บทที่ 22 ปัง ปัง ปัง ของจริง

บทที่ 22 ปัง ปัง ปัง ของจริง

เวลา 07:35 น.

สถานีโทรทัศน์ ABC ของสหรัฐอเมริกาที่กำลังออกอากาศข่าวเช้า จู่ๆ ก็ตัดสัญญาณเข้าสู่รายงานข่าวพิเศษ

"ที่นี่สถานีโทรทัศน์ ABC ตามรายงานจากผู้สื่อข่าวภาคสนามของเราแจ้งว่า เมื่อเวลาประมาณ 7 นาฬิกาของเช้านี้ เด็กอัจฉริยะ 'ไอค์' ที่เพิ่งเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลซีแอตเทิลเมื่อวาน ถูกบุคคลลึกลับลอบสังหาร ต่อไปเราจะเปิดภาพเหตุการณ์ให้ชมครับ!"

ภาพบนหน้าจอตัดฉับพลัน หน้าจอมืดลงชั่วครู่ ก่อนจะปรากฏภาพตึกผู้ป่วยของโรงพยาบาลที่เปิดไฟสว่างไสวในระยะไกล

คุณภาพของวิดีโอค่อนข้างเบลอและสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นฝีมือการถ่ายทำของผู้สื่อข่าวที่ไปเฝ้ารอทำข่าวอยู่หน้าโรงพยาบาลตลอด 24 ชั่วโมงเมื่อคืนนี้

"ภาพที่ท่านเห็นอยู่นี้คือตึกผู้ป่วยในของโรงพยาบาลซีแอตเทิล เวลาขณะนั้นคือตี 1 กับ 13 นาที โปรดสังเกตที่ตรงนี้ครับ..."

สิ้นเสียงบรรยาย วงกลมสีแดงก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ล้อมกรอบพื้นที่ด้านซ้ายสุดของภาพ

ภายในวงกลมสีแดงดูเหมือนจะเป็นห้องพักผู้ป่วยห้องหนึ่งที่ปิดม่านไว้อย่างมิดชิด

"มีรายงานว่านี่คือห้องพักฟื้นของเด็กอัจฉริยะไอค์ เนื่องจากผู้สื่อข่าวของเราไม่ทราบมาก่อนว่าเด็กอัจฉริยะพักอยู่ห้องไหนแน่ มุมกล้องจึงอาจจะไม่ดีนัก"

ภาพนิ่งค้างไว้นาน 5 วินาที ทันใดนั้นน้ำเสียงของผู้ประกาศข่าวก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนก... "ทุกท่านดูครับ! รีบดูที่ห้องนั้นเร็ว!"

ภาพนิ่งเริ่มมีการเคลื่อนไหว ผ้าม่านในห้องที่ถูกวงกลมสีแดงไว้ถูกดึงเปิดออกเป็นช่องว่างประมาณ 15 เซนติเมตร

จากนั้น ภาพจากทางสถานีก็ตัดข้ามช่วงเวลาการรอคอยอันยาวนานเมื่อคืนไป

ฟ้าสางแล้ว ภาพตึกผู้ป่วยในระยะไกลดูชัดเจนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เวลาขณะนี้คือ 7 นาฬิกา 2 นาที 39 วินาที!"

สิ้นเสียงบรรยาย เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงเก็บเสียงดัง ปุ้ก หนักๆ ก็ดังขึ้น กระจกหน้าต่างห้องพักนั้นแตกกระจาย!

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด... จากนั้นภาพก็ตัดไปเห็นเจ้าหน้าที่สืบสวนนอกเครื่องแบบและเจ้าหน้าที่ FBI จำนวนมหาศาลวิ่งกรูเข้าไปยังอาคารพาณิชย์คริตซ์ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโรงพยาบาล

"เรายังไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ลงมือกระทำการในครั้งนี้ แต่ทางเราขอประณามการลอบสังหารนี้อย่างรุนแรง และหวังว่าทางการจะออกมาเปิดเผยอาการล่าสุดของเด็กอัจฉริยะไอค์ให้สาธารณชนได้รับทราบโดยเร็ว"

"จบการรายงานสดจากภาคสนามของสถานีโทรทัศน์ ABC สหรัฐอเมริกา เราจะติดตามความคืบหน้าของเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด"

...

ทันทีที่ข่าวพิเศษนี้แพร่สะพัดออกไป ชาวอเมริกันนับแสนคนที่กำลังรับชมช่องนี้ต่างตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ

มีคนกล้าลอบสังหารเด็กอัจฉริยะจริงๆ หรือนี่? ใครกันที่โหดเหี้ยมอำมหิตได้ขนาดนี้?

