บทที่ 19 ของหวาน

บทที่ 19 ของหวาน

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าขยับ หลิวปี้จำต้องวางมีดเลาะกระดูกในมือลงก่อน

เสียง เคร้ง ดังขึ้นเมื่อมีดกระทบพื้น

คนงานหลายคนที่ยืนล้อมอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

หลิวปี้ไม่ได้ตื่นตระหนกกับสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นคนงานพวกนี้เสียอีกที่มองเขาด้วยสายตาหวาดระแวงราวกับเห็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูง

หลิวปี้ทำความสะอาดเครื่องครัวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับเชฟผู้สง่างาม

จากนั้นเขาถอดชุดป้องกันออก เริ่มตวงน้ำ แล้วลงมือทำโจ๊กบิสกิตให้เหล่าคนงาน

กลิ่นหอมของแป้งจากโจ๊กบิสกิต ผสานกับกลิ่นเนื้อย่างที่ชวนน้ำลายสอ ค่อยๆ ละลายความหวาดระแวงของคนงานทั้งเก้าคนลงทีละน้อย

หลิวปี้ตักโจ๊กข้นๆ ใส่ถ้วยยื่นส่งให้คนงานทีละคน

พวกคนงานรับไปถือไว้อย่างงงๆ

"อ่า เนื้อย่างนี่ต้องกินตอนร้อนๆ นะครับ"

พูดจบ หลิวปี้ก็หยิบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ โชว์ให้ดู

เนื้อสัมผัสเด้งสู้ฟัน ทิ้งรสหอมอวลไว้ในปาก

รสชาติของเนื้อขายังคงยอดเยี่ยมประทับใจไม่เปลี่ยน

เมื่อเห็นหลิวปี้กินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่กลายเป็นศพ คนงานหนุ่มคนหนึ่งก็รวบรวมความกล้าหยิบเนื้อขึ้นมาบ้าง

เขาเอาเข้าปาก

ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับเนื้อขา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป แล้วเริ่มร้องออกมา "อู้อี้ๆ!"

"เป็นอะไรไป?! โดนพิษเหรอ? รีบคายออกมาเร็ว!"

กลุ่มคนงานทำท่าจะพุ่งเข้าไปล็อกคอแล้วง้างปากเขา แต่เจ้าหนุ่มนั่นแรงเยอะชะมัด กัดฟันแน่นไม่ยอมอ้าปากเด็ดขาด!

เขาขัดขืนเพื่อนร่วมงานทั้งแปดที่พยายามจะห้ามปราม แล้วกลืนเนื้อชิ้นนั้นลงไปจนได้!

"เชี่ย!"

เขาตะโกนคำหยาบออกมาคำเดียวดังก้อง

"โคตรอร่อยเลยว่ะ!" น้ำเสียงของเขาถึงกับสั่นเครือ "เทียบกับฝีมือเถ้าแก่แล้ว ที่ข้ากินมาตั้งแต่เด็กมันก็แค่ขี้ชัดๆ!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ ยกเว้นหลิวปี้:

"แล้ว... คุ้มราคา 450 หยวนไหมครับ?"

"คุ้ม! โคตรจะคุ้มเลย!" หนุ่มคนนั้นตะโกนลั่น ทำท่าจะกระโจนใส่เนื้อย่างอีกรอบ

พอเห็นว่าเจ้านี่กินแล้วไม่ตาย แถมยังจะแย่งกินอีก คนที่เหลือก็กรูกันเข้ามาเขมือบอย่างบ้าคลั่ง

ความเจริญอาหารของเหล่าพี่น้องคนงานนั้นคงไม่ต้องบรรยายให้มากความ

เนื้อขาสามชิ้นเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือ

โจ๊กบิสกิตอีกหม้อใหญ่ก็หมดเกลี้ยง ทุกคนได้กินกันคนละชามโตๆ

รอยยิ้มเปื้อนหน้าทุกคน ความขุ่นเคืองตอนแรกที่มาถึงหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"เถ้าแก่ ใจถึงจริงๆ! มื้อนี้พวกเราอิ่มที่สุดในชีวิตเลย"

"ถ้าถูกปากก็ดีใจครับ"

หลิวปี้ยิ้มอย่างมืออาชีพ

คนงานคนหนึ่งพูดขึ้น "เถ้าแก่ พอสร้างเสร็จแล้ว วันข้างหน้าเถ้าแก่ต้องรวยเละแน่"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ?" หลิวปี้ถาม

"เถ้าแก่ลืมไปแล้วเหรอ! ก็มีนโยบายออกมาว่าจะขยายเขตปลอดภัย แล้วเปลี่ยนเขตกันชนให้เป็นพื้นที่อยู่อาศัยให้มากที่สุดไม่ใช่เหรอ?"

