ตอนที่ 13 ชนะไปก็ได้!

ตอนที่ 13 ชนะไปก็ได้!

"เห้ย! เอาจริงดิ?"

เสี่ยวเฟิงกระโดดถอยออกไปทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ปราณีเลย

"ตราบเท่าที่ฉันยังซัดแกลงไปกองไม่ได้ก็ไม่หายโกรธว้อยยยยยย!"

เย่จิ๋งเกรี้ยวกราดมากดวงตาของเธอแสดงความชิงชังออกมาตรงๆ พอเธอพลาดเธอก็ตั้งท่าใหม่แล้วพุ่งเข้ามาต่อ ด้วยความได้เปรียบของร่างกายที่ผอมเพรียว เธอเตะเข้าที่อกของเสี่ยวเฟิงด้วยขายาวๆของเธอ ผมและเสื้อฮูดของเธอปลิวสะไหวตามการขยับตัวเป็นภาพที่งดงามมาก

"นี่มีศิลปะป้องกันตัวด้วยเหรอ? ท่วงท่ามันเหมือนอ่ะนะ"

เขาระวังตัวมากขึ้น เขาเริ่มไม่แปลกใจว่าทำไมเธอถึงเป็นสมาชิกของหอเกียรติยศได้ เธอเก่งจริงๆน่ะแหละ

"ฮ่ะ!"

เธอยังคงเตะพลาด เขาถอยออกอีกรอบโดยเย่จิ๋งยังตามมาติดๆ เมื่อร่างกายที่เตะพลาดเป้าตกลงพื้น เธอก็ยันพิ้นด้วยแขนข้างเดียวแล้ววาดขาเตะตัดขาของเสี่ยวเฟิง แต่ก็พลาดอีกรอบ

เธอลุกจากพื้นอย่างรวดเร็วเธอคว้าเอาใบไม้มาขว้างใส่ตาของเสี่ยวเฟิง เธอจู่โจมใส่เสี่ยวเฟิงอย่างต่อเนื่องทั้งเตะและต่อย

เธอเปลี่ยนจากสาวสวยกลายเป็นนักล่าในพริบตา

"นี่เป็นเด็กหรือไงเนี่ย? ขว้างข้าวของใส่เนี่ย?"

ใบไม้ลอยเข้ามาพร้อมกับการโจมตีของเย่จิ๋ง เสี่ยวเฟิงทำแค่หลบไปซ้ายไปขวาเย่จิ๋งไม่สามารถคว้าได้แม้แต่ชายเสื้อของเขา

"นี่อ่อนให้รึไง? ทำไมถึงไม่สู้กลับล่ะ?"

เย่จิ๋งยิ่งฉุนกว่าเดิม แต่เธอก็สงสัยว่า เธอก็โจมตีอย่างเต็มกำลังแล้วแท้ๆแต่อีกฝ่ายยังรับมือได้สบายๆ เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่!

"ฉันจะไม่ชกผู้หญิง ชนะก็ชื่อเสียงเสียส่วนถ้าแพ้นี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย"

เสี่ยวเฟิงยังโต้ตอบด้วยเหตุผลแล้วเอาต้นท้อมาเป็นกำบัง เขาหลบไปซ้ายไปขวาทำให้หมัดและลูกถีบของอีกฝ่ายโดนแต่พื้นและต้นไม้ ยิ่งเห็นหมัดและน่องนั้นแดงจากการโจมตีเสี่ยวเฟิงได้แต่นึกขอโทษอยู่ในใจ

"อ๊าาาา! หยุดทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแล้วมาสู้กันได้แล้ว!"

เย่จิ๋งเริ่มหัวเสียหนักขึ้น เธอเหวี่ยงขาขึ้นเหนือหัวแล้วฟาดส้นเท้าลงมาหาเสี่ยวเฟิง

"พอได้แล้ว!"

เขาจับขาที่เหวี่ยงลงมาเอาไว้อย่างกระทันหัน

"ปล่อยฉันนะ!"

เย่จิ๋งพยายามดิ้นแต่เสี่ยวเฟิงนั้นจับแน่นมาก ถึงเธอจะดิ้นแค่ไหนก็หลุดออกมาไม่ได้ เธอเลยเลือกที่จะชกใส่เขาแทน

"จบได้รึยัง? ฉันบอกว่าพอได้แล้ว"

เธอถูกเสี่ยวเฟิงรับการโจมตีได้อีกครั้ง ข้อมือบางๆทั้ง 2 ถูกจับเอาไว้ไขว้กัน ด้วยกำลังของเขาทำให้เธอนั้นดิ้นไม่หลุด

แล้วเสี่ยวเฟิงก็พลิกตัวกลับมาจับเธอล็อกไว้กับพื้น เขาจับข้อเท้าของเธอแล้วยกไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วจับข้อมือทั้ง 2 ข้างไว้เหนือหัวแล้วกดติดหลังด้วยมืออีกข้าง

"ปล่อยฉันนะ! ไอ้หน้าโง่!"

เย่จิ๋งยังพยายามดิ้น แต่มือทั้ง 2 กับขาอีกข้างถูกจับเอาไว้หมดแล้ว เธอจึงขยับไปไหนไม่ได้

"ฉันจะปล่อยเธอถ้าเธอเลิกอาละวาด"

เสี่ยวเฟิงไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้พวกเขาตัวแนบชิดกันขนาดไหน ตัวเขากดลงไปบนร่างเล็กๆนั้นขาอีกข้างของเธอก็โดนจับพาดบนบ่าของเขา เขาแยกขาของเธออกจากกันเกือบ 180 องศา

เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความนุ่มและอุณหภูมิจากร่างนั้นรวมถึงกลิ่นน้ำหอมด้วย ลมหายใจหอบอันหอมหวานเข้ามาปะทะหน้าของเสี่ยวเฟิงอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ไอ้...! ฉันจะเชือดแก!"