เหตุการณ์ลุกลามบานปลายอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ 10 นาทีให้หลัง สถานีโทรทัศน์ช่องต่างๆ ก็ทยอยรีรันข่าวนี้กันอย่างต่อเนื่อง

เวลา 8 โมงเช้า ทั่วทั้งสหรัฐอเมริกาตื่นตระหนก ประชาชนโกรธแค้น โลกอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยถ้อยคำสาปแช่งมือสังหารและองค์กรลับหรือประเทศที่อยู่เบื้องหลังการกระทำอันป่าเถื่อนนี้

คนดังจำนวนมากถูกปลุกจากภวังค์ด้วยเสียงโทรศัพท์ ก่อนจะรีบออนไลน์เพื่อแสดงจุดยืนประณามการกระทำดังกล่าวในนามส่วนตัวอย่างรุนแรง

กล่าวได้ว่า อเมริกาในเช้าวันนี้เปรียบเสมือนกำลังนั่งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟยักษ์ ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

เวลา 08:20 น. ทั่วทั้งทวีปยุโรปเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงโทสะที่แผ่ขยายข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา

สหราชอาณาจักร บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวน์นิง

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและหัวหน้าคณะกรรมาธิการข่าวกรองร่วมแห่งอังกฤษเดินทางมาถึงพร้อมกัน และบุกเข้าไปในห้องทำงานของนายกรัฐมนตรีทันที

ทันทีที่เห็นทั้งสองคน นายกรัฐมนตรีคาเมรอนก็รีบลุกขึ้นถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "คนของเราทำหรือเปล่า? ใช่ไหม? ใช่คนของเราไหม?!"

กรรมาธิการออสเตนตอบกลับทันที "คณะกรรมาธิการไม่เคยออกคำสั่งเช่นนี้ครับ ตอนนี้เป้าหมายหลักของเรายังคงอยู่ที่ 'อลิซ' ผมเองก็ยังไม่ได้รับรายงานเกี่ยวกับปฏิบัติการลักษณะนี้เลย"

"เป็นไปได้ไหมที่ลูกน้องของคุณจะวางแผนทำกันเองโดยพละการ?"

"เอ่อ... เรื่องนี้... ผมต้องขอเวลาตรวจสอบหน่อยครับ"

"ไปเดี๋ยวนี้เลย! เดี๋ยวนี้! คุณมีเวลา 1 ชั่วโมงในการกลับมารายงานผม!" นายกรัฐมนตรีคาเมรอนโกรธจัดและกังวลใจอย่างยิ่ง กลัวเหลือเกินว่าจะเป็นฝีมือคนของตัวเอง

แม้เขาเองจะเคยมีความคิดทำนองนี้แวบเข้ามาในหัว แต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเลือกงัดข้อในเวลานี้

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเกิดการลอบสังหารขึ้น ผู้ต้องสงสัยรายแรกย่อมหนีไม่พ้นอังกฤษแน่นอน

"ท่านนายกฯ ครับ ผมคิดว่าไม่น่าใช่คนของเราหรอกมั้งครับ? คนของเราคงไม่โง่ขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?" รัฐมนตรีต่างประเทศคาดเดาอย่างลังเล

คำพูดนั้นยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงโทสะของคาเมรอน

ถ้าไม่ใช่ฝ่ายเราทำ ก็แปลว่ามีคนกำลังใส่ร้ายอังกฤษสินะ? เวรเอ๊ย! ถ้าฉันรู้ว่าใครบังอาจมาใส่ร้ายอังกฤษ มันไม่ตายดีแน่!

"คุณรีบจัดแถลงข่าวเดี๋ยวนี้ แถลงการณ์ออกไปเลยว่าไม่ใช่ฝีมือเรา!"

"ไม่รอผลการตรวจสอบจากกรรมาธิการออสเตนก่อนเหรอครับ? ถ้าเกิดเป็นคนของเราจริงๆ..."

ยังพูดไม่ทันจบ คาเมรอนก็โบกมือขัดจังหวะ ประกาศเสียงแข็ง "ไม่ว่าจะเป็นคนของเราหรือไม่ ก็ต้องบอกว่าไม่ใช่!"

รัฐมนตรีต่างประเทศเข้าใจเจตนาของนายกรัฐมนตรีทันที

เวลา 08:30 น. สหราชอาณาจักรจัดแถลงข่าว: รัฐบาลอังกฤษขอประณามการลอบสังหารครั้งนี้อย่างรุนแรง และแสดงความห่วงใยต่อชะตากรรมของไอค์

เวลา 08:35 น. ฝรั่งเศสจัดแถลงข่าว ขอประณามการลอบสังหารและแสดงความห่วงใยเช่นเดียวกัน

ตามมาด้วย เยอรมนี, ออสเตรีย, ฮังการี, สเปน, โปแลนด์, เนเธอร์แลนด์, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้... แต่ละประเทศดาหน้าออกมาแสดงจุดยืน เพื่อรีบกันตัวเองออกจากเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

เพราะเดิมพันครั้งนี้สูงเกินไป ไม่มีใครกล้ารับสมอ้าง แม้แต่จะยอมรับแบบอ้อมๆ ก็ยังไม่ได้!

