บทที่ 58 ถูกวางแผนเล่นงาน

บทที่ 58 ถูกวางแผนเล่นงาน

ผมมัวแต่พูดคุยจนไม่ทันได้ระวังตัว พอรู้ตัวอีกที ผีถูกไฟคลอกก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

มันสูงสิบกว่าเมตร บนตัวเต็มไปด้วยรอยแตก ใต้รอยแตกนั้นเป็นสีแดงฉานเหมือนลาวาที่กำลังไหล

ดวงตาที่กลวงโบ๋ของมันวูบไหวไปมา ก้มลงมองผมกับหวงจิ่วจากที่สูง

ต่อให้พวกเราจะมีความรู้กว้างขวางเพียงใด ในตอนนี้ก็ยังตกใจจนยืนตะลึงอยู่กับที่

แต่ผีถูกไฟคลอกตัวนั้นก็ไม่ได้โจมตีพวกเรา เพียงแค่ม้วนกลุ่มควันขึ้นมาขังผมกับหวงจิ่วไว้ข้างใน

ผมเห็นว่ามันไม่มีเจตนาจะโจมตี จึงเอ่ยปากว่า “พวกเราแค่ผ่านมา รบกวนขอทางหน่อย”

ผีถูกไฟคลอกดิ้นรน มันพยายามอ้าปากอย่างยากลำบากเพื่อจะพูดกับผม แต่ในปากของมันกลับเป็นโพรงดำมืด ลิ้นของมันถูกใครบางคนตัดไปแล้ว ไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้

ในใจผมตกตะลึง

คนตายแล้วกลายเป็นผีมีสองลักษณะ คนที่ตายอย่างสงบจะกลายเป็นรูปลักษณ์ที่สวยงามที่สุดในชาติก่อน

ดังนั้นหลายคนจึงฝันเห็นผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านที่ล่วงลับไปแล้วในรูปลักษณ์ตอนหนุ่มสาว

ข้างนอกที่พบเห็นก็เป็นเช่นนี้

แต่คนที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ จะคงสภาพตอนตายไว้

ผีถูกไฟคลอกที่อยู่ตรงหน้าก็คือการคงสภาพตอนตายไว้นั่นเอง

นั่นก็หมายความว่า ก่อนที่เขาจะตาย เขาก็ไม่มีลิ้นแล้ว

เกิดมาไม่มีลิ้น เรื่องแบบนี้อาจเป็นเพราะผมความรู้ยังไม่กว้างไกลพอ ไม่เคยได้ยินมาก่อน

แต่ถ้าไม่ใช่โดยกำเนิด ก็มีเพียงฝีมือมนุษย์เท่านั้น

เป็นไปได้มากว่าผู้บงการเบื้องหลังไม่ต้องการให้เขาเอ่ยปากพูด จึงลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้

ผีถูกไฟคลอกอยากจะพูดแต่พูดไม่ได้ ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที มือใหญ่ที่ดำเป็นตอตะโกสองข้างยื่นออกมา คว้าเข้าใส่ผมกับหวงจิ่ว

มือของผมกดลงบนดาบไม้ท้อที่ถังฉวนมอบให้แล้ว แต่ในจังหวะนั้นเอง บนชั้นบนก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ผีถูกไฟคลอกตกใจกลัวจนกลายเป็นควันดำสายหนึ่ง ซึมหายเข้าไปในเพดาน

หวงจิ่วกล่าวอย่างกังวลว่า “ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนมากนะ!”

ผมกล่าวว่า “ลงน้ำมาแล้ว ต่อให้ลึกแค่ไหนก็ต้องเดินหน้าต่อไป”

ผมพูดพลางชักเหล็กแหลมโลหิตออกมา อัดปราณเต๋าเข้าไปแล้วสะบัดอย่างแรง เงาดำสายหนึ่งก็ถูกผมสะบัดออกมา

เงาดำรวมตัวกันเป็นชายร่างเล็กคนหนึ่ง

ถึงแม้จะเป็นคนตัวเล็ก แต่นั่นก็ไม่อาจบดบังความแน่วแน่และไอสังหารในดวงตาของเขาได้

ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อย่างที่หวงจิ่วพูด ปราณเต๋าของผมในตอนนี้อย่างมากก็อัญเชิญเทพขุนพลออกมาได้เพียงองค์เดียว

