บทที่ 21

บทที่ 21 - กิจกรรมนอกหลักสูตร [1]

༺༻

ผมสูดหายใจเข้าลึก รำลึกถึงความรู้สึกแสบร้อน

กลิ่นที่คุ้นเคยลอยคลุ้งในอากาศ นำพาความสงบมาสู่จิตใจ

ครั้งหนึ่งผมเคยเกลียดกลิ่นนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมกลับหลงรักมัน

ทุกครั้งที่สูดดม สมองของผมจะว่างเปล่า มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ปลดเปลื้องความเครียด และเติมแต่งสีสันให้กับโลกที่จืดชืดไร้ชีวิตชีวาของผม

นั่นคือความหมายของการสูบบุหรี่สำหรับผม

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือสิ่งที่ฆ่าผม มันมอบบางสิ่งให้ แต่ก็พรากทุกสิ่งไปเป็นการแลกเปลี่ยน

นั่นคือเหตุผลที่เพียงแค่เห็นมัน ผมก็เกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

"...ฉันจะควบคุมมันยังไงดี?"

ผมจ้องมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย

การทำตามสัญชาตญาณแบบนั้น... การสูญเสียการควบคุมและปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำ... ผมจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นต่อไปไม่ได้

"ฉันต้องควบคุมตัวเอง"

แต่จะทำได้อย่างไรล่ะ...? พูดง่ายแต่ทำยาก จะให้ผมสั่งแบนบุหรี่ทั้งหมดจากโลกนี้เพื่อไม่ให้มันกระตุ้นความทรงจำก็คงเป็นไปไม่ได้

...และมันก็เป็นไปไม่ได้เช่นกันที่ผมจะเลิกใช้พลังนี้

เพื่อความอยู่รอดและเป้าหมายของผม... ผมจำเป็นต้องใช้มัน

"ยุ่งยากชะมัด"

จริงๆ นะ นี่ไม่ใช่ปัญหาที่จะหาทางออกได้ง่ายๆ วิธีที่สมเหตุสมผลที่สุดคือการค่อยๆ สร้างความคุ้นเคยกับพลังนี้

แต่ว่า...

"ไม่มีเวลาแล้ว"

ยิ่งรอช้า ผมก็ยิ่งเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย

ผมต้องจัดการปัญหานี้เดี๋ยวนี้ จะผลัดวันประกันพรุ่งไม่ได้

เพราะอย่างนั้น...

"...."

ขณะจ้องมองมือตัวเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว ผมรู้สึกว่าสีหน้าของตัวเองตึงเครียดขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุด

"ฮู่ววว..."

ผมนั่งลงบนเก้าอี้และสูดหายใจเข้าลึก

'เพื่อที่จะเข้าใจอารมณ์ เราต้องสัมผัสมัน'

ประโยคหนึ่งติดอยู่ในใจผม

มันเป็นคำกล่าวที่ผมเห็นบ่อยๆ เวลาค้นคว้าเกี่ยวกับ [เวทมนตร์อารมณ์] เมื่อนึกถึงความคืบหน้าในช่วงหลังมานี้ มันเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เพียงแค่สัมผัสมัน ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้

ของแบบนี้ต้องใช้เวลา

คนเราต้องสัมผัสประสบการณ์นั้นซ้ำๆ ถึงจะเข้าใจมันได้อย่างลึกซึ้ง

เพราะฉะนั้น...

ผมจับแขนตัวเองแน่น แล้วพึมพำ

"ความเศร้า"

ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยบุกรุกเข้ามาในอก ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มก่อตัว โลกดูเหมือนจะเย็นเยียบลงกะทันหัน และขอบตาของผมก็เริ่มชื้น ผมกัดลิ้นกลั้นน้ำตาไว้

"ฮึก..."