ช่างอาวุโสลูบพุงพลางเสริม

"เถ้าแก่เป็นผู้บุกเบิก ถึงตอนนั้นที่นี่คงกลายเป็นหมู่บ้านขนาดย่อมๆ แน่นอน"

หลิวปี้คำนวณในใจเงียบๆ

นี่เป็นข่าวดี

เขต 9 มีแผนจะขยายการก่อสร้างมาทางนี้จริงๆ

พอลองนึกถึงแผนที่เขตกันชนที่ดูเมื่อก่อนหน้านี้ จุดเสบียงก็ค่อนข้างหนาแน่น

พอสร้างเสร็จ คงจะเหมือนเมืองเล็กๆ ในทะเลทราย

หลังมื้ออาหาร พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า

เขตกันชนในยามค่ำคืนนั้นอันตรายสุดขั้วหากอยูในที่โล่งแจ้ง

คนงานจึงเลิกงานแล้วแยกย้ายกันกลับไป

งานต่อเติมยังมีอีกเยอะ พรุ่งนี้พวกเขาต้องกลับมาใหม่

การเลี้ยงมื้อใหญ่นี้ดูเหมือนหลิวปี้จะยอมเข้าเนื้อเพื่อรักษาหน้า

แต่ในความเป็นจริง แต้มของระบบไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น

คนงานเก้าคน แม้จะมีสองคนที่ไม่ให้คะแนนเต็ม แต่หลิวปี้ก็ได้มาทั้งหมด 88 แต้ม

กำไรมหาศาลเห็นๆ

หลิวปี้อารมณ์ดี หันไปเห็นหน้าจอลอตเตอรี่ที่ดูน่าสงสาร เลยลองกดสุ่มจากตู้การ์ดลิมิเต็ดเล่นๆ สักครั้ง

การันตีเกรด A ใน 10 ครั้ง การันตีเกรด S ใน 80 ครั้ง

ด้วยดวงกุดๆ เรื่องเกมในชาติที่แล้ว การสุ่มครั้งนี้ก็แค่หวังสะสมแต้มบุญ

【-5 แต้ม】

【ยินดีด้วย คุณได้รับวัสดุเกรด A!】

【ตู้เย็นขนาดใหญ่】

หลิวปี้ตาโต

ที่แท้ความซวยทั้งชีวิตในชาติก่อน ก็เพื่อจะมาเป็นคนดวงดีในชาตินี้นี่เอง!

เปิดร้านอาหารจะไม่มีตู้เย็นได้ยังไง?

ของเหลวจากไส้เดือนสามหัวและเนื้อที่สกัดไว้ก่อนหน้านี้เสี่ยงต่อการเน่าเสีย

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเชื้อราชนิดใหม่ๆ ในโลกนี้จะก่อให้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

ตามข่าวที่ประกาศ ดูเหมือนจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่กลายเป็นสัตว์กลายพันธุ์เพราะกินอาหารเสีย

เขากำลังอยากได้ตู้เย็นพอดี ตู้เย็นก็โผล่มา

แถมได้มาด้วยราคาแค่ 5 แต้ม

กังหันลมและแผงโซลาร์เซลล์ที่เพิ่งติดตั้งใหม่ รวมกับเครื่องปั่นไฟ น่าจะจ่ายไฟให้ตู้เย็นได้สบายๆ

หลิวปี้กวาดตามองร้านค้าของระบบอีกครั้ง:

【หนังสือการ์ตูน ราคา 3 แต้ม】

【นาฬิกาทราย ราคา 1 แต้ม】

【โคมไฟตั้งโต๊ะ ราคา 3 แต้ม】

【นาฬิกาแขวนผนัง ราคา 5 แต้ม】

【...】

มีแต่ของไร้ประโยชน์

หลิวปี้ที่ยังอยากได้ของดีอีก จำใจเข้านอนด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

...

...

วันรุ่งขึ้น เสียงขูดขีดที่ประตูปลุกหลิวปี้ให้ตื่น

คงเป็นสัตว์กลายพันธุ์มาเยี่ยมเยียน หลิวปี้ไม่รีบร้อน เขาเปิดร้านค้าของระบบขึ้นมาอีกครั้งอย่างเสี่ยงดวงทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น

"เดี๋ยว... นี่มันอะไรกัน?"

