บทที่ 18: หัวหน้ากลุ่มผู้กระตือรือร้นและใจดี

บทที่ 18: หัวหน้ากลุ่มผู้กระตือรือร้นและใจดี

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): น้องสาว ยังอยู่ไหมจ๊ะ? จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าพี่ไม่รีบนะ แต่เมื่อกี้ในกลุ่มคนมันเยอะ พี่เลยไม่กล้าพูดตรงๆ น่ะ

เจียงรั่วชูเองก็กำลังตามหาจงเจินอยู่พอดี นอกจากเธอจะต้องการเงินอย่างมากแล้ว เธอยังอยากจะขอยาด้วย

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): เรื่องนี้พูดไปก็เขินๆ อยู่นะ หน้าแดงบิดนิ้ว.jpg

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): พี่อยากรบกวนให้น้องช่วยซื้อหนังสือความรู้ทางสรีรวิทยาพื้นฐานของผู้ชายให้หน่อย

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): แหม ก็พี่เพิ่งเคยเป็นผู้ชายครั้งแรกนี่นา ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด มีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจจริงๆ! จะให้ไปถามผู้ชายคนอื่นหน้าด้านๆ ก็ไม่กล้าด้วย ร้องไห้หนักมาก!

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน พี่จะให้ยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวกับน้อง เม็ดหนึ่ง น้องว่าไง?

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ที่นั่นพอมียาที่ทำให้คนป่วยฟื้นขึ้นมาได้ไหมคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ฟื้นขึ้นมา?

เจียงรั่วชูเล่าอาการป่วยของพ่อให้จงเจินฟัง

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ขอโทษด้วยนะ พี่คงไม่มียาแบบนั้นหรอก เพราะที่โลกบำเพ็ญเพียรไม่มีอาการป่วยแบบนี้ ส่วนใหญ่ยาที่มีจะเป็นยาช่วยเพิ่มพลังยุทธ์ของผู้ฝึกตน ยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวนี่พี่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพอจะเหมาะกับคนธรรมดาอยู่บ้าง

เจียงรั่วชูถามไปอย่างนั้นด้วยความหวังอันริบหรี่ ถ้าไม่มีก็คงฝืนไม่ได้

ถึงจะผิดหวังนิดหน่อย แต่เธอก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): แต่อย่าดูถูกยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวเชียวนะ! ถึงมันจะไม่ได้ทำให้คนบรรลุเซียน แต่มันช่วยบำรุงร่างกายได้ดีเยี่ยม อย่างเช่น ผมร่วง ผมบาง สายตาสั้น กินเม็ดเดียว ผมดกดำเงางาม ตาใสปิ๊งเลยนะ!

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): หรือถ้ามีอาการปวดหลัง ปวดขา เวียนหัว ตาลาย กินปุ๊บหายปั๊บ! ต่อไปนี้จะไม่ปวดหลัง ไม่เจ็บขา สมองปลอดโปร่งโล่งสบายทันที

เจียงรั่วชูอดขำไม่ได้ที่เห็นจงเจินโฆษณาเกินจริงไปขนาดนั้น

ความจริงจงเจินไม่ต้องโม้เลย ยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวนับเป็นของวิเศษหาค่ามิได้สำหรับคนในโลกนี้อยู่แล้ว

คิดไปคิดมา เศรษฐีตัวจริงในกลุ่มนี้ก็ยังคงเป็นผู้ข้ามมิติจากโลกบำเพ็ญเพียรอยู่ดี

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ชาติก่อนพี่ทำงานโฆษณาเหรอคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ตกใจเลย น้องเดาถูกด้วย? พูดตามตรง ชาติก่อนพี่ทำงานหนักจนตายนั่นแหละ เจ้านายเฮงซวย!

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): พี่บอกเลยนะ ถ้าเกลียดใคร ให้ไล่มันไปทำงานโฆษณา!

