บทที่ 14 เตรียมพร้อมออกเดินทาง

บทที่ 14 เตรียมพร้อมออกเดินทาง

เสียงดนตรีดังแว่วมาจากวิทยุ ตามด้วยข่าวสารและบทกวีทำนองเสนาะ

หลิวปี้นอนฟังอย่างสะลึมสะลือจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่ทราบ

กว่าจะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงซ่าของคลื่นสัญญาณรบกวน ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทเสียแล้ว

เขามองลอดช่องสังเกตการณ์เพื่อตรวจสอบรอบๆ สภาพอากาศยังคงดูดี

ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ป้วนเปี้ยนอยู่ในละแวกใกล้เคียง

เขาสวมชุดป้องกันแล้วตรวจสอบเครื่องฆ่าเชื้อที่หน้าประตู

ไม่มีปัญหา

จากนั้นจึงตรวจสอบระบบหมุนเวียนอากาศตามกิจวัตร

ทุกอย่างปกติ ไส้กรองยังไม่ต้องเปลี่ยน

หลิวปี้เป็นคนเจ้าระเบียบมากเมื่อเป็นเรื่องของรายละเอียดพวกนี้

เขาเชื่อว่าในโลกแบบนี้ ความไม่รอบคอบอาจหมายถึงการกลายเป็นศพได้ง่ายๆ

เหมือนที่ญาติห่างๆ คนหนึ่งเคยค่อนขอดเขาไว้ว่า:

"นายเนี่ยนะ สงสัยจะเหมาะกับงานกินเงินเดือนไปวันๆ เท่านั้นแหละ"

ใครจะรู้ว่าเขาเหมาะกับอะไรกันแน่

แต่ตอนนี้ไม่มีใครมาคอยบงการชีวิตหลิวปี้อีกแล้ว

เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อย หลิวปี้รินน้ำต้มสุกใส่แก้ว แล้วเปิดหน้าร้านค้าของระบบขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์

เขาข้ามหน้าจอลอตเตอรี่ไปเลย

หลิวปี้ไม่เชื่อเรื่องการทุ่มสุดตัวเพื่อหวังรวยทางลัด

บัญชีของเขายังมีแต้มสะสมอยู่ 34 แต้ม

ร้านค้าของระบบรีเฟรชสินค้าใหม่แล้ว และจะเปลี่ยนใหม่อีกครั้งในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

"มาดูกันซิว่าวันนี้มีของดีอะไรบ้าง..."

【เทปกาว 1 ม้วน ราคา 2 แต้ม】

【แม่กุญแจตัวยู 1 ชิ้น ราคา 5 แต้ม】

【ดินสอ 3 แท่ง ราคา 3 แต้ม】

【จักรยาน ราคา 65 แต้ม】

หลิวปี้อยากได้จักรยานใจจะขาด

แต่ 65 แต้มนั้นแพงเอาเรื่อง ต่อให้เขากินมื้อใหญ่พุงกางอีกสักสองสามมื้อ แต้มก็คงยังไม่พออยู่ดี

ทำได้แค่วางแผนระยะยาวไปก่อน

หลิวปี้เลือกซื้อเทปกาว แม่กุญแจ และดินสอ หมดไป 10 แต้ม

เทปกาวเอาไว้ซ่อมชุดป้องกัน แม่กุญแจจำเป็นต้องใช้ล็อกประตูเร็วๆ นี้ ส่วนดินสอก็เอาไว้มาร์กจุดบนแผนที่

สำหรับของอย่างอื่น คงต้องฝากความหวังไว้กับวันพรุ่งนี้

ภารกิจซื้อของเสร็จสิ้น

หลิวปี้นั่งเหม่ออยู่สองนาที ก่อนจะตระหนักว่าสิ่งเร่งด่วนตอนนี้คือต้องกำจัดกลิ่นเปรี้ยวบนตัว

ไม่ใช่กลิ่นสาบของสัตว์กลายพันธุ์ แต่เป็นกลิ่นตัวคนเป็นๆ นี่แหละ...

หลิวปี้เพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่มาโผล่ที่โลกนี้ เขายังไม่ได้อาบน้ำเลยสักครั้ง

ไม่ต้องพูดถึงช่วงก่อนหน้านั้น

เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยน...

ทำไมยังใช้ชุดเริ่มต้นอยู่อีกหละพ่อรูปหล่อ!

