บทที่ 4 : ระดับ SSR!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สแตนต้องตาย

ไม่ใช่แค่เพราะสแตนกล้ามาเหยียบย่ำตระกูลลูเคเซ่ แต่ถ้าปล่อยให้คนบ้าอย่างสแตนอาละวาดต่อไป สุดท้ายมันอาจจะไปกระตุกหนวดเสืออย่างลีออง และดึงแม่หนูมาทิลด้าเข้ามาพัวพัน จนเกิดโศกนาฏกรรม และพากันลงนรกไปพร้อมกับมัน

เรื่องนี้ลูค่ายอมไม่ได้เด็ดขาด

จะให้การ์ดระดับแรร์ของฉันสูญเปล่าไปแบบนั้นน่ะเหรอ?

ลีอองเป็นนักฆ่าที่แสนเรียบง่าย แข็งแกร่ง และว่านอนสอนง่าย ขนาดรับงานฆ่าคนยังไม่ได้รับ "ค่าจ้าง" เต็มเม็ดเต็มหน่วยเลย—ถ้าลูค่าจำไม่ผิด ค่าหัวทั้งหมดที่ลีอองทำได้ถูกคนกลางคนนั้นเก็บไว้ให้ ส่วนตัวลีอองได้แค่เศษเงินไว้ใช้จ่ายรายวันเท่านั้น

ลูค่าไม่อยากให้นักฆ่าผู้มัธยัสถ์แบบนี้ต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือของสแตน

เขาอยากได้สกิลของลีออง!

ข้า ลูค่า เกรโก้ "ทูตสันติภาพ" ผู้รักการผูกมิตร!

ขอให้ข้า ทูตสันติภาพผู้นี้ ได้ช่วยกอบกู้ชะตากรรมของลีอองและหนูน้อยโลลิต้าด้วยเถิด!

เสียดายก็แค่สกิลสองอย่างของสแตน

【สแตน】

【ความบ้าคลั่งของเบโธเฟน : เมื่อฟังดนตรีคลาสสิก พลังการต่อสู้ +20%; หากดนตรีถูกขัดจังหวะ พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้นอีก +20%; หลังจากเพลงจบ พลังการต่อสู้ -50% (คูลดาวน์ : 3 ชั่วโมง)】

【เงื่อนไขการเรียนรู้ : ความสัมพันธ์ระดับ 'เพื่อนสนิท' ขึ้นไป; ชิ้นส่วนทักษะ X50】

【จมูกหมาป่า : ประสิทธิภาพในการค้นหายาเสพติด +20%, โอกาสในการตรวจจับการปลอมตัวของศัตรู +20%】

【เงื่อนไขการเรียนรู้ : ความสัมพันธ์ระดับ 'เพื่อนสนิท' ขึ้นไป; ชิ้นส่วนทักษะ X50】

สแตน การ์ดระดับ S ใบนี้ มีสกิลติดตัวสองอย่าง

พูดตามตรง ลูค่ารู้สึกว่าสองสกิลนี้มันกลางๆ จะเก็บไว้ก็รก จะทิ้งก็เสียดาย

สกิลแรกต้องเปิดเพลงคลอไปด้วยถึงจะใช้ได้ ซึ่งลูค่าเป็นคนหยาบกระด้าง เข้าไม่ถึงสุนทรียภาพของเบโธเฟนหรือโมสาร์ทหรอก

ส่วนสกิลที่สอง มีแค่ผลการตรวจจับการปลอมตัวที่พอใช้ได้ จมูกของสแตนไวมากจริงๆ ในหนังต้นฉบับ ลีอองกำลังจะหนีรอดอยู่แล้ว แต่สแตนดันจับผิดได้และยิงลีอองเข้าที่ข้างหลัง

ส่วนความสามารถในการค้นหายาเสพติด... เขาไม่ได้เป็นตำรวจปราบยา จะเอาไปทำซากอะไร?

ปัญหาหลักคือ สองสกิลนี้มันเรียนไม่ได้น่ะสิ

จะให้ไปสร้างสัมพันธ์กับสแตนจนเป็นเพื่อนสนิทเหรอ?

เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่ต้น

เพราะลูค่ามาจากตระกูลลูเคเซ่ ซึ่งเป็นปฏิปักษ์กันอยู่แล้ว แถมสแตนยังขี้ระแวงและเป็นโรคจิต จะมาไว้ใจเขาได้ยังไง? แล้วจะเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันได้ยังไง?