เจียงรั่วชูสัมผัสได้ถึงความแค้นของจงเจินที่ทะลุจอออกมา

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): โอเคค่ะๆ เดี๋ยวหนูจะช่วยหาหนังสือสรีรวิทยาให้เดี๋ยวนี้เลย

เจียงรั่วชูตอบตกลงทันที ไม่ใช่แค่เพราะเห็นใจและขำขันกับความสลับเพศของจงเจิน แต่เพราะเธอต้องการยาบำรุงร่างกายอย่างมาก

หลายปีมานี้ เพื่อหาเงินใช้หนี้ ครอบครัวเธอทำงานหนักกันทุกคน เธอและน้องชายยังพอไหวเพราะยังหนุ่มยังสาว ร่างกายยังแข็งแรง

แต่แม่ของเธออายุมากแล้ว การตรากตรำทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา ท่านแก่ลงไปเยอะ ผมที่เคยดกดำเงางามก็แห้งกรอบเหมือนฟางข้าว ริ้วรอยบนใบหน้าก็ลึกและเพิ่มมากขึ้น

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงรั่วชูก็รู้สึกหดหู่ใจ

เธอต้องการยาบำรุงร่างกายนี้อย่างมากเพื่อช่วยฟื้นฟูสุขภาพของแม่

เจียงรั่วชูรีบเปิดแอป Pinduoduo ค้นหาของ

เมื่อก่อนเธอไม่เคยเข้าเว็บพวกนี้เลย แต่พอที่บ้านล้มละลาย เธอก็หันมาใช้ Pinduoduo ที่ราคาย่อมเยากว่า และกลายเป็นเซียนในการเก็บคูปองส่วนลดและซองแดง ถึงขั้นยอมดูโฆษณาหลายสิบวินาทีเพื่อประหยัดเงิน

พอหาหนังสือได้แล้ว เจียงรั่วชูก็แคปหน้าจอส่งให้จงเจินดู

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): เล่มพวกนี้โอเคไหมคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): กรี๊ดดด เป๊ะเลย ใช่เลย! ขอบใจมากนะ! น้องช่วยพี่ได้เยอะจริงๆ!

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ให้หนูหานิยายให้ด้วยไหมคะ?

ถ้าเจียงรั่วชูมองเห็นภาพอีกฝั่ง เธอคงเห็นจงเจินในชุดโบราณกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ได้เหรอ?!

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): งั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลยสิ! ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ!

ความเอาใจใส่ของเจียงรั่วชูชนะใจจงเจินไปเต็มๆ

ถ้าคำขอบคุณครั้งก่อนเป็นมารยาท ครั้งนี้คือความซาบซึ้งจากใจจริง

ทุกคนในกลุ่มเพิ่งมารวมตัวกัน ไม่ได้สนิทสนมอะไร การพูดคุยหยอกล้อทำได้ แต่ถ้าจะขอความช่วยเหลือหรือฝากซื้อของ ก็ต้องเกรงใจและดูท่าทีกันก่อน

เหมือนญาติห่างๆ ไปเที่ยวต่างประเทศ จะฝากซื้อของก็ต้องเกรงใจเป็นธรรมดา

ดังนั้นจงเจินจึงไม่กล้าขอมากในครั้งแรก ยังไงเธอก็มีเวลาอีกนาน และการแลกเปลี่ยนคงไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า

เจียงรั่วชูเองก็คิดเช่นเดียวกัน

ถ้าเป็นไปได้ เจียงรั่วชูอยากได้ยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวให้คนในครอบครัวทุกคน

ดังนั้นเธอต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีในระยะยาวกับจงเจินให้ได้

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): พี่ยมียาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวกี่เม็ดคะ? หนูอยากขอแลกสักสี่เม็ด พี่อยากได้อะไรเพิ่มบอกหนูได้เลยนะ

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากให้นะ แต่พี่ไม่ใช่ผู้ปรุงยา ปกติก็ไม่ได้ตุนยาไว้ ตอนนี้ในมือมีแค่เม็ดเดียวเอง

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): น้องอยากเอาไปให้ที่บ้านกินด้วยเหรอ?