จุดขายหลักของร้านอาหารคือความสะอาดและสุขอนามัย ขืนปล่อยไว้แบบนี้จะเสียภาพลักษณ์หมด

หลิวปี้หยิบสายยางน้ำสะอาดมาฉีดล้างตัว

ก่อนหน้านี้ น้ำสะอาดพวกนี้มีไว้ล้างสัตว์กลายพันธุ์

วันนี้ได้เอามาล้างคนเป็นๆ รู้สึกพิลึกพิลั่นชอบกล

บางที ก่อนที่ระเบียบโลกใหม่จะถูกสถาปนาขึ้นอย่างสมบูรณ์ เส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับอาหารอาจไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น

คืนนี้อากาศไม่หนาว ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดภาวะตัวเย็นเกิน

เขาใช้น้ำยาทำละลายด่างแช่เสื้อผ้าไว้สักพัก แล้วค่อยซักล้างจนสะอาด

"สบายตัวชะมัด"

แม้น้ำจะเย็นเฉียบ แต่หลิวปี้ก็อดอุทานออกมาไม่ได้

หลังทำความสะอาดร่างกายเสร็จ หลิวปี้ก็ลองค้นดูในร้านค้าของระบบ

พับผ่าสิ... มันไม่มีเสื้อผ้าขาย

โชคดีที่ตอนนี้ดึกมากแล้วและไม่มีลูกค้า เขาเลยไม่ต้องกังวลเรื่องการเดินโทงเทง

อันที่จริง พอผ่านไปสักพัก เมื่อความร้อนจากร่างกายทำให้น้ำบนผิวระเหยแห้ง ความรู้สึกโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูกก็ผุดขึ้นมา

นี่สินะความรู้สึกของการไม่ใส่อะไรเลย...

เหมือนได้กลับคืนสู่ธรรมชาติยุคดึกดำบรรพ์

หลิวปี้ตากเสื้อผ้าที่ซักแล้วไว้บนลวดสลิง ส่วนตัวเองก็นั่ง "ตากลม" บนเก้าอี้

เตาไฟส่งเสียงปะทุเบาๆ เป็นเปลวไฟเล็กๆ จึงไม่ต้องห่วงเรื่องขาดอากาศหายใจ

ค่ำคืนนั้นผ่านไปโดยไร้เหตุร้าย

กลางดึกมีเสียงเคาะกุกกักดังแว่วมา แต่หลิวปี้แกล้งทำหูทวนลม

เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เสื้อผ้าก็แห้งเพราะความร้อนจากไฟพอดี

หิวแล้วแฮะ...

หลิวปี้พลิกตัวลุกขึ้นไปดูเจ้าแอปเปิลที่คลานตามเขามาเมื่อวันก่อน

ผ่านไปสองวันแล้วหลังจากฉีด "น้ำไส้เดือน" เข้าไป

แอปเปิลสองลูกนี้ไม่มีอาการเกรี้ยวกราดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

เกล็ดทุกชิ้นอยู่ในสภาพผ่อนคลายและเปิดอ้าออก

【กรุณาเลือกเมนูอาหาร】

【ตามความชำนาญปัจจุบันของคุณ เมนูที่สามารถทำได้คือ:】

【แอปเปิลกวนตุ๋น】

【แอปเปิลต้มฝานบาง】

【ซุปแอปเปิลรสเผ็ดหวาน】

【เนื้อผลไม้นึ่ง】

【แอปเปิลจี่กระทะ】

หลิวปี้กวาดตามองวัตถุดิบและเครื่องมือในสูตรอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะทำได้แค่ "แอปเปิลกวนตุ๋น" เท่านั้น

นี่จะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

หลิวปี้สวมชุดป้องกัน แล้วลงมีดบนผลแอปเปิลตามรอยประที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เขาบั้งแอปเปิลเป็นสามรอยต่อเนื่อง

จากนั้นเฉือนเอาเปลือกแข็งๆ ออก

เนื้อสัมผัสของแอปเปิลดูจะคล้ายกับสายพันธุ์ในยุคก่อน คือมีความแข็งและกรอบ

แต่นี่เป็นแค่การเริ่มต้น

แอปเปิลนี้มีพิษร้ายแรง

หลิวปี้หยิบมีดที่เพิ่งใช้ไปล้างด้วยโซเดียมเพอร์ออกไซด์อีกครั้ง

แล้วผ่าเนื้อผลไม้ออกทั้งหมด

แกนกลางของแอปเปิลลูกนี้ถูกแทนที่ด้วยก้อนเชื้อราจนหมดสิ้น

มันถึงกับเรืองแสงจางๆ ในที่มืด

หลิวปี้ทำตามคำแนะนำ โดยการคว้านเอาก้อนเชื้อราที่มีลักษณะคล้ายเนื้องอกออกจากเนื้อผลไม้

และบรรจงเลาะเอาเส้นใยเชื้อราออกอย่างระมัดระวัง

หลังจากง่วนอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน ในที่สุดการเตรียมวัตถุดิบก็เสร็จสิ้น