อีกทั้งบนหน้าผากของชายผู้นั้นยังมีอักษรเรืองแสงสามตัว: ดาวตี้โก่ว

ดาวตี้โก่วที่อยู่อันดับสุดท้ายในบรรดาสามสิบหกเทียนกัง เจ็ดสิบสองตี้ซา

นี่น่าจะเป็นตำแหน่งที่ซ่งขาเป๋จัดไว้ให้แล้ว เมื่อรู้สถานะทหารผ่านศึกของเขา ผมก็รีบโค้งคำนับทันที

แต่ดาวตี้โก่วกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

หวงจิ่วกล่าวว่า “ไอโลหิตของเขาไม่เพียงพอ หลังจากออกจากเหล็กแหลมโลหิตแล้วจึงไม่สามารถรักษาสติให้ตื่นอยู่ได้ แก ลองใช้จิตควบคุมเขาดูสิ”

ผมลองดู คิดในใจว่าให้เคลื่อนไปทางซ้าย เขาก็เคลื่อนไปทางซ้ายสองก้าวจริงๆ

หลังจากลองอยู่หลายครั้ง ผมก็แน่ใจว่าสามารถควบคุมเขาได้ แต่นี่มันช่างห่างไกลจากที่ผมจินตนาการไว้มากนัก เดิมทีคิดว่าจะอัญเชิญเขาออกมาเพื่อจะได้ปีนขึ้นไปข้างบนได้เร็วขึ้น

ผลคือสภาพแบบนี้ของเขาก็ไม่สามารถทำประโยชน์อะไรได้เลย ถ้าผมตกอยู่ในการต่อสู้ ก็ไม่มีสมาธิไปควบคุมเขาหรอก

ต่อให้ควบคุมได้ ความคล่องแคล่วขนาดนี้…

น่าผิดหวังจริงๆ

ผิดหวังก็ส่วนผิดหวัง แต่เขาก็เป็นบรรพบุรุษ ผมจะไม่เสียมารยาท ตั้งใจจะเรียกเขากลับเข้าไปในเหล็กแหลมโลหิต

แต่ในจังหวะนั้นเอง จมูกของผมก็พลันได้กลิ่นแปลกๆ หลายสาย หนึ่งในนั้นเข้มข้นมาก มาจากชั้นยี่สิบขึ้นไป อีกสี่สายมาจากชั้นสิบหก

เอ๊ะ!

ในใจผมประหลาดใจ

ปกติแล้วต่อให้ผมจะได้กลิ่น ก็ไม่สามารถระบุระยะทางได้อย่างชัดเจนเช่นนี้ แต่ตอนนี้ข้อมูลเหล่านั้นกลับจู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นในหัว

ประหลาดใจอยู่สองสามวินาที ผมก็เข้าใจได้ว่า นี่คือความสามารถของดาวตี้โก่วที่ส่งผลมาถึงตัวผมโดยตรง

หลังจากแยกแยะอย่างละเอียด ผมก็ได้กลิ่นอีกหลายร้อยชนิด ในบรรดากลิ่นเหล่านี้ มีเพียงสี่กลิ่นจากชั้นสิบหกเท่านั้นที่แตกต่างจากกลิ่นอื่น

ผมคาดว่าที่นั่นอาจจะซ่อนภูตผีที่แตกต่างจากตัวอื่นอยู่สี่ตน

ดังคำกล่าวที่ว่า เรื่องผิดปกติย่อมมีเรื่องไม่ชอบมาพากลซ่อนอยู่ สิ่งเดียวที่แตกต่างท่ามกลางหมู่มาก ย่อมต้องมีเหตุผลพิเศษของมัน

เมื่อระบุตำแหน่งคร่าวๆ ได้แล้ว ผมก็เรียกดาวตี้โก่วกลับมา กำอัฐิธาตุไว้ในฝ่ามือ แล้วรีบปีนขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ยิ่งชั้นสูงขึ้น วิญญาณเร่ร่อนก็ยิ่งมากขึ้น แต่ออร่าที่แผ่ออกมาจากอัฐิธาตุทำให้พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้ ผมก็ไม่ได้ไปสนใจพวกมัน เพียงแค่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ปีนรวดเดียวถึงชั้นสิบห้า ผมก็ปล่อยดาวตี้โก่วออกมาอีกครั้ง สูดจมูกแรงๆ กลิ่นแปลกๆ ทั้งสี่สายนั้นยิ่งชัดเจนขึ้น กระจายอยู่ตามมุมทั้งสี่ของพื้นที่ส่วนกลางของชั้นบน

หวงจิ่วเห็นผมสูดจมูกไม่หยุด ก็ถามผมว่า “พี่หลี่ แกไม่ได้ถูกเทพสุนัขเข้าสิงหรอกนะ?”

