าง เห็นสแตนเดินเข้าล็อบบี้โรงแรมไปแล้ว เขารอที่หน้าลิฟต์ครู่หนึ่ง พอเห็นลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น ก็เดินเข้าไปในบันไดหนีไฟ แล้วเดินลงบันไดออกจากโรงแรมไปอย่างใจเย็น

นี่ไม่ใช่ปฏิบัติการจับกุมของตำรวจ และไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา จะไปตื่นเต้นทำไม?

สแตนเป็นตำรวจเลวที่ยักยอกของกลางและค้ายา มีลูกน้องตำรวจเลวๆ เป็นลูกมือ พวกมันเอายาที่ยึดได้ไปขายต่อให้แก๊งอื่น ฟันกำไรมหาศาล

หน่วยปราบปรามยาเสพติดนี่เน่าเฟะ หรืออย่างน้อยก็กลุ่มของสแตนนี่แหละที่เน่าจนกู่ไม่กลับ

ลูค่าใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่าสแตนมาหาขานทำไม

ซื้อขายยา?

"เพื่อไอ้นี่เหรอ?" ลูค่ามองกล่องในมือ

เดี๋ยวนะ

ลูค่าฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

เขาหยิบรูปถ่ายของขานออกมาดูอีกครั้ง

"จำได้แล้ว ไอ้หมูตอนนี่มันตัวประกอบในเรื่อง 'Leon: The Professional' นี่นา?"

"เมาริซิโอเตือนขานหลายครั้งแล้วไม่ฟัง เลยหาคนกลางมาช่วย ซึ่งคนกลางก็ส่งลีอองมาเตือนขาน... แต่รอบนี้ฉันดันมาชิงตัดหน้าซะก่อน?"

"แสดงว่าลูกพี่ฉันก็เป็นตัวละครใน 'Leon: The Professional' ด้วยเหรอ?"

มิน่าล่ะ พอระลึกชาติได้ ชื่อลูกพี่ถึงคุ้นหูจัง

ลูค่ารู้สึกเซ็งนิดหน่อย ทำไมลูกพี่ถึงไม่มีการ์ดตัวละครล่ะ? หรือเพราะในหนังแค่ถูกเอ่ยชื่อ ไม่ได้โผล่หน้ามาให้เห็น?

หยามกันเกินไปแล้ว

"สแตน คุณมาช้า ของโดนฉกไปแล้ว"

ที่บันไดหนีไฟ ขานนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนขั้นบันได สูบบุหรี่ ข้างหลังคือศพกองพะเนิน

สแตนถอดหูฟังออก เผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวโรคจิต ท่าทางเหมือนคนป่วย ย่างก้าวของเขางดงามแต่แฝงความคลุ้มคลั่ง เขาเดินเข้าไปมองดูศพ แล้วถอนหายใจด้วยความชื่นชม

"ยิงหัว ปาดคอ ทุกศพตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า ดูศพพวกนี้สิ สมบูรณ์แบบราวกับงานศิลปะ"

ตำรวจลูกน้องที่ยืนล้อมรอบต่างเงียบกริบ มองดูความบ้าของสแตน

หัวหน้าพวกเขาอาการเหมือนคนเป็นไบโพลาร์ชัดๆ แต่เจ้าตัวไม่ยอมรับว่าเป็นโรคจิต

สแตนหันไปโอบไหล่ขานอย่างสนิทสนม "บอกฉันซิ ศิลปินคนไหนเป็นคนสร้างสรรค์ผลงานพวกนี้?"

ยาบางส่วนเป็นของเขา ที่ตกลงกับขานไว้ล่วงหน้า

ตอนนี้ของหายไป เขาขาดทุนยับเยิน

"ตระกูลลูเคเซ่"

ขานรู้สึกขยะแขยงที่สแตนเข้ามาใกล้ขนาดนี้ แถมยังทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นเขาเหมือนหมา เขาแอบดันมือสแตนออกเบาๆ "พวกมันส่งนักฆ่ามาขู่ให้ผมวางมือจากตลาดนิวยอร์ก"

ตระกูลลูเคเซ่?

รอยยิ้มของสแตนจางหายไปทันที แววตาฉายความอาฆาตและจิตสังหารอันบ้าคลั่ง

"หัวหน้า จะเอายังไงกับของดีครับ?"