ผมต้องพยายามหายใจให้ช้าและสม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้

ความเจ็บปวดทำให้ผมโฟกัสได้ยาก แต่ผมก็ยังอดทน

มือบีบขอบเก้าอี้ไม้ที่นั่งอยู่แน่น ผมพึมพำกับตัวเอง

"...ฉันต้องตั้งสติไว้"

ผมจะปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำจิตใจเหมือนครั้งก่อนไม่ได้

ผมต้องรักษาความเยือกเย็นเอาไว้

จุดมุ่งหมายของผมในการทำทั้งหมดนี้ คือการสร้าง 'ภูมิคุ้มกันทางอารมณ์' ด้วยการพาตัวเองไปสัมผัสกับอารมณ์ต่างๆ อย่างจงใจ

เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งออกจากสภาวะ 'ดำดิ่ง' อารมณ์ที่ผมกำลังเผชิญอยู่นี้ถือว่าเบาบางกว่ามาก

หลักๆ เป็นเพราะความเข้าใจของผมต่อพวกมันยังไม่แข็งแกร่งพอ เหตุผลเดียวที่พวกมันส่งผลรุนแรงมากในสองครั้งแรก เป็นเพราะความเข้มข้นของอารมณ์ตอนที่ผมหลุดออกมาจากสภาวะนั้น

ถึงอย่างนั้น...

ติ๋ง

มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ผมจ้องมองหยดน้ำตาที่เปื้อนกางเกง ก่อนจะหลับตาลงและพึมพำ

"ความโกรธ"

กึก—

แรงบีบที่เก้าอี้เพิ่มขึ้น หน้าอกของผมเริ่มกระเพื่อมไหว

อารมณ์ใหม่เข้ามาแทนที่อารมณ์เดิม ใบหน้าของผมบิดเบี้ยว

"....อึก"

การเปลี่ยนแปลงอารมณ์อย่างกะทันหันทำให้ยากที่จะประคองสติให้แจ่มใส

ไฟโทสะเริ่มก่อตัวขึ้นในอก

ลมหายใจของผมถี่กระชั้น เช่นเดียวกับชีพจร

"อึก..!"

ผมขบกรามแน่นจนเริ่มเจ็บ

ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังตรึงตัวเองไว้กับเก้าอี้ แม้ว่าโลกจะกลายเป็นสีแดงฉานและวิสัยทัศน์เริ่มแคบลง

ผมยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

มือของผมสั่นระริก

แต่ความคิดยังคงกระจ่างชัด

"ค-ควบคุม"

ผมเค้นคำพูดเหล่านั้นผ่านไรฟัน

ช-ใช่...

...ผมต้องควบคุมตัวเอง

ผมจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองถูกอารมณ์ควบคุมอีก

"ไม่มีวัน"

เฮเวนมี 'กิจกรรมนอกหลักสูตร'

พูดง่ายๆ ก็คือ: ชมรม ด้วยโลกที่โหดร้ายและความเป็นจริงของนักเรียนที่หนักหนาสาหัส ชมรมจึงถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นวิธีผ่อนคลายภาระทางจิตใจให้นักเรียน

"ว่ายน้ำ... ฟุตบอล... ชมรมออกกำลังกาย... ทำอาหาร..."

มีชมรมให้เลือกมากมาย ตั้งแต่ชมรมที่เน้นกิจกรรมทางกายไปจนถึงชมรมที่ไม่ต้องใช้แรง ตัวเลือกดูเหมือนจะมีไม่สิ้นสุด

"ชมรมตลก...?"

สายตาของผมหยุดอยู่ที่ 'ชมรมตลก' นานเกินไปนิด นานพอที่จะดึงดูดความสนใจของลีออนจนเขาหันมามอง

เพื่อให้สอดคล้องกับจูเลียนคนก่อน ผมจึงให้เขาช่วยเลือกวิชา มันเป็นขั้นตอนจำเป็นที่ต้องทำเพื่อความปลอดภัยของตัวผมเอง

"คุณกำลังพิจารณามันอยู่เหรอครับ? เพื่อทำความเข้าใจอารมณ์ให้ดีขึ้น?"

