บทที่ 27 บ้านอันเรียบง่ายแต่อบอุ่น

เควินพาทุกคนวิ่งหน้าตั้งออกมาจนพ้นซอยพรีเว็ต ถึงค่อยหยุดพัก ทำเอาสองหนุ่มข้างหลังหอบแฮ่กๆ ส่วนแฮร์รี่ที่ขี่หลังเควินมาก็เวียนหัวไม่แพ้กัน

"เอาล่ะ น่าจะปลอดภัยแล้ว"

เควินวางแฮร์รี่ลง พ่อมดน้อยร่างเล็กขอเวลานอกเพื่อปรับสภาพร่างกาย

"เควิน เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

แฮร์รี่ถามอย่างข้องใจ

"นายเคยเห็นเอลฟ์ประจำบ้านที่ชื่อด๊อบบี้ไหม?"

"มันอีกแล้วเหรอ? คราวนี้มันทำอะไรอีกล่ะ?" แฮร์รี่รู้จักด๊อบบี้ดี น้ำเสียงเจือความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน

"มันกางเกราะเวทมนตร์ปิดตายห้องนาย ตัดขาดจากโลกภายนอก พร่ำบอกแต่ว่ามีแผนร้ายที่น่ากลัว ต้องปกป้องนาย เลยขังนายไว้"

เควินเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่ด๊อบบี้ดักจดหมายด้วย

"บ้าบอที่สุด!" แฮร์รี่รับไม่ได้กับการกระทำของด๊อบบี้ คราวก่อนก็ทำเขาโดนกล่าวหาว่าเสกเค้กใส่แขกลุงเวอร์นอน คราวนี้ยังจะมาขังกันอีก เหตุผลก็ฟังไม่ขึ้นสักนิด

"เอลฟ์ประจำบ้านก็แบบนี้แหละ มีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้"

"เจตนาเขาอาจจะดี แต่บอกอะไรไม่ได้ นายอย่ากังวลไปเลย ปีที่แล้วโวลเดอมอร์ยังโผล่มากลางฮอกวอตส์ได้ จะมีแผนร้ายอะไรน่ากลัวไปกว่านั้นอีก?" เควินพูดอย่างไม่ยี่หระ

เฮอร์ไมโอนี่กับรอนที่กังวลเรื่อง "แผนร้าย" อยู่ พอได้ยินแบบนั้นก็คิดได้

จริงด้วย... จะมีอะไรน่ากลัวไปกว่าจอมมารอีกล่ะ?

เควินสื่อเป็นนัยๆ ว่า แผนการของทอม ริดเดิ้ล ไม่นับว่าเป็นเรื่องของโวลเดอมอร์ (ในร่างสมบูรณ์) หรอกน่า

"เอาล่ะ เลิกคิดมาก ไปกันเถอะ" เควินเรียกทุกคน พวกเขานัดให้เพอร์ซี่ขับรถบินได้ของที่บ้านมารับ

เพราะ "บ้านโพรงกระต่าย" ของครอบครัววิสลีย์อยู่ห่างไกลความเจริญ รถสาธารณะไปไม่ถึง

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดนัดพบ

รถยนต์โบราณสีฟ้าอ่อนจอดรออยู่ เพอร์ซี่เห็นพวกเควินก็โบกมือเรียก

ปฏิบัติการครั้งนี้ได้รับอนุญาตจากคุณและคุณนายวิสลีย์แล้ว เพอร์ซี่มีความรับผิดชอบกว่ารอน และไม่ซุกซนเหมือนฝาแฝด พ่อแม่เลยวางใจให้มารับเด็กๆ

"ไม่เจอกันนานนะ แฮร์รี่ เควิน เฮอร์ไมโอนี่ ปิดเทอมเป็นไงบ้าง?"

ทุกคนทักทายเพอร์ซี่ ยกเว้นแฮร์รี่ที่หน้าบอกบุญไม่รับ

"พี่ไม่รู้เหรอว่าแฮร์รี่เจออะไรมาบ้าง?" รอนบ่นอุบ

เพอร์ซี่ยักไหล่ไม่ต่อความยาวสาวความยืด บอกให้ทุกคนขึ้นรถ

เควิน เฮอร์ไมโอนี่ และแฮร์รี่ เพิ่งเคยนั่งรถบินได้เป็นครั้งแรก ต่างตื่นเต้นกันใหญ่

พอสตาร์ทรถ เพอร์ซี่ก็เปิดระบบล่องหนทันที อาจเพราะคาถางงงัน คนทั่วไปเลยไม่สังเกตเห็นรถที่จู่ๆ ก็หายวับไป