"รู้กฎอยู่แล้วนี่ จัดการเองสิ"

ขากลับ ลูค่าวางสายโทรศัพท์ แล้วโยนกล่องยาไปให้จิมมี่ที่นั่งเบาะหน้า

"ในนี้มีของมูลค่าอย่างต่ำ 5 ล้าน พวกคุณเอาไปจัดการซะ" ลูค่าพูดเรียบๆ "ผมไม่สนหรอกว่าจะปล่อยของยังไง ขอแค่ได้เงินมา 5 ล้านก็พอ ส่วนเกินพวกคุณแบ่งกันไปเลย"

เฮนรี่กับจิมมี่ตาโตเท่าไข่ห่าน นี่มันลาภลอยชัดๆ! ถ้าเอาไปผสมแป้งลดความบริสุทธิ์ลงหน่อย ขายได้ราคาดีกว่านี้โข

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ลูค่า พระเจ้าคุ้มครองคุณจริงๆ คุณเป็นคนใจกว้างที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอเลย!" เฮนรี่ดีใจจนเนื้อเต้น รีบประจบสอพลอทันที

"สุดยอด" จิมมี่ข่มความตื่นเต้น แล้วรับปากลูค่า "คุณรอรับเงินอยู่ที่บ้านได้เลย อย่าลืมซื้อตู้เย็นใบใหญ่ๆ ไว้ด้วยล่ะ เดี๋ยวเงินจะล้นจนไม่มีที่เก็บ"

ลูค่ายิ้มแต่ไม่พูดอะไร "Goodfellas ฉันยอมโปรยเงินให้พวกแกก็เพื่อสกิลของพวกแกนั่นแหละ"

อีกอย่าง เงิน 5 ล้านนี่ต้องแบ่งให้ลูกพี่ส่วนหนึ่งด้วย เป็นกฎของแฟมิลี่

คิดได้ดังนั้น ลูค่าก็เปิดหน้าต่างระบบดู

เขาแปลกใจที่เห็นค่าความสัมพันธ์ของเฮนรี่พุ่งแตะระดับ "เพื่อน" (Friend) แล้ว

เร็วขนาดนี้เลย?

【เฮนรี่】

【ความสัมพันธ์ : เพื่อน (Friend)】

【จิมมี่】

【ความสัมพันธ์ : คนคุ้นเคย (Familiar)】

ค่าความสัมพันธ์แบ่งออกเป็น 7 ระดับ : คนแปลกหน้า (ไม่เคยติดต่อ), สนใจ (เริ่มสนใจ), คนคุ้นเคย (เคยติดต่อ), เพื่อน (คนรู้จัก), เพื่อนสนิท (รู้ใจ, คู่หู), หุ้นส่วน (ไว้ใจสูง, ครอบครัว), คู่ชีวิต (จิตวิญญาณเดียวกัน)

แค่อัดฉีดเงินเข้าไปหน่อย ก็กลายเป็นเพื่อนเลยเหรอ?

แต่ลูค่าก็เชื่อว่า อย่างมากเขาก็เป็นได้แค่เพื่อนกินสำหรับเฮนรี่เท่านั้นแหละ ไอ้หมอนี่พร้อมหักหลังทุกคน และไม่เคยให้ใจใครจริงๆ หรอก

ส่วนจิมมี่ดูจะระวังตัวกว่า ขนาดเห็นเงินกองโตขนาดนี้ ยังได้แค่ระดับ "คนคุ้นเคย" เองเหรอ?

สมกับเป็นคนโหดเหี้ยมที่กล้าฆ่าเพื่อนร่วมแก๊งเพื่อฮุบสมบัติคนเดียวจริงๆ

ลูค่าตัดสินใจแลกสกิลของเฮนรี่ก่อนเลย

【คุณต้องการใช้ชิ้นส่วนทักษะ 20 ชิ้น เพื่อแลกเปลี่ยน "สารเลว" หรือไม่?】

【ใช่/ไม่】

ใช่!

【แลกเปลี่ยนสำเร็จ ได้รับทักษะ】

【สารเลว : เมื่อสื่อสารกับตำรวจ ความเชื่อใจ +10%; เมื่อหักหลังและให้การเป็นพยานแก่ตำรวจ ความเชื่อใจเพิ่มขึ้นอีก +40%】

แจ่ม แจ่มมาก

ลูค่ายิ้มอย่างโล่งใจ มีสกิลนี้ติดตัวไว้ อนาคตต้องดีลกับตำรวจคงสะดวกขึ้นเยอะ

ก่อนกลับไปที่บาร์ ลูค่าแยกทางกับสองคู่หู แล้วตรงดิ่งไปยังร้านมักกะโรนีแห่งหนึ่งในย่านบรอนซ์เพียงลำพัง

เจ้าของร้านที่นี่เป็นสายข่าว คนกลาง และเป็นผู้ติดต่อของลีออง—ทางแฟมิลี่มีข้อมูลติดต่อคนกลางคนนี้อยู่

เมื่ออ้างชื่อตระกูลลูเคเซ่ และวางปืนลงบนโต๊ะ ลูค่าก็ได้ที่อยู่ของลีอองมาอย่างง่ายดายและรวดเร็ว

แต่จะเข้าหายังไงให้เนียนและพัฒนาความสัมพันธ์ดีล่ะ?

ลีอองเป็นนักฆ่าที่เก็บตัวสุดๆ ชอบฉายเดี่ยว แถมยังอ่านหนังสือไม่ออก

ส่วนเพื่อนบ้านตัวน้อย มาทิลด้า ก็เป็นเด็กแก่แดดที่มีปัญหา เข้ากับเพื่อนรุ่นเดียวกันไม่ได้ แถมยังโดนทำร้ายร่างกายบ่อยๆ จนนิสัยค่อนข้างสุดโต่ง

ทั้งสองคนนี้รับมือยากทั้งคู่

การจะเรียนสกิลลับจากการ์ดตัวละครต้องอาศัยค่าความสัมพันธ์ จะไปตีซี้กับคนโลกส่วนตัวสูงอย่างลีอองได้ยังไงนะ?

เมื่อยังคิดไม่ออก ลูค่าจึงไม่บุ่มบ่ามไปรบกวนการ์ดหายากทั้งสอง แต่เลือกกลับไปที่บาร์ก่อน

เพราะมัวแต่ไปเอาที่อยู่ลีออง พอกลับมาถึง ฟ้าก็มืดเสียแล้ว

ทันทีที่ลูค่าก้าวเท้าเข้าบาร์ ก็ได้ยินเสียงตะโกนด่าทอ ดังลั่นร้าน สลับกับคำหยาบคายสารพัดสัตว์ เขารู้ทันทีว่าลูกพี่กำลังของขึ้น

เมาริซิโอเห็นลูค่ากลับมา ก็กวักมือเรียก "ลูค่า เอ็งมาได้จังหวะพอดี!"

ลูค่าเดินข้ามเศษขวดเบียร์ที่แตกกระจายเข้าไปหา "ลูกพี่"

เมาริซิโอที่ยังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ สั่งเสียงเขียว "ลูค่า เอ็งรีบไปเก็บไอ้สแตนจากหน่วยปราบปรามยาเสพติดเดี๋ยวนี้เลย!"

ลูค่าทำหน้างง เมาริซิโอจึงเล่าต่อ "เมื่อกี้ ไอ้สแตนมันยกพวกตำรวจมาถล่มรังเก็บยาของแฟมิลี่เรา! ฆ่าพี่น้องเราตายไปเป็นสิบ ยึดของไปมูลค่าอย่างต่ำ 10 ล้าน! นี่มันหยามกันชัดๆ! มันไม่เห็นหัวแฟมิลี่เราเลยสักนิด!"

ลูค่า : "..."

สมกับเป็นสแตนจริงๆ ไอ้บ้านั่นมันทำได้ทุกอย่าง

เห็นลูค่าไม่ตอบรับทันที เมาริซิโอจึงตบไหล่เกลี้ยกล่อม "งานนี้เอ็งทำผลงานได้ดีมาก ขานมันหนีขึ้นเครื่องบินออกจากนิวยอร์กไปแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดันเอ็งเป็นสมาชิกเต็มตัว

ข้าพูดคำไหนคำนั้น ข้ายื่นเรื่องสมัครสมาชิกให้เอ็งไปแล้ว อีกไม่กี่วันคงรู้ผล!

แต่ตอนนี้ดันเกิดเรื่องซะก่อน ไอ้สแตนมันหยามเกียรติแฟมิลี่เรา เราต้องกำจัดมันแล้วเอาของคืนมา! เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตระกูล!"

ลูค่าลังเล "แต่ยังไงเขาก็เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ มีตราตำรวจนะครับ ผมเกรงว่า..."

เมาริซิโอ : "5 แสน ข้ารู้ว่าเอ็งรับจ๊อบที่โรงแรมคอนติเนนทัล แฟมิลี่ไม่ให้เอ็งทำงานฟรีๆ หรอก"

ลูค่า : "เรื่องเงินไม่ใช่ประเด็นครับ"

เมาริซิโอ : "1 ล้าน ขาดตัว และเอ็งต้องเอาของคืนมาด้วย"

ลูค่า : "ลูกพี่ก็รู้ ผมรักความสงบสุขเสมอมา ไอ้สแตนคนนี้มันแหกกฎ ทำลายความสงบสุข มันต้องชดใช้ด้วยเลือด! เพื่อปกป้องเกียรติยศของแฟมิลี่และความสงบสุขของนิวยอร์ก ผมยินดีรับภารกิจกำจัดเดรัจฉานอย่างสแตนครับ!"

เมาริซิโอ : "..."

เชี่ยเอ๊ย ทำไมเอ็งพูดจาลิเกขนาดนี้วะ? ติดใจบททูตสันติภาพหรือไง?