บทที่ 19 สไตล์การต่อสู้ที่กวนประสาทที่สุด

รอยเลือกใช้สไตล์การต่อสู้ที่กวนประสาทที่สุด

นี่อาจถือได้ว่าเป็นท่าที่ท้าทายที่สุดบนสังเวียนมวย เป็นท่าที่นักมวยอาชีพหลายคนยังทนไม่ได้ นับประสาอะไรกับคู่ต่อสู้ของรอย ซึ่งเป็นเพียงนักมวยนักเรียนเลือดร้อน

หากฌอนไม่รู้สึกรู้สากับการถูกนักมวยหน้าใหม่ยั่วยุในการชกนัดแรกแบบนี้ เขาคงไม่มีวันเติบโตในวงการมวยได้แน่

ยิ่งไปกว่านั้น รอยยังหน้าตาหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้ ทำให้ฌอนรู้สึกอิจฉาตาร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว!

ดังนั้น ฌอนจึงกัดฟันยางแน่น ก้าวเท้าสืบไปข้างหน้า แล้วปล่อยหมัดตรงที่รวดเร็วปานสายฟ้าฟาดเข้าใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาของรอย

เดิมทีหมอนี่เป็นนักมวยสายตั้งรับและรอจังหวะสวนกลับ การถอยฉากในตอนแรกเป็นเพียงความระมัดระวังตัวเพื่อดูเชิงการชกของรอยเท่านั้น เขาไม่คาดคิดเลยว่าคู่ต่อสู้จะเล่นนอกตำราแบบนี้

หากหมัดนี้เข้าเป้า รอยอาจจะเสียโฉมได้เลยทีเดียว

เมื่อเห็นหมัดกำลังจะปะทะเข้ากับใบหน้าที่น่ารำคาญนั้น ฌอนราวกับมองเห็นเทพีแห่งชัยชนะกำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่รำไร

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ฌอนกลับเห็นรอยหลบหมัดของเขาด้วยการโยกศีรษะเพียงนิดเดียว ภาพที่เห็นทำเอาเขาตกใจจนแทบสิ้นสติ

การหลบหลีกในเสี้ยววินาทีแบบนี้ต้องอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ แชมป์มวยโลกอย่าง อาลี ถนัดสไตล์การหลบหลีกแบบนี้มาก และมักทำให้คู่ต่อสู้รู้สึกสิ้นหวังจนแทบอยากจะยอมแพ้

สมัยที่ไทสันยังหนุ่ม เขาชื่นชมอาลีมากและเจาะจงศึกษาฟุตเวิร์กผีเสื้อของไอดอล แต่สไตล์การต่อสู้ของไทสันไม่จำเป็นต้องใช้การหลบหลีกแบบนั้น เขาแค่ต้องดุดันเข้าใส่ก็พอ

ทว่า ทักษะใดที่ไทสันรู้ รอยก็รู้เช่นกัน

บ้าน่า?

มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ ใช่ไหม?

ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีพุ่งพล่านขึ้นในใจของฌอน จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่ารอยยังคงเปิดการ์ดโล่งและใช้นิ้วชี้มาที่หน้าของตัวเองอย่างท้าทาย

ฌอนกัดฟันกรอดและระดมโจมตีต่อไป

แต่โชคร้ายที่หมัดชุดของฌอนไม่มีหมัดไหนสัมผัสโดนตัวรอยเลย ทุกหมัดดูเหมือนจะพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว บีบให้เขาต้องออกหมัดต่อไปไม่หยุด

ยิ่งฌอนสู้ เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกและหวาดกลัวมากขึ้น

รอยพบว่าเขากำลังเก็บเกี่ยวความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว เขาไม่คิดเลยว่าจะได้รับแต้มความกลัวผ่านวิธีการแบบนี้

ประมาทไปหน่อย ถ้าเขายังอยู่ในทีมฟุตบอล เขาจะสามารถเก็บเกี่ยวความกลัวจากทั้งทีมคู่แข่งตอนไล่อัดพวกเขาได้ไหมนะ?

แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิด เพราะเมื่อมีเพื่อนร่วมทีมอยู่ด้วย ความรู้สึกหวาดกลัวย่อมลดน้อยลง

อีกอย่าง ทักษะฟุตบอลของรอยก็ไม่ได้เก่งกาจพอที่จะไล่อัดคู่แข่งได้ขนาดนั้น เพราะมันเป็นกีฬาประเภททีม ต่อให้เขาเก่งคนเดียว ก็แบกเพื่อนร่วมทีมที่ไม่ได้เรื่องไม่ไหวหรอก

รอยอาศัยความคล่องตัวที่เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมาก ถอยร่นไปจนติดเชือกเวที เมื่อคำนวณแล้วว่าได้จังหวะ เขาก็ย่อตัวลงหลบกะทันหัน

ขณะที่ฌอนกำลังรัวหมัด จู่ๆ เขาก็พบว่ารอยหายไปจากสายตา สัญชาตญาณสั่งให้เขาดึงหมัดกลับมาป้องกันตัว แต่ ณ จุดนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว

ฮัลโหล? อัปเปอร์คัต!

หมัดของรอยเสยเข้าที่ปลายคางของฌอนอย่างจัง แม้จะมีเครื่องป้องกันศีรษะ แต่ฌอนก็ตัวลอยจากพื้นชั่วขณะด้วยแรงหมัดนั้น

รอยรีดเร้นค่าพลังความแข็งแกร่งระดับ 15 ออกมาจนเกือบถึงขีดสุด!

ร่างของฌอนร่วงลงกระแทกพื้น เกิดความเงียบชั่วอึดใจในสังเวียน ก่อนที่เสียงเชียร์จะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะถล่มทลายหลังคา

กรรมการรีบนับเลขให้ฌอนที่นอนแน่นิ่ง ขณะที่รอยชูมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อฉลองชัยชนะกับพ่อแม่ เจนนิเฟอร์ และนีดี้

ในที่สุด ฌอนก็พยุงตัวลุกขึ้นมาได้แบบทุลักทุเลตอนที่กรรมการเกือบจะนับถึงสิบ แต่หลังจากตรวจสอบสติสัมปชัญญะ กรรมการวินิจฉัยว่าฌอนมีอาการกระทบกระเทือนทางสมองค่อนข้างรุนแรง จึงประกาศยุติการชก

ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นเพียงการแข่งขันชกมวยสมัครเล่นระดับมัธยมปลาย ไม่ใช่มวยอาชีพ กรรมการที่มีจรรยาบรรณย่อมให้ความสำคัญกับการปกป้องร่างกายและจิตใจของเด็กๆ เป็นอันดับแรก

ด้วยเหตุนี้ การชกมวยนัดแรกของรอยจึงจบลงด้วยการชนะน็อกทางเทคนิค (TKO)

การแข่งขันจบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วินาทีก็จะหมดนกแรก แต่ผู้ชมกลับรู้สึกคุ้มค่าอย่างที่สุด

การได้เห็นการหลบหลีกและฟุตเวิร์กอันยอดเยี่ยมระดับนี้ในมวยสมัครเล่น ราคาค่าตั๋วนั้นคุ้มแสนคุ้ม

'รอย!'

'รอย!'

'รอย!'

ผู้ชมจำนวนมากกลายเป็นแฟนคลับของรอยไปแล้ว และพวกเขาอาจจะตามมาดูการชกนัดต่อไปของรอยถึงขอบสนามอีกแน่

หลังจากกรรมการประกาศผลการตัดสิน โค้ชแลมเบิร์ตก็รีบวิ่งขึ้นมาบนเวทีและสวมกอดรอย

'ทำได้เยี่ยมมากรอย! นายเป็นอัจฉริยะจริงๆ!'

'ฉันเป็นอัจฉริยะมาตลอดอยู่แล้ว!'

ครอบครัวและเพื่อนๆ ของรอยก็ขึ้นมาบนเวทีและโอบกอดเขา บรรยากาศเต็มไปด้วยความปิติยินดี

ในทางตรงกันข้าม ผู้แพ้ที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูป ความฝันพังทลาย กำลังถูกพยุงตัวออกไปโดยมีผ้าขนหนูคลุมหัว

นักข่าวในที่เกิดเหตุบันทึกภาพช่วงเวลานี้ไว้ และมันจะปรากฏในหน้าข่าวกีฬาของหนังสือพิมพ์ทั่วรัฐเท็กซัสในวันรุ่งขึ้น

หนึ่งวันถัดมา รอยไปโรงเรียนตามปกติ

'รอย นายลงหนังสือพิมพ์อีกแล้ว!'

นีดี้เดินเข้ามาหารอยด้วยความตื่นเต้นพร้อมหนังสือพิมพ์ในมือ มันคือหนังสือพิมพ์จากออสติน เมืองหลวงของรัฐเท็กซัส

พาดหัวข่าวระบุว่า: อดีตควอร์เตอร์แบ็กผันตัวเป็นนักมวย สร้างความตกตะลึงให้ผู้ชม

'ทำไมนักข่าวต้องเน้นย้ำว่าฉันเป็นอดีตควอร์เตอร์แบ็กด้วยนะ?'