เมื่อรถเหินฟ้า เควินเผลอบีบมือเฮอร์ไมโอนี่แน่น เขาไม่ชินกับความรู้สึกโคลงเคลงกลางอากาศแบบนี้ มันดูไม่ค่อยปลอดภัยเอาซะเลย

เขายังชอบความรู้สึกที่มีพื้นดินรองรับเท้ามากกว่า

เฮอร์ไมโอนี่สังเกตเห็นอาการเกร็งของเควิน เธอเอนตัวพิงไหล่เขา แล้วเอามือลูบหน้าอกเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ดูเหมือนภรรยาตัวน้อยที่คอยดูแลสามีไม่มีผิด

รอนกับแฮร์รี่ขำที่เห็นด้านอ่อนแอของเควินผู้แข็งแกร่ง

แต่พอเห็นสองคนนี้สวีทกัน ก็เริ่มรู้สึกเป็นก้างขวางคอ... ในรถมีชายโสดตั้งสามคน มาหวานกันแบบนี้มันทำร้ายจิตใจกันชัดๆ

แฮร์รี่เลยหันไปคุยกับรอน ถามไถ่เรื่องราวในโลกภายนอกที่เขาขาดการติดต่อไปนาน

บินมาได้ประมาณสองชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง "บ้านโพรงกระต่าย"

ทุ่งหญ้าเขียวขจีปรากฏแก่สายตา พร้อมกับบ้านทรงประหลาดที่ดูเหมือนเอาห้องมาต่อเติมซ้อนกันขึ้นไปเรื่อยๆ จนสูงโย่ง

รอบๆ มีเล้าสัตว์ กองฟาง โรงนาเก่าๆ ถนนดินลูกรัง และบ่อน้ำเล็กๆ

ดูอบอุ่นและเป็นกันเองอย่างประหลาด

เมื่อลงจากรถ ทุกคนเดินเข้าสู่บ้านโพรงกระต่าย

ภายในดูคับแคบในแวบแรก เต็มไปด้วยตู้และข้าวของเครื่องใช้ แต่กลับไม่รู้สึกรกเลย ทุกพื้นที่ถูกใช้สอยอย่างคุ้มค่า บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของคุณนายวิสลีย์

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านโพรงกระต่าย อาจจะไม่ใหญ่โต แต่ก็เป็น 'บ้าน' ล่ะนะ"

เพอร์ซี่บอกให้นั่งรอที่โซฟาชั้นล่าง

เสียงฝีเท้าตึงตังดังมาจากชั้นบน เฟร็ดกับจอร์จวิ่งลงมา

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านโพรงกระต่าย แฮร์รี่ เควิน เฮอร์ไมโอนี่!"

"เพอร์ซี่พูดไปแล้วน่า" รอนอดไม่ได้ที่จะแขวะพี่ชาย

จากนั้นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตามออกมา... จินนี่ น้องคนสุดท้องของบ้านวิสลีย์

"ยินดีต้อนรับค่ะ"

จินนี่ดูขี้อาย เธอดูสนใจแฮร์รี่เป็นพิเศษ สายตาจับจ้องไปที่เขาไม่วางตา

เธอคือเหยื่อรายสำคัญในภาคสองนี้

เควินเคยคิดเรื่องนี้มาก่อนหน้านี้แล้ว

ลูเซียส (พ่อของเดรโก) จะแอบยัดสมุดบันทึกของโวลเดอมอร์ (ฮอร์ครักซ์) ใส่หม้อปรุงยาของจินนี่

ทำให้จินนี่ถูกควบคุมและก่อเรื่องวุ่นวาย

เขาสามารถชิงสมุดบันทึกมาทำลายก่อนได้

แต่เขาไม่รู้ว่าผลกระทบลูกโซ่จะเป็นยังไง หรือควรเอาไปให้ดัมเบิลดอร์ดี? นั่นคือสิ่งที่ต้องคิด

แต่เป้าหมายหลักของเขาคือปกป้องเฮอร์ไมโอนี่ เขาจะไม่ยอมให้เฮอร์ไมโอนี่โดนทำร้าย และเขาเตรียมยาแก้คำสาปไว้พร้อมแล้ว

สุดท้ายเขาเลือกที่จะปล่อยให้เนื้อเรื่องดำเนินไปตามปกติ เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นที่แฮร์รี่จะได้โชว์เท่ช่วยจินนี่ และสานสัมพันธ์กัน

น่าจะนะ...