รถมอเตอร์ไซค์สามล้อโผล่มาในร้านค้า!

เจ้ารถสามล้อนี่ราคา 200 แต้ม

สมองหลิวปี้แล่นเร็ว

แต้มคิดตามรายหัว

ตอนนี้เขามีอยู่ 122 แต้ม ถ้าวันนี้คนงาน 8 คนมา ก็จะพอดีเป๊ะ

ได้เวลาพอดี รถบรรทุกมาจอดที่หน้าประตูอีกครั้ง

ยังคงเป็นชายฉกรรจ์เก้าคนเดิม

"เถ้าแก่ วันนี้กินอะไรครับ?"

คุณพระช่วย พวกนี้ยังไม่ทันเริ่มงาน ก็ถามหาเมนูกันแล้ว

"เซตโจ๊กบิสกิตอัดแท่งกับเนื้อขาย่างครับ"

หลิวปี้ตอบ

"เยี่ยม!"

บรรยากาศในห้องคึกคักขึ้นทันตา

"แต่รอบนี้ผมคิดค้นเมนูใหม่ด้วย อยากให้ทุกคนลองชิมดูครับ"

...

...

ประสิทธิภาพของคนงานสูงกว่าที่คาดไว้มาก

งานที่น่าจะใช้เวลาสามวัน พวกเขาทำเสร็จภายในสองวันเพียงเพราะเห็นแก่อาหาร

เพิงพักสร้างเสร็จ กำแพงก่อขึ้น และแม้แต่ก๊าซธรรมชาติเหลวก็ถูกส่งมาถึง

พวกเขาถูมือไปมาราวกับฝูงแมลงวัน รอคอยโจ๊กบิสกิตข้นๆ และเนื้อขาย่าง

หลังจากอิ่มหนำสำราญเหมือนเมื่อวาน หลิวปี้ก็นำถ้วยใบเล็กออกมาแจกจ่าย

ภายในถ้วยมีวัตถุสีขาวพูนขึ้นมาเหมือนภูเขาหิมะลูกเล็กๆ

เนื้อสัมผัสดูคล้ายไอศกรีม และก็ดูเหมือนมันบดหน่อยๆ

"นี่คืออะไรครับ?"

"ของหวาน แอปเปิลกวนตุ๋นครับ"

"แอปเปิล?"

ความงุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่าคนงาน

นี่คือปีโลกใหม่ที่ 54

คนส่วนใหญ่ที่นี่ ด้วยอายุอานามแล้ว เกิดมาท่ามกลางฝนสปอร์ทั้งนั้น

ความเข้าใจเกี่ยวกับ "ต้นแอปเปิล" ของพวกเขาคือต้นไม้ที่โบกสะบัดกิ่งก้านเพื่อจับกินสิ่งมีชีวิตทุกชนิด

และแอปเปิลบนกิ่งก็จะขู่น่ากลัวและกระโจนใส่หน้าคน!

"แอปเปิลกินได้ด้วยเหรอ?"

"กินได้สิครับ แต่ต้องมีทักษะในการล้างพิษและปรุงมัน"

หลิวปี้ตอบ

เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า:

"ในเขต 9 ทั้งหมด อาจจะมีแค่ผมคนเดียวที่ทำได้"

คราวนี้ฝูงชนไม่ได้กังขาอะไรมากนัก เพียงแต่มองหลิวปี้ด้วยสายตาคาดหวัง

ยังมีแอปเปิลเหลืออีกหนึ่งลูกที่ฉีดน้ำไส้เดือนเข้าไป

หลิวปี้ตุ๋นเป็นแอปเปิลกวนเก็บไว้ในตู้เย็น

คราวนี้เขาตักแบ่งใส่ถ้วยเล็กสิบใบ แล้วแจกให้คนงานกินทุกคน

ทุกคนรับถ้วยของหวานไป

พวกเขาลองตักเข้าปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"นี่! มัน! อะไร! กัน!"

แม้แต่แอปเปิลกวนที่ไร้พิษ ก็ยังมีฤทธิ์หลอนประสาทอ่อนๆ

หลิวปี้มองดูพวกเขาโอนเอนไปมา

【แต้ม + 10】

【แต้ม + 10】

【แต้ม + 10】

แต้มจำนวนมหาศาลไหลผ่านหน้าหลิวปี้ไปอย่างรวดเร็ว