ผมไม่ได้สนใจมัน เพียงแค่เตือนให้มันระวังตัวหน่อย ข้างบนมีของอยู่

เดิมทีคิดว่าความเร็วของพวกเราเร็วพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าถังฉวนก็จะมาถึงที่นี่เช่นกัน ในมือของเขาถือหลัวผานขนาดเท่าฝ่ามือเดินตามหามา

ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามว่าเขามาได้อย่างไร ถังฉวนก็กล่าวว่า “ข้าตรวจพบกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาสี่สายที่นี่ คิดว่าอาจจะมีอันตราย เลยมาหาพวกเจ้า”

เขาพูดพลางยื่นหลัวผานเข้ามา ของสิ่งนี้แตกต่างจากหลัวผานที่ผมเคยเห็น ขนาดเท่าฝ่ามือ บนหน้าปัดสลักอักขระไว้แน่นขนัด เล็กจนมองแทบไม่เห็น

ตอนนี้เข็มตรงกลางหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง จะหยุดชะงักเล็กน้อยที่ตำแหน่งเฉพาะสี่แห่ง

ผมกำลังจะถามเขาว่าหมายความว่าอย่างไร ถังฉวนก็กล่าวว่า “นี่คือหลัวผานห้าธาตุ มันตรวจพบไอศพที่รุนแรงสี่สายอยู่ชั้นบน น่าจะเป็นเจียงซือเฒ่าสี่ตน”

ในตึกผีสิงมีเจียงซือ?

สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือมีคนยืมตึกผีสิงมาเลี้ยงศพ แต่ที่นี่ไอหยินเพียงพอ แต่กลับไม่ติดดิน

ต้องรู้ก่อนว่าศพจะกลายเป็นเจียงซือได้ การรวมตัวกันของไอหยินจำนวนมากและการติดดินล้วนเป็นเงื่อนไขที่ขาดไม่ได้

อีกอย่างถ้าเป็นการเลี้ยงศพ แล้วของที่อยู่บนชั้นยี่สิบขึ้นไปคืออะไร?

วินาทีต่อมา ถังฉวนกับผมก็พูดออกมาพร้อมกันว่า:

“ค่ายกลสี่อสูรสะกดหยิน!”

พูดจบ ทั้งสองคนก็หน้าเปลี่ยนสี

ไอหยินกับไออสูร ฟังดูเหมือนเป็นพวกเดียวกัน แต่ไออสูรที่รุนแรง สามารถใช้เพื่อสะกดสิ่งชั่วร้ายได้

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำไมอาชีพอย่างคนขายเนื้อ ภูตผีปีศาจเห็นแล้วต้องถอยหนีสามส่วน

และเจียงซือเฒ่าอยากจะรวมไออสูรขึ้นมาได้ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นคือเคยดูดเลือดคนเป็นมาก่อน

และไม่ใช่แค่คนเดียว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศพดุร้ายเช่นนี้ อย่าว่าแต่ผมเลย ถังฉวนเองเกรงว่าก็ยากที่จะเอาตัวรอดได้

ทั้งสองคนสบตากัน ตัดสินใจเหมือนกัน

สามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือสุดยอดกลยุทธ์

เพราะตึกหลังนี้ไอหยินหนาทึบ แสงแดดส่องเข้ามาไม่ได้เลย เรียกได้ว่าเป็นสวรรค์ของเจียงซือโดยแท้

ทว่าเมื่อพวกเราถอยไปถึงปากบันได ก็พบว่าประตูหนีไฟของโถงบันไดถูกดึงลงมาแล้ว

ผมพยายามยกอยู่สองสามครั้ง ข้างนอกถูกล็อคไว้

และในจังหวะที่ผมกำลังยกประตู ชั้นสิบหกก็มีเสียงดังสนั่นสี่ครั้งดังขึ้น ทันใดนั้นทั้งตึกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ถังฉวนหน้าเปลี่ยนสี “เจียงซือเฒ่าทั้งสี่ตนออกจากโลงแล้ว ไป! ลงไปอีกทางหนึ่ง!”

ที่นี่ถูกล็อคไว้ อีกทางหนึ่งเกรงว่าก็คงเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ผมก็ทำได้แค่กัดฟันลองไปดู ผลลัพธ์ไม่ดีเลย โถงบันไดอีกฝั่งหนึ่งก็มีประตูหนีไฟลงมาเช่นกัน และถูกล็อคจากข้างนอกเหมือนกัน

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “พวกเราถูกวางแผนเล่นงาน กลายเป็นเหยื่อล่อแล้ว!”

[จบตอน]