ตอนดูหนัง เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจินนี่กับแฮร์รี่ไปรักกันตอนไหน

มารู้ทีหลังก็ตอนอ่านรีวิวนี่แหละ

แต่ที่แน่ๆ พรสวรรค์ทางเวทมนตร์ของจินนี่ไม่ธรรมดาเลย

"พ่อกับแม่ไม่อยู่เหรอ?" เพอร์ซี่ถาม

"แม่ไปตลาด บอกว่าจะทำมื้อใหญ่ฉลอง ส่วนพ่อมีงานด่วนที่กระทรวง เห็นว่าช่วงนี้มีการสุ่มตรวจบ้านพ่อมดบ่อยขึ้น" เฟร็ดตอบ

รอนอธิบายให้เพื่อนฟังว่าพ่อของเขาทำงานที่กองการใช้สิ่งประดิษฐ์มักเกิ้ลในทางที่ผิด

มีคู่แฝดมาช่วยสร้างสีสัน บรรยากาศเลยครึกครื้น

แฮร์รี่ชอบบรรยากาศของบ้านนี้มาก เฮอร์ไมโอนี่กับเควินก็เช่นกัน

รอนพาเดินทัวร์บ้าน เพราะพวกเขาต้องพักที่นี่อีกหลายวัน

ข้างนอกดูเล็ก แต่ข้างในกว้างขวางมาก น่าจะเป็นผลจากคาถาขยายพื้นที่

พอตกเย็น คุณและคุณนายวิสลีย์ก็กลับมา

"โอ้ ยินดีต้อนรับจ้ะ แฮร์รี่ เควิน เฮอร์ไมโอนี่" คุณนายวิสลีย์ต้อนรับอย่างอบอุ่น เข้ามากอดเด็กๆ ทีละคน

หลังจากทักทายทำความรู้จักกัน คุณนายวิสลีย์ก็ชวนให้ไปพักผ่อนที่ห้องนั่งเล่น แล้วบอกว่าจะเตรียมมื้อค่ำสุดพิเศษให้

คุณนายวิสลีย์เข้าครัว โชว์ฝีมือเวทมนตร์แม่บ้าน เตา หม้อ กระทะ ขยับทำงานเองอย่างเป็นระเบียบ

ไม่นาน อาหารหน้าตาน่าทานกลิ่นหอมฉุยก็วางเรียงรายเต็มโต๊ะ แม้จะเป็นเมนูบ้านๆ แต่ดูประณีตน่ากินไปหมด

แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ตาโต มองดูด้วยความทึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นการทำอาหารด้วยเวทมนตร์แบบจัดเต็มขนาดนี้

ส่วนเควินก็สวมบทเด็กดีมีความคิดความอ่านเกินวัย นั่งคุยกับผู้ใหญ่อย่างสุภาพ

ต้องรบกวนบ้านเขาตั้งหลายวัน ถึงเขาจะใจดี แต่เควินก็ต้องรู้จักวางตัวและสร้างความประทับใจ จะได้อยู่สบายใจขึ้น ใครล่ะจะปฏิเสธเด็กที่รู้จักกาลเทศะ?

"คุณลุงอาเธอร์ครับ อยากทราบว่าเกณฑ์การเข้าทำงานที่กระทรวงเวทมนตร์เป็นยังไงบ้างครับ?" เควินแกล้งถามอย่างใฝ่รู้

"โอ้ แน่นอน อันดับแรกเธอต้องสอบผ่าน... บลาๆๆ" คุณวิสลีย์เล่าเรื่องกระทรวงให้ฟังอย่างกระตือรือร้น

จากนั้นก็วกมาคุยเรื่องโลกมักเกิ้ล

คุณวิสลีย์สนใจวิถีชีวิตและเทคโนโลยีของมักเกิ้ลมาก เควินก็จัดเต็ม เล่าเกร็ดความรู้ให้ฟังเพียบ

สุดท้าย เควินยังมอบเข็มทิศอันเล็กๆ ที่สวยงามให้คุณวิสลีย์เป็นของที่ระลึก

คุณวิสลีย์ดีใจมาก หมุนดูของเล่นใหม่ไม่วางมือ พยายามแกะกลไกการทำงานของมัน

ทั้งสองคุยกันถูกคอสุดๆ คุณวิสลีย์ยิ่งชอบใจเด็กฉลาดพูดคนนี้เข้าไปใหญ่

พอนั่งโต๊ะกินข้าว คุณวิสลีย์ถึงกับโอบไหล่เควินอย่างสนิทสนม แทบจะนับเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันอยู่แล้ว

ทำเอาเฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่ และรอน ได้แต่มองตาปริบๆ... หมอนี่มันมีสกิลตกผู้ใหญ่ติดตัวมารึไงเนี่ย? ไปไหนก็มีแต่ผู้ใหญ่เอ็นดู!