บทที่ 24 ความนัยที่แอบแฝง

บทที่ 24 ความนัยที่แอบแฝง

ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อกว่าๆ เซี่ยซิงเอ๋อร์และคนอื่นๆ ก็เดินชมจนทั่วบริเวณ

หลังจากเดินดูจนครบถ้วน เซี่ยซิงเอ๋อร์ก็รู้สึกถูกใจเป็นอย่างมาก นางแทบอดใจไม่ไหวอยากจะควักเงินซื้อเสียเดี๋ยวนี้

ทว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความกระตือรือร้นออกมาให้เห็น

หลินซงสังเกตเห็นหัวคิ้วที่คลายออกของนาง ก็รู้ได้ทันทีว่านางพอใจในบ้านหลังนี้

"แม่นางเซี่ย ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรบ้าง?" นายหน้าเย่สนทนากับจวงต้าหลางเสร็จแล้วจึงหันมาเอ่ยถามนาง

เซี่ยซิงเอ๋อร์ชำเลืองมองหลินซง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นทอดมองนางอย่างอบอุ่น และด้วยเหตุผลบางอย่าง นางรู้สึกผ่อนคลายลง

นางตอบว่า "ตัวบ้านกว้างขวางก็จริงเจ้าค่ะ แต่ไม่ได้ก่อด้วยอิฐเขียว แม้จะอยู่ใกล้ท่าเรือ แต่ก็ยังห่างจากริมน้ำพอสมควร ส่วนตัวร้านค้าด้านหน้านั้น... หากจะทำกิจการเล็กๆ ทั่วไปก็ดูจะไม่เหมาะนัก ครั้นจะปล่อยเช่าพื้นที่ก็คงหาคนเช่าลำบาก..."

"แม่นาง แม้บ้านหลังนี้จะไม่ใช่ตึกอิฐเขียวแบบมาตรฐานของทางการ แต่ครอบครัวข้าเพิ่งสร้างมันขึ้นเมื่อไม่ถึงห้าปีก่อน เราเลือกใช้ไม้ชั้นดีและดูแลรักษาอย่างดี คาน ประตู และหน้าต่างยังดูเหมือนของใหม่ทั้งนั้น!

จริงอยู่ที่มันห่างออกมาจากใจกลางท่าเรือเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้ไม่มีเสียงดังรบกวนมิใช่หรือ?

อีกอย่างเมื่อเทียบกับถนนสายอื่นที่อยู่ลึกเข้าไป ที่นี่ไม่นับว่าไกลเลย เดินเร็วๆ เพียงชั่วจิบน้ำชาหนึ่งถ้วยก็ถึงแล้ว ตัวร้านค้าก็เหมาะกับการค้าขายที่สุด! พวกข้าเองก็ทำการค้า จะว่าไม่เหมาะสมได้อย่างไร?"

เซี่ยซิงเอ๋อร์รู้ว่าเขาพูดความจริง แม้จะมีส่วนที่กล่าวเกินจริงไปบ้าง แต่นางก็ไม่อาจเออออห่อหมกไปเสียทีเดียว

ดังนั้นนางจึงแสร้งทำสีหน้าลังเลใจต่อไป

"อ้อ จริงด้วย!" เถ้าแก่จวงตบมือฉาด "ลานบ้านนี้มีแปลงผักแถมให้ด้วยนะ ตามข้ามาดูสิ!"

แปลงผักรึ?

ตระกูลจวงย้ายมาจากนอกตัวอำเภอมิใช่หรือ? พวกเขามีที่ดินสำหรับปลูกผักในเมืองได้อย่างไร?

เซี่ยซิงเอ๋อร์เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเดินตามเขาออกไป

"ตรงนี้!"

จวงต้าหลางพาทุกคนเดินออกจากประตูรั้ว พวกเขาเห็นที่ดินผืนหนึ่งถูกล้อมรั้วไว้ด้วยซี่ไม้ไผ่บางๆ

"เนื้อที่ประมาณสามหมู่ย่อย ปลูกผักปลูกแตงไว้กินได้ตลอดทั้งปีเลยนะ"

หลินซงเอ่ยถาม "ดูเหมือนพวกเจ้าจะบุกเบิกที่ตรงนี้กันเองหรือ?"

