บทที่ 20 ชายชั่วหญิงเลว

มิน่าล่ะลู่ชิงถึงได้โกรธจนควันออกหู เพราะคนที่เดินมาชนเธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น หูเหล่ยอดีตแฟนหนุ่มจอมสารเลว และข้างกายเขาก็คือฮ่าวเหม่ยหรู เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดคนนั้น

หูเหล่ยเองก็เห็นลู่ชิงแล้วเช่นกัน สีหน้าเขาดูเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังแสร้งตีหน้าเศร้าทำเป็นห่วงใย "ลู่ชิง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

พูดจบก็ยื่นมือจะเข้ามาช่วยพยุง

ลู่ชิงอยากจะกระโดดถีบยอดหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ใจจะขาด เรื่องอะไรจะยอมให้มันมาแตะต้องตัว

เธอเบี่ยงตัวหลบวูบด้วยความรังเกียจ หลบพ้นอุ้งตีนสกปรกของหูเหล่ยได้อย่างหวุดหวิด

จากนั้นก็เชิดหน้ามองด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ต้องมาเสแสร้ง ฉันไม่เป็นไร แต่พวกนายนี่สิ... แอบกินกันลับหลังฉันแล้วยังกล้ามาทำหน้าซื่อตาใสอยู่ตรงนี้อีก ไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเองบ้างหรือไง?"

สายตาคมกริบตวัดไปมองฮ่าวเหม่ยหรูด้วยความสมเพช ฮ่าวเหม่ยหรูถูกมองจนทำตัวไม่ถูก ร้อนตัวจนต้องรีบแก้ตัวเสียงสั่น

เธอแสร้งทำท่าทีอ่อนแอ บีบน้ำตาคลอเบ้า "ลู่ชิง เรื่องนี้ฉันผิดเอง เธอจะตบจะด่าฉันยังไงก็ได้ แต่ขอร้องล่ะ อย่าว่าพี่เหล่ยเขาเลยนะ"

ดูท่าทางนั้นสิ ราวกับนางเอกเจ้าน้ำตาที่ถูกรังแกจนน่าสงสาร

ลู่ชิงแค่นหัวเราะ "เลิกเล่นบทแม่ดอกบัวขาวผู้อ่อนต่อโลกได้แล้ว มันน่าสะอิดสะเอียน มุกตื้นๆ แบบนี้เก็บไว้ใช้หลอกผู้ชายเถอะ เอามาใช้กับฉันมันไม่ได้ผลหรอก"

แล้วหันไปเล่นงานฝ่ายชายต่อ "หูเหล่ย นายเองก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ตอนตามจีบฉันก็สาบานรักมั่นคง พอเผลอปุ๊บก็หันไปคาบเพื่อนสนิทฉันกินปั๊บ น่า 'นับถือ' จริงๆ"

หูเหล่ยหน้าตึงด้วยความอับอาย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ "ลู่ชิง! อย่าทำตัวเป็นแม่พระผู้สูงส่งนักเลย เลิกกันแล้วก็จบๆ กันไปสิ จะมาตามจิกกัดทำไมไม่ทราบ?"

ลู่ชิงยิ้มเยาะ "ฉันไม่ได้ตามจิก แต่ฉันแค่เสียใจที่เคยรู้จักคู่ชายโฉดหญิงชั่วอย่างพวกนายต่างหาก ไอ้แมงดา... สองปีมานี้กินของฉัน ใช้ของฉัน ใส่เสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้ ยังมีหน้ามาปากดีใส่ฉันอีกเหรอ"

สายตาของเธอจับจ้องไปที่เสื้อขนเป็ดแบรนด์ดังบนตัวหูเหล่ยด้วยความเหยียดหยาม

หูเหล่ยถูกมองจนรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เขาขมวดคิ้วแน่น "ลู่ชิง เรื่องมันผ่านไปแล้ว จะขุดคุ้ยหาอะไร คุณก็เป็นซะแบบนี้ ใจคอคับแคบ ไม่เคยยอมใคร หัดดูตัวอย่างความอ่อนหวานของเหม่ยหรูบ้างสิ"

ลู่ชิงแทบอยากจะอ้วกใส่หน้าไอ้ผู้ชายหลงตัวเองคนนี้ เธอไม่อยากเห็นหน้ามันแม้แต่วินาทีเดียว

แต่จะให้ปล่อยผ่านไปง่ายๆ ก็ไม่สะใจ เธอจึงสวนกลับด้วยน้ำเสียงดูแคลนสุดขีด "จะให้ฉันเอาเยี่ยงอย่างหล่อนน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ ฉันทำไม่เป็นหรอกนะไอ้พวกมารยาบริหารเสน่ห์ ยั่วยวนผู้ชาย แล้วแอบไปปีนเตียงแฟนเพื่อนลับหลังน่ะ!"