เจนนิเฟอร์ที่อยู่ใกล้ๆ ชะโงกหน้ามาตอบคำถามของรอย

'เพราะมันดึงดูดความสนใจไงล่ะ! การกระโดดจากควอร์เตอร์แบ็กมาเป็นนักมวยมันฉีกแนวเกินไป!'

ในโรงเรียนมัธยม นักเรียนที่มีพรสวรรค์หลายคนมักเล่นกีฬาหลายประเภทเพื่อเพิ่มโอกาสในการขอทุนการศึกษา

ยกตัวอย่างเช่น นักกีฬาระดับรองตำนานตลอดกาลบางคน ก็เล่นทั้งบาสเกตบอลและอเมริกันฟุตบอลในสมัยเรียนมัธยม พวกเขาจะเลือกเส้นทางอาชีพก็ต่อเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยหรือเข้าร่วมการดราฟต์ตัวแล้วเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม น้อยคนนักที่จะชกมวยไปพร้อมกับเล่นกีฬาประเภทอื่น เพราะมวยเป็นกีฬาที่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บมากที่สุด

เมื่อการชกเริ่มขึ้น เว้นแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะยอมแพ้ ผลลัพธ์ย่อมจบลงที่ฝ่ายหนึ่งบาดเจ็บและอีกฝ่ายชนะ

หรือฝ่ายหนึ่งบาดเจ็บสาหัสและอีกฝ่ายบาดเจ็บเล็กน้อยแต่เป็นผู้ชนะ ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้

ทันทีที่บาดเจ็บ ก็ต้องพักฟื้น จึงไม่มีเวลาไปเล่นกีฬาชนิดอื่น

เว้นเสียแต่ว่านักมวยคนนั้นจะไม่มีวันบาดเจ็บเลย

มันจะเป็นไปได้เหรอ?

'บางทีเธออาจจะพูดถูก อ้อ นีดี้ ฉันได้ยินมาว่าจะมีกิจกรรมทัศนศึกษาของโรงเรียนในอีกไม่กี่วัน จริงหรือเปล่า?'

ในฐานะเด็กเรียนระดับหัวกะทิ นีดี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับบรรดาอาจารย์เป็นพิเศษ และมักจะได้ข้อมูลวงในเกี่ยวกับโรงเรียนมาก่อนใครเสมอ

นีดี้ดันแว่นตากรอบหนาขึ้นและตอบรอย

'เรื่องจริงจ้ะ ครูใหญ่ตัดสินใจจะจัดทัศนศึกษาแบบกลุ่มหลังการสอบเดือนธันวาคม วันที่แน่นอนยังไม่สรุป แต่ต้องเป็นช่วงก่อนปิดเทอมฤดูหนาวแน่นอน'

ปิดเทอมฤดูหนาวของอเมริกาจะเริ่มช่วงปลายเดือนธันวาคมยาวไปจนถึงต้นเดือนมกราคม หลักๆ คือหยุดเพื่อฉลองคริสต์มาสและปีใหม่

โดยปกติแล้ว เมื่อวันหยุดใกล้เข้ามาขนาดนี้ โรงเรียนมักจะไม่จัดกิจกรรมกลุ่ม แต่โรงเรียนมัธยมโอ๊คเป็นโรงเรียนเอกชน

โรงเรียนเอกชนไม่มีกฎระเบียบตายตัว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความใจป้ำของครูใหญ่และคณะกรรมการโรงเรียน

บางครั้ง ครูใหญ่โรงเรียนเอกชนก็จะจัดกิจกรรมกลุ่มเพื่อเป็นรางวัลให้นักเรียนที่มีผลงานยอดเยี่ยมในการแข่งขันกีฬา

'เจนนิเฟอร์ นีดี้ พวกเธอคิดว่าเราจะไปทัศนศึกษาที่ไหนกัน?'

'อาจจะไปออสตินเพื่อเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยและพิพิธภัณฑ์ เพราะพวกเราใกล้จะจบการศึกษาแล้ว'

นี่คือคำตอบของนีดี้

'นั่นมันน่าเบื่อจะตายไปไม่ใช่เหรอ? ฉันพนันว่าต้องเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหรือสวนสัตว์แน่ๆ'

กริ๊งงง เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น