"อ่า ก็ใช่นะ..."

นั่นก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่ง แต่มีอีกเหตุผลที่ชมรมนี้ดึงดูดความสนใจผม ผมยังคงคิดถึงมุกตลกที่ผมเล่นไปเมื่อสัปดาห์ก่อน มุกเสือชีต้านั่นน่ะ

มันกวนใจผมมาพักใหญ่แล้ว

มุกมันแย่เหรอ?

'...ฉันว่ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ'

หรือปัญหาจะอยู่ที่อื่น? การนำเสนอ?

แต่พอลองคิดดู คนที่ผมเล่นมุกด้วยมักจะมีสีหน้าแข็งทื่อเสมอ ทั้งผู้หญิงคนนั้นและลีออน...

สงสัยจะเป็นพวกเส้นลึก

"นั่นก็สมเหตุสมผลครับ แต่จูเลียนคงไม่เลือกอะไรแบบนั้น คุณต้องจำไว้ว่า—"

"ฉันคิดว่าเป็นที่การนำเสนอของฉัน"

ใช่ ต้องใช่แน่ๆ

"..."

ร่างกายของลีออนแข็งทื่ออยู่กับที่

'อ่า เวรละ'

ผมเงยหน้ามองเขา เขามองผมด้วยดวงตาเบิกกว้างและสีหน้าที่ดูเหมือนจะบอกว่า 'นายน้อยเสียสติไปแล้วเหรอ...?'

ผมรู้สึกเคืองนิดๆ กับสายตาแบบนั้น

"อะไร?"

ทำไมมองฉันแบบนั้น...?

เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็หุบลงในไม่ช้า จากนั้นก็หันหลังกลับไปทางอื่น

"คุณกำลังจะทำอะไ—"

"คึ่ก"

คึ่ก...?

ผมหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่และชะโงกหน้าไปดูเขาให้ชัดๆ

ทำไมเขาถึง...

"อา"

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา

ผมใช้เวลาคิดอยู่เป็นนาที ก่อนจะพูดออกไปในที่สุด

"ปลาอะไรไม่มีตา?"

"...."

ดวงตาของลีออนเบิกโพลง ชั่วขณะหนึ่งผมคิดว่าเห็น 'ความหวาดกลัว' วาบผ่านในดวงตาเขา ร่างกายของเขาสะดุ้ง

ผมพูดต่อ

"ปา" (ปลา - ล = ปา)

"อุ้ก...!"

ตัวเขากระตุก

และผมก็รุกต่อ

"ชาวนาที่ทำคราดหายเขาพูดว่าอะไร?"

"...."

"คราดของฉันอยู่ไหน?"

"....!"

ตึก—

โดยไม่หันกลับมามอง ลีออนก้าวเท้าเดินหนี ตลอดเวลาไหล่ของเขาสั่นระริก เมื่อเห็นแบบนั้น ผมรู้สึกว่าต้องไปให้สุด จึงขึ้นเสียงไล่หลัง

"แมลงวันอะไรไม่มีปีก?"

"..."

"แมลงเดิน"

"....คึ่ก!"

ลีออนเอามือปิดปากแล้วรีบวิ่งหนีไป

ผมวิ่งไล่ตามเขา

"แล้ววัวอะไร..."

ครืนนน...