เขาหั่นเนื้อผลไม้ที่เหลือเป็นชิ้นๆ ใส่ลงในกระป๋องเหล็ก เติมน้ำสะอาดลงไปตุ๋น

หาแผ่นเหล็กมาปิดเป็นฝา เหลือช่องว่างไว้ระบายไอน้ำเล็กน้อย

หลังจากตุ๋นไปประมาณครึ่งชั่วโมง "แอปเปิลกวนตุ๋น" ก็เสร็จเรียบร้อย

ต่างจากสีเหลืองทั่วไปของแอปเปิล เนื้อที่กวนแล้วกลับมีสีขาวดุจไข่มุก และเมื่ออยู่ในที่อับแสง มันยังมีแสงเรืองรองจางๆ อีกด้วย

หลิวปี้ดมดู กลิ่นหอมเข้มข้นของแอปเปิลเตะจมูก

เขาตักแอปเปิลกวนเข้าปาก มันละลายในทันที เนื้อสัมผัสเหมือนมันบดเนื้อเนียนละเอียด

แต่รสเปรี้ยวอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์และกลิ่นหอมของผลไม้พุ่งพล่านไปทั่วโพรงจมูกแล้ว

หลังจากกลืนลงคอ ท่ามกลางรสเปรี้ยวหวานนั้น มีรสกลมกล่อมแทรกซึมไปทั่วลำคอ ก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็นความรู้สึกเย็นสดชื่น

ความเย็นนี้คล้ายกับมินต์ ผสมผสานกับความหวานของแอปเปิล

ประมาณ 5 วินาทีต่อมา รสสัมผัสตกค้างของแอปเปิลและมินต์จางหายไป ทิ้งท้ายด้วยกลิ่นหอมของอัลมอนด์จางๆ ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ภายหลังหลิวปี้ถึงได้รู้ว่า กลิ่นอัลมอนด์จางๆ นี้มาจากพิษปริมาณเล็กน้อยที่หลงเหลืออยู่ในก้อนเชื้อราของแอปเปิล

ทว่าพิษในปริมาณพอเหมาะกลับช่วยชูรสชาติให้ดียิ่งขึ้น!

"นี่มัน... นี่คือแอปเปิลเหรอเนี่ย?"

รสชาติอร่อยล้ำเกินจินตนาการ!

ได้กินมื้อนี้ก่อนออกเดินทาง ต่อให้ต้องไปตายวันพรุ่งนี้เขาก็แทบจะไม่เสียดายชีวิตแล้ว

ความอยากอาหารของหลิวปี้ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แม้จะยังร้อนอยู่ แต่เขาก็จัดการแอปเปิลกวนจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็ต้มน้ำร้อนอีกครึ่งกระป๋อง

ดื่มล้างคราบแอปเปิลที่เหลือจนเกลี้ยงเกลา ถึงจะยอมวางมือ

【แต้ม +10】

หลิวปี้กินอิ่มแล้วก็เช็ดปาก

ดูเหมือนอาหารมื้อนี้เขาจะฟาดไปเกินครึ่งเลยสินะ?

แต่ไม่ว่าจะยังไง นี่คือมื้อที่อิ่มและน่าพึงพอใจที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา

หนังท้องตึง ก็พร้อมออกเดินทาง

หลิวปี้เริ่มจัดเตรียมสัมภาระ

เขาเลือกชุดป้องกันตัวที่ดีที่สุด พกเงินสดทั้งหมดที่มี 750 หยวนติดตัวไป

ซ่อนไว้ในเสื้อแจ็กเก็ต 100 หยวน ในกระเป๋ากางเกง 200 หยวน ยัดไว้ใต้รองเท้า 400 หยวน และอีก 50 หยวนซ่อนในซองปืน

ถ้าโดนปล้นจริงๆ เขาคงพอลดความเสียหายได้บ้าง

เขาบรรจุกระสุนใส่ปืนพกเดสเสิร์ทอีเกิล ปืนกระบอกนี้ได้รับการดูแลรักษามาอย่างยาวนาน ถึงเวลาต้องใช้งานจริงเสียที

เขามีกระสุนเหลืออยู่ 14 นัด

เขาหยิบมีดยาวและระเบิดทางยุทธวิธีขนาดเล็กติดตัวไปด้วย

สุดท้าย เขาหยิบแผ่นเหล็กที่หลัวเหมิงให้มา

มันดูเหมือนบัตรประจำตัวอะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ประโยชน์หรือไม่

"เสียงแห่งเขต 9 ขอแจ้งเตือน เพื่อนๆ ที่จะเข้าด่านศุลกากร โปรดเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องให้พร้อม หากท่านเป็นเพื่อนที่มาจากนอกเขต 9 โปรดลงทะเบียนกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง..."

วิทยุยังคงส่งเสียงซ่าๆ แทรกเสียงประกาศหวานใสของผู้หญิง

หลิวปี้กดปิดดัง คลิก

เขาเหวี่ยงเป้ขึ้นสะพายไหล่ ลากมีดยาว แล้วเปิดประตูออกไปสู่โลกภายนอก