เวลา 9 โมงตรง ตะวันออกไกล ประเทศจีน กองบัญชาการข่าวกรองเสนาธิการทหาร

กริ๊งงง! โทรศัพท์สายด่วนสีแดงดังขึ้นระรัว

รัฐมนตรีเฉินรีบรับสาย เป็นสายตรงจากคณะกรรมาธิการทหาร

"ไม่ใช่เราครับ ไม่ใช่แน่นอน เราเคยพิจารณาแผนนี้จริง แต่เป็นทางเลือกสุดท้ายที่จะใช้ก็ต่อเมื่ออเมริกาเล่นงานเราอย่างหนักเท่านั้น ถึงจะยื่นเรื่องขออนุมัติจากส่วนกลาง..."

"คุณกล้ารับผิดชอบคำพูดของคุณไหม?" เสียงทรงอำนาจของผู้เฒ่าดังมาจากปลายสาย

"ครับ! ผมขอเอาเกียรติยศและยศ 'พลตรี' ของผมรับประกันต่อส่วนกลางว่า สำนักข่าวกรองเสนาธิการทหารของเราไม่มีคนนอกคอกแบบนั้นแน่นอน โปรดวางใจได้ครับท่าน!"

สายถูกตัดไป

เวลา 09:15 น. โฆษกคณะรัฐมนตรีจีนก้าวขึ้นแท่นแถลงการณ์ต่อประชาคมโลกในนามรัฐบาล

"จีนเป็นประเทศที่รักสงบเสมอมา เราขอคัดค้านและประณามความพยายามลอบสังหารเช่นนี้อย่างรุนแรง ในขณะเดียวกัน เราหวังว่าทางสหรัฐอเมริกาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยความใจเย็นและรอบคอบ"

สิ้นสุดแถลงการณ์ของรัฐบาลจีน สายตาของคนทั้งโลกก็เบนเข็มไปยังขั้วอำนาจทางเหนือของโลก หนึ่งในอดีตสองมหาอำนาจขั้วโลก...

รัสเซีย!

เวลา 09:20 น. มอสโกยังคงเงียบสงัด

เวลา 09:30 น. ยังคงไร้ความเคลื่อนไหวจากทำเนียบเครมลิน

บนโลกอินเทอร์เน็ตฝั่งยุโรปและอเมริกา เริ่มมีคอมเมนต์ที่ไม่เป็นมิตรต่อรัสเซียปรากฏขึ้น

เวลา 09:40 น. ศูนย์แถลงข่าวของรัสเซียยังคงว่างเปล่า

รัฐบาลนานาชาติต่างประหลาดใจเป็นที่สุด

หรือจะเป็นรัสเซียจริงๆ? พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ? ปูตินไม่รู้หรือไงว่าเจ้าตัวเล็กนั่นมีค่าต่ออเมริกาแค่ไหน?

...

ทำเนียบเครมลิน ห้องทำงานประธานาธิบดี

นายกรัฐมนตรีเมดเวเดฟมองหน้าปูตินแล้วถามด้วยความกังวล "KGB เป็นคนทำหรือเปล่าครับ?"

ไม่แปลกที่ท่านนายกฯ จะร้อนรนขนาดนี้ ในมุมมองของพวกเขา KGB (หน่วยข่าวกรองรัสเซีย) คือผู้ที่มีโอกาสลงมือมากที่สุด แต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน การลอบสังหารแบบนี้มันทำไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อบ่ายวานนี้ การกระทำของโอบามาประจักษ์แก่สายตาชาวโลก

เขาก้มหัวขอโทษ ในฐานะประธานาธิบดีสหรัฐฯ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอโทษต่างชาติ

ใครๆ ก็รู้ว่าตำแหน่ง "ประธานาธิบดี" คือศักดิ์ศรีของชาติ และประธานาธิบดีสหรัฐฯ ก็คือศักดิ์ศรีของมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลก

และเมื่อวานนี้ อเมริกายอมทิ้งแม้กระทั่งหน้าตาของตัวเอง

เพียงเพื่อเจ้าตัวเล็กคนนั้น โอบามาถึงกับยอมก้มหัวขอโทษอังกฤษต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วโลก

นี่บ่งบอกอะไร?

มันบ่งบอกว่าอเมริกามุ่งมั่นที่จะปกป้องเจ้าตัวเล็กคนนั้นด้วยทุกสิ่งที่มี!

แล้วผลลัพธ์ล่ะ?

ผลลัพธ์คือเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น มีคน "ตบหน้า" โอบามา ตบหน้าอเมริกาฉาดใหญ่

ลูกพี่ปูตินครับ ถ้าเป็นฝีมือพวกเราจริงๆ ผลที่ตามมามันจะเลวร้ายสุดๆ เลยนะครับ... เวลานี้ นายกรัฐมนตรีเมดเวเดฟรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