"เธอ... เธอพูดบ้าอะไร! เป็นเพราะเธอไม่รู้จักเอาใจใส่พี่เหล่ยต่างหาก พี่เขาถึงได้ทิ้งเธอ!" ฮ่าวเหม่ยหรูเต้นเร่าๆ ร้อนรนแก้ต่างให้ตัวเอง

หูเหล่ยหน้าเขียวคล้ำ ชี้หน้าด่ากราด "คุณมันไม่มีเหตุผล! เห็นคนอื่นดีกว่าไม่ได้ ถ้าคุณมีความดีได้สักครึ่งของเหม่ยหรู ผมคงไม่ทิ้งคุณหรอก!"

ลู่ชิงสวนทันควัน "หยุดพ่นคำพูดชวนอ้วกได้แล้ว! ขอบคุณฟ้าดินที่ช่วยเปิดตาให้ฉันเห็นธาตุแท้ของนายเร็วๆ ฉันเจ็บใจอย่างเดียวคือทำไมถึงเพิ่งมารู้สันดานแมงดาของนายตอนนี้"

เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะเชือดนิ่มๆ "ในเมื่อฉันมันแย่นัก แล้วนายยังมีหน้าใส่เสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้ทำไม? ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน!"

เสียงทะเลาะวิวาทเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างเริ่มหันมามองมุงดู

หูเหล่ยโดนด่าว่าแมงดาต่อหน้าธารกำนัล หน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เขาตวาดด้วยความอับอาย "ก็แค่เสื้อเก่าๆ ตัวเดียว! คืนให้ก็ได้วะ!"

พูดจบเขาก็ถอดเสื้อขนเป็ดตัวหนาออกมา แล้วปาทิ้งใส่ลู่ชิง

ลู่ชิงรับเสื้อมาถือไว้ยิ้มๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจราวกับถือขยะ "กำลังดีเลย ฉันกะว่าจะเลี้ยงหมาสักตัว เสื้อตัวนี้กันหนาวได้ดี เดี๋ยวเอาไปทำเบาะนอนให้หมาแล้วกัน"

หูเหล่ยโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าพูดไม่ออก "เธอ... เธอ..."

ลู่ชิงปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี "ไม่ต้องมาทงมาเธอ! ฉันจำได้ว่าสูทที่นายใส่อยู่นั่นฉันก็เป็นคนซื้อให้ ถอดคืนมาเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! ตรงนี้!"

ตอนนี้คนมุงเริ่มหนาตา หลายคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอ

หูเหล่ยหน้าซีดเผือด ตะโกนเสียงหลง "ลู่ชิง! อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ!"

ต้องเข้าใจว่านี่มันฤดูหนาวปักกิ่ง แค่ถอดเสื้อขนเป็ดออกไปเขาก็หนาวจนสั่นแล้ว ขืนให้ถอดสูทอีกมีหวังแข็งตาย ยิ่งถ้าลู่ชิงบ้าจี้ทวงชุดลองจอนข้างในที่เธอซื้อให้อีก เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ลู่ชิงไม่สะทกสะท้าน ยิ้มหวานหยดย้อยแต่แววตาเชือดเฉือน "ทำไม? กล้าทำชั่วแต่ไม่กล้ารับผลกรรมเหรอ? ตอนหักหลังฉันก็น่าจะคิดถึงจุดจบแบบนี้ไว้บ้างนะ หรือว่า... ไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าใส่เอง? หน้าด้านใส่เสื้อที่แฟนเก่าซื้อให้ไปกกกอดกับชู้เนี่ยนะ ไม่อายบ้างเหรอ?"

ตอนแรกพวกคนมุงยังงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนนึกว่าลู่ชิงรังแกคนรัก

แต่พอได้ยินลู่ชิงแฉหมดเปลือก กระแสลมก็เปลี่ยนทิศทันที เสียงซุบซิบนินทาดังหึ่งๆ ชี้นิ้ววิจารณ์หูเหล่ยและฮ่าวเหม่ยหรูอย่างสนุกปาก

"ฉันว่าแล้ว ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะใจร้ายขนาดนี้หรอก ที่แท้ก็เจอผู้ชายเฮงซวยนี่เอง"

"ใช่ๆ ไอ้หนุ่มนั่นหน้าตาก็ดี ไม่นึกว่าจะแมงดาขนาดนี้ ใส่เสื้อผ้าที่แฟนเก่าซื้อให้ไปจีบเพื่อนแฟน หน้าไม่อายจริงๆ"

"นังผู้หญิงนั่นก็พอกัน ดูแต่งตัวเข้าสิ จริตจะก้านแพรวพราว ดูทรงแล้วนางจิ้งจอกชัดๆ"

"หน้าด้านทั้งคู่ ซวยจริงๆ ที่แม่หนูนั่นมีเพื่อนแบบนี้"

ได้ยินเสียงก่นด่ารอบทิศ หูเหล่ยและฮ่าวเหม่ยหรูอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อเห็นหูเหล่ยยังยืนนิ่ง ลู่ชิงก็พูดเยาะเย้ย "อ้าว... ไม่อยากถอดเหรอ? ก็ได้ ฉันก็ไม่อยากใจร้ายให้ใครหนาวตาย ถ้าไม่อยากถอด ก็ตีเป็นเงินสดมา"

ลู่ชิงคิดสะระตะแล้ว เสื้อผ้าที่ผ่านผิวกายสกปรกของไอ้หมอนี่มา เอาคืนมาก็รังเกียจ สู้เปลี่ยนเป็นเงินสดดีกว่า คุ้มกว่าเยอะ

หูเหล่ยในตอนนี้คิดแต่จะหนีไปจากสถานการณ์น่าอายนี้ให้เร็วที่สุด เขากัดฟันพูด "ได้! เท่าไหร่? ว่ามา ฉันจะจ่ายให้จบๆ ไป!"

ลู่ชิงยิ้มหวาน ตอบฉะฉาน "สูทตัวนั้นตอนซื้อราคาแปดพันแปด... อ้อ! นาฬิกาข้อมือนั่นฉันก็ซื้อให้ ห้าพันแปด รองเท้าหนังนั่นอีกพันสอง"

เธอชูเสื้อขนเป็ดในมือขึ้น "ส่วนตัวนี้ จะเอาคืนไหม? สามพัน... แต่ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจเอาไปทำผ้าห่มให้หมา"

"อะไรมันจะแพงขนาดนั้น! เธอจ้องจะขูดรีดกันชัดๆ!" หูเหล่ยยังไม่ทันอ้าปาก ฮ่าวเหม่ยหรูก็กรีดร้องขึ้นมาแทน

ลู่ชิงมองด้วยสายตาล้อเลียน พูดจาเหน็บแนม "แหม... ร้อนตัวแทนกันจังนะ ขูดรีดหรือไม่เธอน่าจะรู้อยู่แก่ใจ ของพวกนี้ตอนไปซื้อเธอก็ไปด้วยนี่ ตอนนั้นฉันบ่นว่าแพง ใครกันนะที่ยุยงส่งเสริมบอกว่า 'รักแฟนก็ต้องให้แฟนใช้ของดีๆ' จำไม่ได้แล้วเหรอจ๊ะแม่คุณ?"

ฮ่าวเหม่ยหรูหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู คำพูดพวกนั้นเธอพูดจริงๆ ตอนนั้นเธอแค่อิจฉาลู่ชิง เลยแกล้งยุให้เสียเงินเยอะๆ ไม่นึกเลยว่ากรรมจะตามสนองเร็วขนาดนี้ ต้องมาเข้าเนื้อตัวเอง

"ฉัน... ฉัน..." เธออึกอักเถียงไม่ออก ได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ ฝากไว้ก่อนเถอะนังลู่ชิง!

ลู่ชิงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เธอรุกฆาตต่อ "แน่นอนว่าสองปีมานี้ยังมีของจุกจิกอีกเยอะแยะ ฉันขี้เกียจคิดเล็กคิดน้อย เหมาๆ รวมกันขอแค่สองหมื่นถ้วนก็พอ"

เธอจ้องหน้าหูเหล่ย แสร้งทำเสียงอ่อน "นายคงไม่คิดจะเบี้ยวหรอกนะ? แต่ก็นะ คนอย่างนายอะไรก็ทำได้ ถ้าไม่ยอมรับก็ช่วยไม่ได้ แต่... วันนี้จ่ายค่าเสื้อผ้าพวกนี้มาก่อน ฉันตกงานอยู่ นายคงไม่หน้าตัวเมียโกงเงินคนไม่มีงานทำหรอกใช่ไหม?"