ร่างนั้นขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นกรามขนาดมหึมาที่เน่าเปื่อยและแผ่นหลังที่มีหนามแหลมคม คลื่นมานาอันทรงพลังกวาดไปทั่วบริเวณขณะที่รูปร่างของมันขยายใหญ่ขึ้น

"เงียบๆ หน่อย เราอยู่ไม่ไกลจากสถาบันนะ"

เดไลลาห์ยืนอยู่ไม่ไกลจากสัตว์ประหลาด สายตาของเธอจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตที่จ้องมองเธอด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ

มันคำรามใส่เธอก่อนจะพูด

"...เจ้าคิดว่าจะหยุดพวกเราได้งั้นรึ? การดิ้นรนของเจ้ามันเปล่าประโยชน์ การเตรียมการของพวกเราใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

"เหอะ"

สีหน้าของเดไลลาห์เปลี่ยนไป เธอหัวเราะและมองสัตว์ประหลาดด้วยสายตาเย้ยหยัน

"พวกแกนี่มันเหมือนกันหมด 'การโจมตี' กับ 'การเตรียมการ' ของพวกแกถูกพวกเราขัดขวางไปกี่ครั้งแล้วในช่วงหลายปีมานี้? ยังไม่จำใส่กะโหลกอีกหรือไง?"

"..."

สัตว์ร้ายคำราม

"เจ้าไม่—"

เสียงของเดไลลาห์ที่ซ้อนทับด้วยเสียงอื่นที่คล้ายคลึงกันอีกสองเสียง ตัดบทสัตว์ประหลาด

"แกปิดบังฉันไม่ได้หรอก"

สัตว์ประหลาดตัวสั่นสะท้าน

"ปิดบัง...?"

"ความกลัวของแก ฉันสัมผัสมันได้ตั้งแต่ไกลลิบแล้ว"

กร๊อบ...

สัตว์ร้ายก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของมันสั่นเทา อารมณ์ที่ไม่อาจระบุได้เอ่อล้นขึ้นมาจากส่วนลึกภายใน คุกคามที่จะกลืนกินมัน

"จ-เจ้า....!"

แสงสีแดงปกคลุมดวงตาของสัตว์ร้าย ในตอนนั้นเองที่มันเข้าใจว่าอารมณ์ของมันกำลังถูกเล่นตลก

แต่มันสายไปเสียแล้ว

ในวินาทีที่สัตว์ร้ายก้าวถอยหลัง ความพ่ายแพ้ของมันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

สีหน้าของเดไลลาห์กลับมาเฉยชาตามปกติขณะที่เธอยกมือขึ้น

"กรรรรร—!"

สัตว์ร้ายกรีดร้อง แต่มันไร้ผล

เพียงชั่วพริบตาที่เธอยกมือขึ้น พื้นที่รอบตัวสัตว์ร้ายก็ถูกบีบอัด และเสียงกระดูกแตกหักดังก้องไปทั่วอากาศ

ตุบ

เพียงแค่นั้น สัตว์ประหลาด 'ระดับเทอร์เนอร์' ก็สิ้นชีพ

อึกอึกอึก—!

แต่มีบางอย่างแปลกประหลาดเกิดขึ้นในทันทีที่สัตว์ร้ายตาย ฟองสีดำไหลออกมาจากปากของมัน และรูปร่างของมันหดเล็กลงจนเผยให้เห็นเงาร่างของสิ่งมีชีวิตหนึ่ง

...มนุษย์

กรอบ... กรอบ...

เดไลลาห์หยุดอยู่ห่างจากศพไม่กี่เมตร ดวงตาเย็นชาของเธอกวาดมองมัน ในที่สุด เธอก็ก้มลงและพลิกแขนของมันขึ้นมา

"...."

ใบโคลเวอร์สี่แฉกปรากฏขึ้นในคลองจักษุ

"....อย่างที่คิด"

เธอปล่อยแขนศพ และละอองแสงก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าขณะที่ร่างนั้นค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา

เปรี้ยะ...!

ดวงตาอันเย็นชาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ร่างที่กำลังสลายไป

ริมฝีปากของเธอเผยอออกช้าๆ เพื่อพึมพำ

"นภากลับด้าน"

ภาพของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ

คนที่เธอปักใจเชื่อว่าเป็นดาราทมิฬ

รอยร้าวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเธออีกครั้ง

"....ฉันหวังว่าฉันจะคิดผิดนะ"

༺༻