บทที่ 17 ผู้บำเพ็ญเพียรก็มีความต้องการ

บทที่ 17 ผู้บำเพ็ญเพียรก็มีความต้องการ

พื้นที่ขนส่งสินค้าของเจียงรั่วชูในตอนนี้มีจำกัดเพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตร ดังนั้นเธอจึงต้องคัดสรรสิ่งของอย่างพิถีพิถันและบริหารจัดการพื้นที่ให้คุ้มค่าที่สุด

หลังจากเลือกผักและผลไม้สดได้แล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปยังโซนเนื้อสัตว์ เลือกซื้อไก่ เนื้อวัว และปลาที่ผ่านการแปรรูปเบื้องต้นมาจำนวนหนึ่ง โดยเน้นเรื่องสารอาหารที่ครบถ้วนเป็นหลัก

ทว่าในโลกยุควันสิ้นโลกนั้น ตู้เย็นกลายเป็นสิ่งของไร้ประโยชน์ เจียงรั่วชูจึงไม่ได้ซื้อของสดไปมากนัก เธอซื้อผักผลไม้เพียงพอสำหรับสามวัน และเนื้อสัตว์สดสำหรับทานเพียงวันเดียวเท่านั้น

ขณะที่กำลังเลือกซื้อของ เจียงรั่วชูก็พลางคิดในใจว่า 'ถ้าของพวกนี้สามารถเก็บรักษาได้ในระยะยาวแม้จะอยู่ในโลกวันสิ้นโลกก็คงดีสินะ'

"ทำได้สิครับ เมื่อคุณปลดล็อกฟังก์ชัน 'คลังเก็บของกลุ่ม' เสบียงเหล่านี้จะสามารถจัดเก็บไว้ในพื้นที่ของกลุ่มได้อย่างถาวร อาหารทุกชนิดจะคงสภาพเดิม ไม่เน่าไม่เสีย"

"หมายความว่าฟังก์ชันคลังเก็บของกลุ่ม สมาชิกทุกคนสามารถใช้งานได้เหรอ?"

"ถูกต้องครับ มันเปรียบเสมือนสมาชิกแต่ละคนมีตู้นิรภัยส่วนตัวอยู่ในกลุ่มนั่นแหละครับ"

เจียงรั่วชูคิดในใจ 'แบบนี้ก็สะดวกเกินไปแล้ว'

ฟังก์ชันนี้ไม่เพียงแต่ช่วยคงความสดใหม่ของเสบียง แต่ยังเพิ่มความปลอดภัยให้อีกชั้นหนึ่งด้วย

เพราะเสบียงที่วางระเกะระกะอยู่ภายนอกอาจถูกขโมยได้ทุกเมื่อ แต่หากมีพื้นที่จัดเก็บมิติส่วนตัว ย่อมเป็นทั้งความลับและปลอดภัยหายห่วง

เจียงรั่วชูเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น "แล้วฉันจะปลดล็อกฟังก์ชันนี้ได้เมื่อไหร่?"

"เมื่อกลุ่มอัปเกรดเป็นเลเวล 2 ครับ คุณต้องพยายามเข้านะ!"

เจียงรั่วชูพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปเลือกซื้อของต่อ

สุดท้าย เจียงรั่วชูก็เลือกอาหารสำเร็จรูปที่เก็บไว้ได้นาน เช่น เนื้อสัตว์กระป๋อง ผลไม้กระป๋อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และข้าวกล่องอุ่นร้อนในตัว

ผักและผลไม้สดมีไว้เพื่อให้ชุยเสวี่ยฮุ่ยได้สัมผัสความสุขเพียงชั่วครู่ แต่อาหารกระป๋องและของแห้งเหล่านี้ต่างหากที่จะช่วยให้ชุยเสวี่ยฮุ่ยมีชีวิตรอดในโลกวันสิ้นโลกได้ดียิ่งขึ้น

ไม่นานนัก รถเข็นคันแรกก็เต็มจนล้น เจียงรั่วชูรีบไปลากรถเข็นอีกคันมา แล้วมุ่งหน้าไปยังโซนของใช้ในชีวิตประจำวัน

ผ้าอนามัยห้าห่อใหญ่ กับผ้าอนามัยแบบกางเกงอีกสองห่อ น่าจะเพียงพอสำหรับใช้งานอย่างน้อยสองเดือน จากนั้นเธอก็หยิบกระดาษเปียกฆ่าเชื้อมาอีกจำนวนหนึ่ง

นอกจากของใช้เหล่านี้แล้ว ทรัพยากรน้ำก็ถือเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอย่างยิ่งในโลกวันสิ้นโลก