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ใช่ค่ะ พูดตามตรง เงินทองสำคัญก็จริง แต่สุขภาพสำคัญที่สุด

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวเป็นยาพื้นฐาน ปรุงไม่ยากหรอก แต่เพราะมันเป็นยาพื้นฐานนี่แหละ ผู้ฝึกตนเลยไม่ค่อยใช้กัน แถมวัตถุดิบสองอย่างยังหายาก คนเลยไม่ค่อยปรุงกัน

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ถ้าน้องต้องการ พี่ช่วยรวบรวมวัตถุดิบให้ได้ แต่น่าจะใช้เวลาเป็นเดือนเลยนะ

เจียงรั่วชูคิดว่าไหนๆ รอบแลกเปลี่ยนถัดไปก็อีกตั้งเดือน งั้นเอายาเม็ดนี้มาทดลองผลก่อนก็ได้

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): โอเคค่ะ! งั้นแลกเม็ดเดียวก่อน แล้วรบกวนพี่ช่วยรวบรวมยาให้หนูทีหลังนะคะ ขอบคุณค่ะ!

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): พี่อยากได้นิยายแนวไหนคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): พี่อยากได้นิยายรักทุกแนวเลย ของซีหงซื่อ ของลู่จิ้นเจียง ของโต้วป้าน เอาหมด! ยิ่งน้ำเน่ายิ่งดี พี่เป็นพวกชอบเสพความน้ำเน่า ชอบมาก!

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): อิอิ ถ้าเป็นไปได้ ขอแนวแซ่บๆ ด้วยนะ รู้จักไหม เว็บ PO ที่โด่งดังน่ะ?

เจียงรั่วชูเข้าใจทันที ทำไมจะไม่รู้ล่ะ?

เว็บ PO คือแหล่งรวมนิยายที่เนื้อเรื่องเป็นรอง ฉากเลิฟซีนเป็นหลัก แหล่งรวมความเร่าร้อนและปลดปล่อยจินตนาการ

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): น้องช่วยหาให้หน่อยได้ไหม?

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): หน้าสูบบุหรี่.jpg

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): พี่ลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้พี่เป็นผู้ชาย? ถ้าอ่านแล้วเกิดอารมณ์ พี่จะจัดการยังไง? หรือว่า... พี่รู้วิธีจัดการแล้ว?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ...

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): งั้นเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน รอพี่เรียนรู้เรื่องสรีรวิทยาจนแตกฉานก่อน แล้วค่อยมาลุยเว็บ PO ใหม่!

แม้จะพยายามใช้เหตุผล แต่จงเจินก็อดส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้รัวๆ ไม่ได้

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): เห็นพี่เศร้าขนาดนี้ งั้นหนูจัดนิยายแนวโศกนาฏกรรมให้แทนดีไหมคะ? ยิ่งรักรันทด ทำลายสามภพสามชาติยิ่งดี เห็นคนอื่นทุกข์ พี่จะได้มีความสุข ไงคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): น้องใจดีจังเลยนะ หน้าเศร้า.jpg

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): จะเสียจริตในเว็บ PO ไม่ได้ ก็ต้องทำตัวแปลกๆ ไว้ก่อน แต่พี่บำเพ็ญเพียรแล้วยังอ่านพวกนี้อีกเหรอคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): พี่ไม่ได้ฝึกวิชาสายไร้ใจ ไม่จำเป็นต้องตัดกิเลสทางโลกหรอกย่ะ

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ยังไงคนในชีวิตจริง ไม่ว่าจะชายหรือหญิง พี่ก็ไม่เอาทั้งนั้น พึ่งได้แต่ตัวละครในนิยายมาเยียวยาใจนี่แหละ

ไม่นาน เจียงรั่วชูก็ได้รับยาหล่อเลี้ยงชี่คืนความหนุ่มสาวที่จงเจินส่งมา

ขนาดเท่าเม็ดช็อกโกแลต M&M

เธอถือไว้ในมือแล้วดมดู มีกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): พี่ว่ายานี้จะช่วยเรื่องพ่อหนูได้ไหมคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): พี่ก็ไม่แน่ใจนะ ยืนยันได้แค่ว่ามันได้ผลแน่นอนกับคนที่ยังมีสติอยู่ น้องลองให้คนที่ยืนยันผลได้กินก่อนดีกว่า เดือนหน้าพี่จะเอายามาให้ใหม่ ถึงตอนนั้นค่อยลองอีกทีก็ยังไม่สาย

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): มีข้อควรระวังอะไรไหมคะ?