"ถูกต้องขอรับ เดิมทีมันเป็นที่รกร้าง"

หลินซงพยักหน้า "แล้วแปลงผักนี้มีระบุอยู่ในโฉนดที่ดินของบ้านหรือไม่?"

"เอ่อ... ไม่ขอรับ" จวงต้าหลางตอบ

"ตอนที่เพิ่งสร้างบ้านยังไม่มีสวนขอรับ เราถางที่เฉพาะเท่าที่จำเป็นสำหรับตัวบ้าน หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ ท่านแม่บ่นว่าเดินไปซื้อผักที่ตลาดไกลหลายลี้ เลยมาถางที่เพิ่มนอกกำแพงอีกไม่กี่หมู่ย่อย ปลูกผักปลูกแตงไว้กินเองขอรับ"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" เซี่ยซิงเอ๋อร์พยักหน้า "หากข้าซื้อบ้านหลังนี้ สวนนี้จะยังใช้ต่อได้หรือไม่?"

"น่าจะ... น่าจะได้ขอรับ" จวงต้าหลางตอบอย่างไม่มั่นใจนัก

แต่เนื่องจากที่ดินแปลงนี้ไม่มีโฉนดและคนภายนอกไม่ค่อยรู้ เขาจึงคิดเอาเองว่าคงไม่มีปัญหาอะไร

"ย่อมใช้ได้แน่นอน กรณีที่แย่ที่สุดเราก็แค่ทำโฉนดใหม่ เรื่องแค่นี้มือปราบหลินจัดการได้อยู่แล้ว แม่นางเซี่ยโปรดวางใจ!" นายหน้าเย่พูดแทรกขึ้นมาพลางส่งสายตาล้อเลียนไปทางหลินซง

ชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปอาจจะซื้อที่ดินของหลวงได้ยาก แต่ใครใช้ให้หลินซงทำงานในที่ว่าการอำเภอกันเล่า?

แม้จะเป็นเพียงมือปราบ แต่เขาก็มีเส้นสายพอที่จะจัดการเรื่องโฉนดที่ดินเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้

เมื่อได้ยินคำพูดของนายหน้าเย่ เซี่ยซิงเอ๋อร์ก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิด นางกำลังจะอธิบาย แต่หลินซงก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

"นายหน้าเย่พูดถูกแล้ว หากเจ้าซื้อบ้านหลังนี้ เราสามารถเพิ่มโฉนดที่ดินแปลงสวนเข้าไปพร้อมกันได้เลย" หลินซงมองนางด้วยแววตาซื่อตรง ยอมรับความหมายแฝงในคำพูดของนายหน้าเย่โดยดุษณี

ใบหน้าของเซี่ยซิงเอ๋อร์ร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงราวกับกวางตื่นตูม

นางอดสงสัยไม่ได้ว่า... มือปราบหลินมีน้ำใจเช่นนี้กับทุกคนเลยหรือ?

นางเอ่ยถามเสียงเบา "แบบนั้น... จะไม่เป็นการรบกวนท่านเกินไปหรือเจ้าคะ?"

"ไม่เลย!" น้ำเสียงของเขาไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่นใจอันหนักแน่น "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ข้าจัดการได้"

เมื่อได้รับคำยืนยัน เซี่ยซิงเอ๋อร์จึงไม่ซักไซ้ต่อ

จากนั้นนางจึงถามเข้าเรื่อง "แล้วเรือนหลังนี้ราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?"

"แม่นางก็เห็นแล้ว ทุกอย่างอยู่ในสภาพดีเยี่ยม

ตอนสร้างเราหมดเงินไปหลายสิบตำลึง เครื่องเรือนก็ยังดีอยู่ ถ้าแม่นางสนใจจริงๆ ข้าคิดแค่หนึ่งร้อยตำลึง!

ราคานี้รวมชั้นวางของในร้านและเครื่องเรือนทั้งหมดในบ้าน

อ้อ แล้วก็ผักในสวนที่ท่านแม่ข้าเพิ่งลงไปรุ่นแรก ข้ายกให้หมดเลย"

"หนึ่งร้อยตำลึง!" เซี่ยซิงเอ๋อร์อุทาน

ตัวบ้านรวมสวนมีเนื้อที่กว่าหนึ่งหมู่สามหมู่ย่อย แต่แปลงผักสามหมู่ย่อยนั้นไม่มีโฉนด

หากนางซื้อ นางยังต้องเสียเงินซื้อที่ดินสามหมู่ย่อยนั้นจากทางการอีก แม้จะมีมือปราบหลินคอยช่วยเหลือ แต่ทางการคงไม่ยกที่ดินให้เปล่าๆ เป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากแผ่นหินปูพื้นแล้ว ทั้งบ้านล้วนสร้างจากไม้ แถมยังเป็นไม้ธรรมดา ไม่ใช่มูลค่าสูงส่งอะไร ไม่อาจเทียบกับจวนสกุลหลี่ได้เลย

คำชมก่อนหน้านี้ที่ว่าเทียบชั้นกับจวนสกุลหลี่ หมายถึงเพียงแค่ความกว้างขวางและบรรยากาศที่โปร่งโล่งสบายกว่าเท่านั้น

แม้แต่แผ่นหินปูพื้นพวกนั้นก็น่าจะได้มาจากคลังของทางการ

เซี่ยซิงเอ๋อร์ไม่เชื่อว่าพวกเขาใช้เงิน "หลายสิบตำลึง" ในการสร้าง อย่างมากก็แค่ค่าแรง ค่าไม้ และค่าเครื่องเรือนที่ซื้อมาเติมทีหลัง ไม่มีทางถึง "หลายสิบตำลึง" แน่นอน

หลินซงเลิกคิ้วขึ้น "เถ้าแก่ ท่านตั้งใจจะขายจริงๆ หรือไม่?"

"แน่นอนสิขอรับ!" จวงต้าหลางแสร้งทำเป็นโกรธ

"ท่านหมายความว่าอย่างไรมือปราบ?

คิดว่าแพงไปหรือ?

ถ้าข้าไม่ตั้งใจขายจะพาเดินชมทำไม?

ใช่ มันเป็นเรือนไม้ แต่เราเพิ่งสร้างไม่กี่ปี สภาพยังใหม่อยู่เลย!

เงินแค่หนึ่งร้อยตำลึง ข้ายังรู้สึกว่าขายถูกเกินไปเสียด้วยซ้ำ!"

"เอาน่าๆ เถ้าแก่จวง ใจเย็นก่อน... ค่อยพูดค่อยจากัน!" นายหน้าเย่รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย

เซี่ยซิงเอ๋อร์ชำเลืองมองหลินซง เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบ นางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "เถ้าแก่ อย่าเพิ่งมีโทสะเลยเจ้าค่ะ มือปราบหลินเพียงแค่ถามดูเท่านั้น ราคาที่ท่านเสนอมาถือว่าไม่น้อยเลย ขอพวกข้ากลับไปหารือกันก่อน แล้วจะให้คำตอบนะเจ้าคะ"

หากบ้านหลังนี้สร้างด้วยอิฐเขียว นางคงไม่คิดว่าหนึ่งร้อยตำลึงแพงเลย เผลอๆ อาจจะคิดว่าถูกเหมือนได้เปล่าเสียด้วยซ้ำ

เพราะขนาดเรือนหลังเล็กเนื้อที่แค่สามหมู่ย่อยของนายหน้าเย่ยังปาเข้าไปสี่สิบตำลึง

แต่เรือนหลังนี้เป็นเพียงเรือนไม้ แถมยังเป็นไม้ธรรมดา ราคาหนึ่งร้อยตำลึงจึงนับว่าแพงเอาเรื่อง

นางดูไม่ออกว่าเถ้าแก่จวงจงใจจะขูดรีดนางหรือไม่

แม้นางจะค่อนข้างถูกใจเรือนหลังนี้ แต่นางก็ไม่ได้คิดจะยอมจ่ายตามราคาที่เขาเรียกมาง่ายๆ หรอก