เจียงรั่วชูเคยได้รับรู้มาว่า ในโลกแห่งนั้น โรงบำบัดน้ำเสียไม่มีคนดูแล ท่อน้ำประปาในเมืองส่วนใหญ่เสียหาย กลุ่มของชุยเสวี่ยฮุ่ยต้องดำรงชีพด้วยการรองน้ำฝนและตักน้ำจากแม่น้ำมาใช้

ผู้คนจำนวนมากต้องล้มป่วยด้วยโรคท้องร่วงจากการดื่มน้ำไม่สะอาด และบางคนถึงขั้นเสียชีวิต

ในสถานการณ์เช่นนี้ เครื่องกรองน้ำจึงกลายเป็นของวิเศษที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำ เจียงรั่วชูจึงตัดสินใจซื้อเครื่องกรองน้ำพกพาสำหรับเดินป่าไปสองเครื่อง

หลังจากเดินเลือกซื้อของอยู่นานกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดภารกิจช้อปปิ้งของเจียงรั่วชูก็เสร็จสิ้น เธอตรวจสอบหมวดหมู่สินค้าอย่างละเอียดเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ตกหล่นอะไรไป ก่อนจะให้ทางห้างสรรพสินค้าจัดส่งของทั้งหมดไปที่โรงแรม

หลังจากออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เจียงรั่วชูแวะซื้อไก่ทอด บาร์บีคิว โคล่า และชานมไข่มุก แล้วให้ทางร้านห่อกลับบ้านทั้งหมด

แน่นอนว่า เจียงรั่วชูไม่ลืมสิ่งสำคัญที่สุด นั่นคือ 'ยา' เธอซื้อชุดปฐมพยาบาลสามัญประจำบ้านหนึ่งชุด จากนั้นเลือกซื้อยาแก้ไข้หวัด ยาแก้ปวดท้องและท้องเสีย ยาแก้ปวด และยาปฏิชีวนะตามคำแนะนำของเภสัชกร

เจียงรั่วชูซื้อยาไปมากมายหลายชนิด จนพนักงานร้านขายยาอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังเตรียมตัวหนีภัยพิบัติโลกแตกอยู่หรือเปล่า

เมื่อกลับถึงโรงแรม เจียงรั่วชูทำการสแกนสินค้าทั้งหมดเข้าสู่ระบบ

ระบบมีความอัจฉริยะอย่างมาก มันสามารถจัดหมวดหมู่และเรียงสิ่งของให้เป็นระเบียบโดยอัตโนมัติ

เจียงรั่วชูมองดูข้าวของมากมายถูกยัดลงไปในพื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตรอย่างน่าอัศจรรย์ ความรู้สึกพึงพอใจเปี่ยมล้นอยู่ในอก

เมื่อโอนย้ายเสบียงทั้งหมดเสร็จสิ้น ระบบก็ถามขึ้น "เริ่มอัปโหลดเลยไหมครับ?"

เจียงรั่วชูสังเกตเห็นว่าในพื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตรนั้นยังมีช่องว่างเหลืออยู่นิดหน่อย

"เดี๋ยวก่อน!"

เพื่อไม่ให้เสียพื้นที่และโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์ เจียงรั่วชูจึงพยายามยัดเนื้อแห้งลงไปอีกสองห่อ

ภาพเหตุการณ์ดูคล้ายกับช่วงเวลาเร่งด่วนที่พนักงานรถไฟใต้ดินพยายามผลักผู้โดยสารให้เข้าไปในขบวนรถที่แน่นขนัด

สัมผัสได้ถึงความพยายามอันแรงกล้าของเจียงรั่วชู ระบบถึงกับเงียบกริบไป

เจียงรั่วชูตรวจสอบจนแน่ใจว่าพื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตรถูกอัดแน่นจนไม่มีที่ว่างแล้ว จึงกดปุ่มยืนยัน

เจียงรั่วชูไม่ลืมที่จะกำชับชุยเสวี่ยฮุ่ยว่า "จำไว้นะ หาที่ปลอดภัยตอนกดรับเสบียงด้วย จากประสบการณ์ของฉัน ของพวกนี้มันจะโผล่มาแบบ 'ปิ๊ง!' ตรงหน้าเธอเลยล่ะ"

คำบรรยายเสียง 'ปิ๊ง!' อันเห็นภาพของเจียงรั่วชู ทำให้ชุยเสวี่ยฮุ่ยที่อยู่อีกมิติหนึ่งอดขำไม่ได้

ชุยเสวี่ยฮุ่ย (โลกวันสิ้นโลก): ขอบใจที่เตือนนะ

อาจเป็นเพราะเสบียงรอบนี้มีจำนวนมาก การส่งข้ามมิติจึงใช้เวลานานกว่าคราวที่แล้วเล็กน้อย

เมื่อชุยเสวี่ยฮุ่ยได้รับแจ้งเตือนว่ามีพัสดุมาถึง เธอยังไม่รีบร้อนกดรับ แต่รีบวิ่งกลับบ้าน ปิดม่านหน้าต่างให้มิดชิด สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดเลือก 'รับของ' ด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า

ทันใดนั้น เสบียงกองโตขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าชุยเสวี่ยฮุ่ย

วินาทีนั้น ดวงตาของชุยเสวี่ยฮุ่ยเปล่งประกายเจิดจ้า

ชีวิตที่แร้นแค้นแสนสาหัสกำลังจะจบสิ้นลงแล้ว!

ชุยเสวี่ยฮุ่ยค่อยๆ ขนย้ายเสบียงออกมาทีละชิ้นด้วยความปีติยินดี ท่าทางของเธอระมัดระวังอย่างยิ่ง เพราะสิ่งที่เธอกำลังขนย้ายไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่มันคือชีวิตของเธอ!

หลังจากขนของออกมาได้เพียงไม่กี่ชิ้น จมูกของชุยเสวี่ยฮุ่ยก็ได้กลิ่นหอมของไก่ทอดและบาร์บีคิว

หนังศีรษะของเธอชาวาบด้วยความตื่นตัว เธอรีบหยิบอาหารสองอย่างนั้นออกมา ไก่ทอดคั่วพริกเกลือและบาร์บีคิวรสเผ็ดน้อยยังคงอุ่นอยู่ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

ข้างๆ กันนั้นคือโคล่าเย็นเจี๊ยบและชานมไข่มุกใส่บุกและพุดดิ้งนม!

ชุยเสวี่ยฮุ่ยตื่นเต้นจนรู้สึกเหมือนมีน้ำเดือดพล่านอยู่ในอก

เธอกัดไก่ทอดคำโต ความสุขเอ่อล้นไปทั่วทั้งหัวใจในพริบตา

ชุยเสวี่ยฮุ่ยทนไม่ไหว ต้องพิมพ์ระบายความในใจลงในกลุ่มแชท "ฉันมีความสุขจนแทบบ้าตายอยู่แล้ว"

ชุยเสวี่ยฮุ่ย (โลกวันสิ้นโลก): ไม่ได้กินเนื้อดีๆ มาสามปีเต็มๆ ไก่ทอดกับโคล่า บาร์บีคิวกับชานม ฮือๆๆ

โลกบำเพ็ญเพียร (จงเจิน): เจ้าทำเอาข้าเริ่มหวั่นไหวแล้วสิ

หยวนถังถังที่เป็นพระสนม และเมิ่งเซวียนที่กำลังถูกจักรพรรดินีตามจีบอย่างหนัก ถือว่ามีความเป็นอยู่ที่ดีกว่ามาก เพราะหากพวกเขาต้องการ จะกินไก่ทอดหรือเนื้อย่างทั้ง 365 วันก็ย่อมทำได้ เพียงแต่หาเครื่องดื่มสมัยใหม่อย่างโคล่าหรือชานมไม่ได้เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ในยุคโบราณเองก็มีเครื่องดื่มคลายร้อนในวังหลวงมากมาย รสชาติไม่ได้ด้อยไปกว่าเครื่องดื่มยุคปัจจุบันเลย

ทุกคนต่างเป็นผู้ข้ามมิติเหมือนกัน แต่ชีวิตความเป็นอยู่กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

แต่เมื่อมีเจียงรั่วชูเข้ามาเชื่อมโยง มาตรฐานการครองชีพของทุกคนกำลังจะถูกยกระดับให้เท่าเทียมกัน

หลังจากจัดการซื้อของให้ชุยเสวี่ยฮุ่ยเสร็จเรียบร้อย เจียงรั่วชูก็แวะไปดูเมิ่งเซวียนที่อยู่โลกจักรพรรดินี

ตอนนี้เมิ่งเซวียนไม่ได้ออนไลน สงสัยคงกำลังหลบหนีจักรพรรดินีหัวซุกหัวซุนอยู่แน่ๆ เธอจึงทิ้งข้อความไว้ให้เขา

"ฉันว่างแล้วนะ ถ้ามีของอะไรอยากได้ ก็จดรายการมาบอกฉันได้เลย ตกลงไหม?"

หลังจากส่งข้อความไปได้ไม่นาน เมิ่งเซวียนยังไม่ทันตอบกลับ แต่จงเจิน ผู้บำเพ็ญเพียรที่เคยอ้างว่าตนละทางโลกแล้ว กลับเป็นฝ่ายทักทายเข้ามาเสียก่อน