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ผู้ชายผู้หญิงกินได้หมด กลืนพร้อมน้ำอุ่น กินเสร็จอาจจะง่วงๆ หน่อย ห้ามขับรถหรือทำงานที่สูงเด็ดขาด

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): เคยมีเด็กใหม่กินแล้วไปขี่กระบี่บิน ตกลงมาเลยนะ

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ...

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): อาชีพพี่นี่ก็เสี่ยงภัยเหมือนกันนะเนี่ย

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): ก็ใช่น่ะสิ วันๆ ไม่ฝึกกระบี่จนแทงตัวเอง ก็เผลอไปแทงศิษย์พี่ศิษย์น้อง อันตรายจะตาย

จงเจิน (โลกบำเพ็ญเพียร): แต่พอกินแล้วหายง่วงนะ สดชื่นสุดๆ!!

เจียงรั่วชูเก็บยาไว้อย่างดี ตั้งใจจะเอาไปให้แม่กินตอนกลับบ้าน

อีกด้านหนึ่ง ชุยเสวี่ยฮุ่ยที่กินอิ่มจนพุงกาง นั่งเอนหลังพิงหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์ เหม่อมองโลกภายนอก

แสงแดดจ้าสาดส่องลงบนพื้นหญ้าเขียวขจี นกร้องขับขานบนกิ่งไม้ บางครั้งลมพัดแรงก็ทำให้นกแตกตื่นบินว่อน

เมืองที่ไร้มนุษย์ดูแล กลายเป็นสวรรค์ของพืชพรรณและสัตว์ป่าไปเสียแล้ว

พูดตามตรง การระบาดของไวรัสซอมบี้เป็นหายนะของมนุษย์ แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่น มันอาจเป็นการเริ่มต้นใหม่

สายตาของเธอทอดมองตามฝูงนกที่บินหายไปในท้องฟ้าสีคราม

ชุยเสวี่ยฮุ่ยไม่รู้สึกสงบใจแบบนี้มานานมากแล้ว สามปีที่ผ่านมา เธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวและวิตกกังวลตลอดเวลา ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น

ตอนนี้เธอได้พักหายใจ ได้พักผ่อน และได้ทบทวนชีวิต

ถ้าถามว่าคิดถึงชีวิตก่อนข้ามมิติไหม แน่นอนว่าคิดถึง

แม้ชีวิตเมื่อก่อนจะลำบาก แต่อย่างน้อยบ้านเมืองก็สงบสุข ไม่ต้องกลัวตาย

แต่เธอคิดถึงแค่ความสะดวกสบายในโลกปัจจุบัน ไม่ใช่ครอบครัวเฮงซวยนั่น อันที่จริงเธอดรใจด้วยซ้ำที่หนีพ้นมาได้ตลอดกาล สิ่งเดียวที่ยังห่วงคือน้องสาวของเธอ

ไม่รู้ว่าน้องสาวจะเป็นยังไงบ้างหลังจากที่เธอจากมา...

ชุยเสวี่ยฮุ่ย (โลกวันสิ้นโลก): ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะรบกวนคุณสักเรื่องจะได้ไหมคะ?

หัวใจของเจียงรั่วชูพองโตเมื่อได้รับข้อความจากชุยเสวี่ยฮุ่ย

เธอกำลังรอภารกิจจากสมาชิกในกลุ่มอยู่ เพราะนั่นคือหนทางเดียวที่จะได้แต้มและรางวัลจากระบบ

"ระบบ งานเข้าแล้ว!"

ระบบเองก็ดีใจมาก เพราะมันก็อยากอัปเกรดเร็วๆ เหมือนกัน

หนึ่งคนกับหนึ่งระบบ จ้องมองชุยเสวี่ยฮุ่ยตาเป็นประกาย

เจียงรั่วชู (โลกปัจจุบัน): ว่ามาเลยค่ะ ว่ามาเลย

ชุยเสวี่ยฮุ่ยเห็นความกระตือรือร้นของเจียงรั่วชูแล้วก็ซึ้งใจ หัวหน้ากลุ่มคนนี้ช่างเป็นคนดีมีน้ำใจและกระตือรือร้นจริงๆ

ฉันเห็นแต้มลอยอยู่บนหัวเธอ ส่วนเธอก็เห็นคำว่า 'คนดี' แปะอยู่บนหัวฉัน

ถึงจะเข้าใจผิดกันไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร