บทที่ 8 หลานกตัญญูทั้งนั้น

บทที่ 8 หลานกตัญญูทั้งนั้น

เจียงรั่วชูรู้สึกทั้งโกรธทั้งขำกับท่าทางหน้าด้านๆ ของอีกฝ่าย เธอแค่นหัวเราะออกมา "จะตีกันเหรอ? แค่พวกคุณเนี่ยนะ?"

สายตาดูถูกเหยียดหยามของเธอบดขยี้ศักดิ์ศรีของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าพวกนั้นจนป่นปี้

"คิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนพวกคุณหรือไง? ไม่มีฝีมือ เอาแต่ก่อเรื่องรังแกคนแก่"

"เด็กพวกนี้เป็นหลานชายยายโจวทั้งนั้น มาอยู่เป็นเพื่อนยายเฝ้าแผง มีปัญหาอะไรไหม?" เจียงรั่วชูหันไปทางกลุ่มเด็กหนุ่ม

"ใช่ครับ! ผมเป็นหลานยาย เห็นยายลำบากเลยมาอยู่เป็นเพื่อนช่วงวันหยุด"

"ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลานยายครับ มาช่วยเฉยๆ"

"ผมเป็นแฟนของหลานยายครับ!"

เจียงรั่วชูกระแอมเบาๆ ประโยคหลังนั่นไม่ต้องพูดก็ได้มั้ง

สิ้นเสียงกระแอม เด็กหนุ่มที่ประกาศตัวว่าเป็นแฟนหลานยายก็โดนเพื่อนข้างๆ ศอกใส่ทันที พูดอะไรของแก! เดี๋ยวพี่สาวสายเปย์ก็ไม่พอใจหรอก!

จากนั้นเด็กหนุ่มตัวสูงเกือบ 190 เซนติเมตรสองคนก็ก้าวออกมา พวกเขาเป็นนักบาสเกตบอลโรงเรียน รูปร่างกำยำล่ำสัน ยืนตระหง่านราวกับทวารบาลสองตน

"สรุปคือพวกผมมาอยู่เป็นเพื่อนยาย แล้วพวกคุณจะเอายังไง!" นักศึกษามหาวิทยาลัยกีฬาคนอื่นๆ ก็ตะโกนรับลูกทันที "นั่นสิ จะเอายังไง? ไหนลองพูดมาให้ได้ยินหน่อยซิ"

พอชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ แข็งแรงกำยำ 8 คนประสานเสียงกัน ภาพที่ออกมาจึงดูน่าเกรงขามสุดๆ

พ่อค้าที่เป็นตัวตั้งตัวตีมองหน้าเลิ่กลั่กอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะยอมถอยกรูดทันที

พูดกันตามตรง ถ้าแผงนี้มีผู้ชายร่างใหญ่นั่งขาย แล้วขายดีเป็นเทน้ำเทท่า พวกนี้จะกล้ามารังแกแบบนี้ไหม?

ไม่มีทางกล้าหรอก

ถ้าคุณยายโจวมีลูกหลานเต็มบ้าน ขนญาติพี่น้องมาได้เต็มคันรถ พวกมันจะกล้ามาหาเรื่องไหม?

ก็ไม่กล้าอยู่ดี

คนพวกนี้เห็นว่าคุณยายโจวเป็นแม่ม่ายสูงอายุตัวคนเดียวถึงได้มารังแก เป็นพวกขยะขี้ขลาดตาขาวชัดๆ

เจียงรั่วชูโบกมือไล่อย่างไม่ไยดี "ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไร ก็หลบไป อย่ามาขวางทางทำมาหากิน"

พ่อค้าที่เป็นหัวโจกกัดฟันกรอด "ฝากไว้ก่อนเถอะ นังตัวดี!"

แม้จะเจ็บใจ แต่เขาก็ทำได้แค่เดินคอตกกลับไปที่แผงของตัวเอง พอเห็นหัวหน้าทีมถอยทัพ คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปราวกับผึ้งแตกรัง

หลังจากคนพวกนั้นไปแล้ว คุณยายโจวก็จับมือเจียงรั่วชูด้วยความตื่นเต้น "เสี่ยวเจียง วิธีของหนูเยี่ยมมากเลยลูก"

ขณะพูด ยายก็ส่งสายตาขอบคุณไปยังกลุ่มนักศึกษาชาย "ขอบใจพวกหนูด้วยนะลูก"

"ไม่เป็นไรครับคุณยาย" พวกเด็กหนุ่มตอบรับ

ก็แหม ได้ค่าจ้างมาแล้วนี่นา ก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้างหน่อย แต่แน่นอนว่าเจียงรั่วชูกำชับไว้แล้วว่าห้ามบอกเรื่องเงินกับคุณยายเด็ดขาด

พวกเขาก็เข้าใจดีว่าคนแก่มักจะขี้เหนียวและไม่ชอบการใช้จ่ายสิ้นเปลือง

แต่จู่ๆ คุณยายโจวก็มองหน้าพวกเขา สลับกับมองเจียงรั่วชู แล้วดึงเธอไปถามเบาๆ "เสี่ยวเจียง ยายแก่นะแต่ไม่ได้เลอะเลือน บอกความจริงยายมา หนูจ้างคนพวกนี้มาใช่ไหม?"

เจียงรั่วชูรีบแก้ตัวให้ยายสบายใจ "พวกเขาเป็นเพื่อนหนูจริงๆ ค่ะ พอเล่าเรื่องยายให้ฟัง พวกเขาก็โกรธแทน เลยอาสามาช่วยกันเอง"

เครื่องประดับที่หยวนถังถังให้มา กำไลทองประดับมุกวงนั้นขายได้ตั้งสามล้านหยวน ส่วนอีกสองชิ้นก็น่าจะขายได้หลายล้าน เมื่อเทียบกับเงินค่าจ้างคนพวกนี้ มันก็แค่เศษเงิน

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีเครื่องประดับของหยวนถังถัง ถ้าเจียงรั่วชูเจอเรื่องไม่ยุติธรรมแบบนี้ เจอคนแก่ถูกรังแก เธอก็จะยื่นมือเข้าช่วยเท่าที่ทำได้อยู่ดี

หลังจากจัดการเรื่องแผงขายของเรียบร้อย เจียงรั่วชูวางแผนจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้เป็นเงินเกษียณให้คุณยายโจว ถือเสียว่าช่วยหยวนถังถังชดเชยความเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้กตัญญูต่อผู้มีพระคุณ

แต่ส่วนที่ยากที่สุดของแผนนี้คือ เจียงรั่วชูต้องหาข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลเพื่อให้คุณยายโจวยอมรับเงินก้อนนี้

คุณยายโจวยังคงถามด้วยความระแวง "หนูไม่ได้เสียเงินจริงๆ นะลูก?"

"ไม่เสียจริงๆ ค่ะ ช่วงนี้ปิดเทอมพวกเขาก็ว่างๆ กัน กลัวจะเบื่อ โรงเรียนกีฬาก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง มากันสะดวกจะตาย" เพื่อให้คุณยายเชื่อสนิทใจ เจียงรั่วชูจึงแต่งเรื่องเพิ่ม "พวกเขาสลับกันมาช่วยตอนว่าง พรุ่งนี้อาจจะเป็นคนหน้าใหม่มานะคะ"

"ยายขายของอีกแค่ 5 วันเอง พวกเขาเต็มใจช่วยกันทั้งนั้นแหละค่ะ"

คราวนี้คุณยายโจวถึงยอมเชื่อจริงๆ

"งั้นเดี๋ยวยายกลับไปทำของอร่อยๆ มาเลี้ยงขอบคุณพวกเขาพรุ่งนี้ดีกว่า"

เจียงรั่วชูรู้ว่าคุณยายเป็นคนอยู่นิ่งไม่ได้ การหาอะไรให้ทำตอนนี้จะช่วยให้ยายไม่ฟุ้งซ่าน

"ได้ค่ะยาย แต่เอาแบบง่ายๆ ไม่ต้องพิถีพิถันมากนะ เด็กวัยกำลังโตพวกนี้กินง่ายอยู่นะคะ กินจุเหมือนหลุมไร้ก้นกันทั้งนั้น" เจียงรั่วชูพูดจากใจจริงโดยนึกถึงน้องชายตัวเอง

พวกนักศึกษาชายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ: "???"

ถึงจะฟังดูเจ็บปวด แต่มันก็เหมือนจะเป็นเรื่องจริงจนเถียงไม่ออกแฮะ