ตลกตายชัก

สำหรับตัวละครอันตรายที่ไม่สามารถสานสัมพันธ์ได้ ลูค่าเลือกที่จะรักษาระยะห่างหรือไม่ก็กำจัดทิ้งเพื่อความสงบสุข

ยกตัวอย่างเช่น โรงพยาบาลจิตเวชในเพนซิลเวเนียที่มีจิตแพทย์ชอบกินคน

ลูค่าไม่อยากไปยุ่งกับตัวละครที่อันตรายสุดขั้วแบบนั้น ต่อให้เป็นการ์ดระดับ SSR ก็เถอะ

คุณเห็นเขาเป็นเพื่อน แต่เขาเห็นคุณเป็นวัตถุดิบ

สมองย่างสักที่ไหมครับ?

บ่ายวันถัดมา

ในร้านพิซซ่าแห่งหนึ่งย่านบรอนซ์

ลูค่านั่งกินพิซซ่าพลางถามสองคู่หู "พวกคุณรู้อะไรเกี่ยวกับสแตน ตำรวจปราบยานั่นบ้าง?"

ภารกิจนี้ซับซ้อนนิดหน่อย ไม่ใช่แค่ฆ่าคน แต่ต้องเอาของที่หายไปกลับคืนมาด้วย

"เขาเป็นหัวหน้าทีมของ DEA" จิมมี่อธิบาย "มีลูกน้องในสังกัดอยู่หลายคน"

"ไอ้ตำรวจเวร! มันคือพ่อค้ายาชัดๆ!" เฮนรี่สบถ "ถ้ารู้ว่า DEA รับคนค้ายาด้วย ฉันคงไปสมัครเป็นตำรวจที่นั่นแล้ว"

จิมมี่แค่นหัวเราะ "สแตนมันรู้เรื่องธุรกิจสกปรกดีกว่าพวกเราอีก มันยึดยามา แล้วก็เอาไปขายต่อให้คนอื่น"

"มันคือพ่อค้ายารายใหญ่ที่สุดรายหนึ่งของนิวยอร์ก แก๊งหลายแก๊งรับของมาจากมันทั้งนั้น"

"ประเด็นหลักคือ การร่วมมือกับมันปลอดภัยมาก ไม่ต้องกลัวตำรวจมาวุ่นวาย และรับประกันการซื้อขายแน่นอน"

ลูค่า : "..."

พ่อค้ายารายใหญ่ที่สุดของนิวยอร์กดันอยู่ใน DEA เนี่ยนะ? ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง สมเป็นอเมริกาจริงๆ

วอลเตอร์ ไวท์ น่าจะย้ายมานิวยอร์กแล้วร่วมมือกับสแตนนะ จะไปทนรักๆ เกลียดๆ กับกัส ฟริง อยู่ชายแดนเม็กซิโกทำไม?

เขามองดูสองคู่หูที่กำลังสวาปามพิซซ่า รอยยิ้มใจดีปรากฏบนใบหน้า "พวกคุณลองไปสืบดูหน่อยซิว่าสแตนร่วมมือกับแก๊งไหนบ้าง"

ลูค่าสั่งงานต่อ "แล้วก็สืบมาด้วยว่าสแตนกับพวกตำรวจเก็บยาไว้ที่ไหน คงไม่ได้เก็บไว้ที่สำนักงาน DEA หรอกใช่ไหม? น่าจะมีเซฟเฮาส์ไว้เก็บของบ้างแหละ"

จิมมี่พยักหน้ารับคำ

เฮนรี่ตาเป็นประกาย "เราจะไปปล้นพวกมันเหรอ? ใช่ไหม ของกลางตั้งเยอะขนาดนั้น ถ้าฉกมาได้ล่ะก็รวยเละ!"

แววตาเฮนรี่ลุกวาว นี่คืองานถนัดของเขาเลย เมื่อก่อนสามเกลอก็รวยมาจากการปล้นจี้รีดไถ ถึงขั้นกล้าไปปล้นสนามบินมาแล้ว

รอยยิ้มของลูค่ายิ่งดูอบอุ่นขึ้น

สมกับเป็นพวก "คนดี" ที่ปล้นดะไม่เลือกหน้า ขนาดสนามบินยังกล้าปล้น แค่ความกล้านี้ ลูค่าก็ต้องยกนิ้วให้เลย

สองวันต่อมา ช่วงเช้า

ภายในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในย่านบรอนซ์

เสียงโครมครามดังมาจากโถงทางเดิน มาทิลด้าเปิดประตูห้องออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองไปยังห้องตรงข้าม

ที่ประตูใหญ่ กลุ่มช่างตกแต่งกำลังง่วนอยู่กับการขนเฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยมเข้าไปในห้อง

มีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายมาเร็วจัง?

มาทิลด้าทำหน้างง

เมื่อวานนี้ หญิงชราห้องตรงข้ามเพิ่งย้ายออกไปกลางดึก แถมยังใจดีให้ขนมถุงใหญ่กับมาทิลด้าก่อนไปอีกต่างหาก

แล้ววันนี้ก็มีคนย้ายเข้ามาอยู่แทนทันทีเลยเหรอ

มองดูเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์หรูหรา มาทิลด้าไม่เข้าใจเลยว่าของแบบนี้มาอยู่ในสลัมได้ยังไง

"ทำไมยังไม่ไปโรงเรียนอีก?"

จู่ๆ เสียงตวาดดังลั่นมาจากข้างหลัง มาทิลด้าหันขวับไปเจอใบหน้าอ้วนฉุของพ่อ

"โดดเรียนอีกแล้วใช่ไหม?" นอร์แมนตะคอกใส่ "ฉันจ่ายค่าเทอมล่วงหน้าไปเป็นปี เพื่อให้แกตั้งใจเรียน ไม่ใช่ให้มามุดหัวสูบบุหรี่อยู่บ้าน! โรงเรียนโทรมาตามฉันทุกวัน ให้พาแกไปส่ง! ถ้าขาดเรียนอีก ค่าเทอมที่จ่ายไปจะถูกริบหมดนะโว้ย!"

แววตารำคาญฉายวาบในดวงตามาทิลด้า เธอตอบอย่างเย็นชา "งั้นพ่อก็ไปส่งสิ"

"แกไม่มีขาหรือไง?" นอร์แมนเริ่มหมดความอดทน "อย่ามาลองดีกับฉัน ไปโรงเรียนเดี๋ยวนี้!"

"หนูลืมทางไปแล้ว"

"งั้นก็กลับเข้าห้องไปทำการบ้านซะ!"

"ทำเสร็จแล้ว"

"งั้นเรอะ?!" นอร์แมนหน้าแดงด้วยความโกรธ "งั้นก็ไปช่วยพี่สาวแกทำความสะอาดไอ้บ้านเฮงซวยนี่ซะ!"

เขาง้างมือตบหน้าลูกสาวตัวเองอย่างแรง

มาทิลด้าหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ แต่รออยู่นาน ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยกลับไม่มาถึงสักที

เธอลืมตาขึ้น เห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีมายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มือเขาจับข้อมือพ่อเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้

"เบาเสียงหน่อยได้ไหมครับ? ผมไม่อยากให้เพื่อนบ้านทำผมตื่นตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามานะ"

ลูค่ายิ้มอย่างอ่อนโยน หันไปมองมาทิลด้า "ตาคนนี้ใช่ญาติห่างๆ นิสัยไม่ดีที่ไม่เจอกันนานหรือเปล่า? ผมจำได้ว่ามีแต่พวกญาติแย่ๆ เท่านั้นแหละที่โหดร้ายกับเด็กแบบนี้"

มาทิลด้าอดขำไม่ได้

นอร์แมนสบถ "ฉันกำลังสั่งสอนลูกฉัน แกมายุ่งอะไรด้วย? ปล่อย!"

เมื่อดิ้นไม่หลุด นอร์แมนก็ใช้อีกมือล้วงมีดพับออกมาจากขอบกางเกง หวังจะขู่ลูค่า แต่ทันทีที่ง้างมีด นอร์แมนก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่ามัว เจ็บแปลบที่ข้อมือ แล้วมีดในมือก็ไปอยู่ในมือลูค่าเรียบร้อย

"เชี่—"

พอมองเห็นมีดพับจ่ออยู่ที่คอหอยตัวเอง นอร์แมนก็กลืนคำด่าลงคอไปทันที

ข้างๆ กัน มาทิลด้ามองลูค่าด้วยความตะลึง ไม่นึกเลยว่าผู้ชายท่าทางสุภาพคนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้ เธอเองก็มองไม่ทันว่าเขาแย่งมีดไปตอนไหน

ลูค้านวดขมับ "ผมเป็นคนตื่นง่ายน่ะ แค่เสียงนิดหน่อยก็ตื่นแล้ว ไม่อยากให้เพื่อนบ้านมารบกวนฝันหวานของผม"

เขาสังเกตเห็นรอยช้ำบนหน้าผากและแผลที่มุมปากของมาทิลด้า สายตาที่มองกลับไปหานอร์แมนพลันเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก

"ผมเองก็มีนิสัยเสียเยอะเหมือนกัน นอกจากตื่นง่ายแล้ว ผมยังทนเห็นคนตบตีเด็กไม่ได้ด้วย! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณตีเด็กใช่ไหม แต่จำไว้... นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย! ถ้าคราวหน้าผมเห็นคุณกล้าแตะต้องเธออีก ผมรับประกันเลยว่ามีดเล่มนี้จะปาดคอคุณก่อนที่เด็กจะร้องไห้ซะอีก!"

ใบมีดเย็นเฉียบแตะลงบนแก้มของนอร์แมน พ่อใจยักษ์ผู้ชอบทำร้ายลูกถึงกับกลัวจนหัวหด ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย สายตาเย็นชาของอีกฝ่ายดูคมกริบยิ่งกว่ามีด จนเขารู้สึกแสบหน้าไปหมด

"ได้ยินชัดเจนไหมครับ?" ลูค่ากดน้ำหนักนิ้วลงไปอีกนิด

"ชะ... ชัดครับ" นอร์แมนสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ลำคอ เสียงสั่นเครือ "ผมสาบาน ผมจะไม่ตีเด็กอีกแล้ว"

เห็นสภาพน่าสมเพชของมัน ลูค่ารู้สึกรังเกียจจับใจ ถ้าไอ้หมอนี่ไม่ใช่สายข่าวและคนเก็บยาของสแตน ลูค่าคงเชือดทิ้งไปแล้ว

เพื่อรีดข้อมูลเพิ่มเติม ลูค่าตัดสินใจปล่อยมันมีชีวิตต่อไปอีกหน่อย

อีกอย่าง ยัยหนูโลลิต้าก็มองอยู่ด้วย

จนกระทั่งลูค่าหันหลังเดินกลับเข้าห้องฝั่งตรงข้าม นอร์แมนถึงได้หายใจทั่วท้อง

พอลูค่าลับสายตาไป ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง นอร์แมนง้างมือขึ้นอีกหน "นังลูกตัวดี!"

"ตีเลยสิ"

มาทิลด้าจ้องหน้าพ่ออย่างเย็นชา "หนูจะฟ้องเขา แล้วพ่อก็รอโดนฆ่าได้เลย!"

เธอผิดหวังในตัวพ่อจนถึงที่สุด ต่อให้เขาตายไป เธอก็คงไม่เสียใจ ในครอบครัวใหม่ที่พังพินาศนี้ คนเดียวที่เธอแคร์คือน้องชายวัย 4 ขวบเท่านั้น

ฝ่ามือของนอร์แมนชะงักค้าง กลางอากาศ สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าตบ ได้แต่สบถด่าด้วยความโมโห แล้วเดินปึงปังเข้าบ้านไปอย่างหัวเสีย

มาทิลด้า ในวัยเพียง 12 ปี เบ้ปากด้วยความรังเกียจ ล้วงบุหรี่มวนยับที่ขโมยมาจากพ่อออกจากกระเป๋า แล้วเดินไปเคาะประตูห้องตรงข้าม

คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก ยืนพิงวงกบประตูด้วยท่าทางแก่แดด เธอมองชายหนุ่มหน้าตาดีที่มาเปิดประตู

"เพื่อนบ้านคะ ขอยืมไฟแช็กหน่อยสิ"

【คุณหยุดยั้งความรุนแรงในครอบครัวและสร้างความหวาดกลัวให้กับพ่อนิสัยเสียของมาทิลด้า คุณปกป้องความสงบสุขของครอบครัวเพื่อนบ้าน】

【ได้รับแต้มทักษะ X4】

【ได้รับชิ้นส่วนทักษะ X1】

【ค้นพบการ์ดตัวละคร : มาทิลด้า (ปลดล็อก)】

【มาทิลด้า : ระดับ SSR】

【ที่มา : "ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ" (Leon: The Professional)】

【ทักษะ : ตราบาปฝังใจ, มือไวใจเร็ว, การปลอมตัวไร้พิษสง, การพึ่งพาต้องห้าม, ออร่าแห่งโชคขั้นสูง】

【ความสัมพันธ์ : คนแปลกหน้า】

ลูค่า : "..."

ยัยเด็กมีปัญหานี่เป็นการ์ดระดับ SSR เหรอเนี่ย? แถมมีตั้ง 5 สกิล?!

คุณพระช่วย!