เย่จิ๋งยังคงดิ้นอยู่ร่างบางนั้นถูไถไปกับตัวเสี่ยวเฟิง เธอจ้องเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"ทำไมโกรธขนาดนี้เนี่ย? แค่โดนฆ่าไป 2 - 3 รอบเนี่ยนะ"

เขายกขาของเธอเพื่อให้เธอดิ้นยากมากกว่าเดิม แล้วถามด้วยความสงสัย

"แกแย่งของดรอปบอสไป!"

ตอนนี้ร่างกายตึงไปทั่วทั้งร่างทำให้เธอเริ่มจะเจ็บแล้ว เธอหยุดดิ้นแต่ยังจ้องเสี่ยวเฟิงอยู่

"ฉันก็ฆ่าบอสด้วยตัวเองนี่ ถูกไหม? ถึงไม่ขอให้เธอช่วยฉันก็จัดการได้แต่เธอทำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ."

"แกฆ่าฉันไปตั้ง 3 รอบนะ!"

เสี่ยวเฟิงพูดถูกเย่จิ๋งจึงคิดอีกทีแล้วกล่าวหาเขาต่อ รอบที่เธอโกรธที่สุดคือตอนโดนฆ่าที่หน้าหมู่บ้าน เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะฆ่าเขาตั้งแต่ตอนที่เธอเสียอาวุธไปแล้ว แต่ก็ไม่วายยังจะโดนฆ่าอีก

"เพราะว่าเธอไล่ฆ่าฉันโดยไม่มีเหตุผลต่างหาก โดนไปตั้งขนาดนั้นไม่ป้องกันตัวก็แย่แล้ว"

"แก! แกจับหน้าอกฉัน!"

รอบนี้เสี่ยวเฟิงก็เป็นฝ่ายถูกอีก เธอเลยพูดข้อกล่าวหาต่อไปด้วยใบหน้าแดงแจ๋

"อย่าเหลวไหลดิ! ฉันไม่ได้ทำนะ!"

"แกผลักฉันตอนที่สู้กับบอส ความจำเสื่อมรึไง?"

เสี่ยวเฟิงทบทวนอีกที เออใช่แหะ ตอนนั้นเธอโดนโจมตีด้วยสกิลแล้วเขาก็ผลักเธอให้พ้นทาง

"ฉันช่วยเธอต่างหาก แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่ใช้ระบบการลงโทษล่ะ?"

"ฉัน...ฉันฆ่าบอสไม่ได้ถ้าแกตาย"

เสียงของเธออ่อนลงจนได้ เสี่ยวเฟิงเป็นฝ่่ายถูกมาโดยตลอด เป็นเธอต่างหากที่ต้องการจะได้ของดรอปของบอส

เธอรู้สึกว่าท่าทางในตอนนี้ดูไม่ดีเท่าไหร่ มันดูน่าอายมาก ขาของเธอถูกจับล็อกไว้แยกออก 180 องศาเลย กลิ่นเฉพาะของผู้ชายลอยมาแตะจมูกเธอ

จากมุมมองของเธอ เสี่ยวเฟิงตอนนี้ต่างจากในเกมที่ดูแก่และตัวใหญ่กว่านี้ คนตรงหน้าถูกทดแทนด้วยผิวผุดผ่องร่างกายที่ดูผอมเพรียวแต่มีกำลังมาก ดูไม่น่ารังเกียจเท่าในเกม

แต่เสี่ยวเฟิงไม่ได้คิดอะไรเลย เขายังคงอธิบายต่อไปโดยยังจับเธอไว้แบบนั้น

"แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะว่าเธอเป็นหญิงหรือชาย? หน้าอกก็แบนอย่างกะผู้ชาย แถมฉันก็ไม่ได้อะไรจากการทำอะไรแบบนั้นด้วย!"

ดวงตาของเย่จิ๋งกลับมาเย็นชาอีกรอบ เธอถลึงตามองเสี่ยวเฟิงอย่างเคียดแค้น

"ไอ้หัวขวด! ปล่อยนะ!"

"ไม่! ถ้าปล่อยเธอก็ไล่อัดฉันต่อดิ!"

เย๋จิ๋งแสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วเธอก็ร้องออกมาเสียงดัง

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีโรคจิตอยู่ทางนี้!"

เขานิ่งข้างไปทันที เขาลืมไปว่าถึงเป็นประตูหล้งแต่ก็เป็นเขตมหาลัยที่มีนักศึกษาเดินไปเดินมา

"เสียงใครร้องน่ะ? ทำไมกลางวันแสกๆแบบนี้ถึงมีเรื่องมีราวได้?"

"ทางนี้ๆ...ไอ้ห่า!นั่นดาวมหาลัยเรานี่หว่า!ใครบางคนลวนลามเธออยู่!"

"อะไร? ไหน? ไอ้สารชั่ว! รุมกระทืบมันเลย!"

"สัส! ทำไมมาลวนลามดาวมหาลัยคนอื่นแบบนี้วะ! อยากตายเหรอ!"

ในตอนนั้นพวกผู้ชายพากันกรูมาทางนี้ ทันทีที่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็หยิบอิฐหินข้างทางมาขว้างใส่เสี่ยวเฟิง

"...เธอชนะก็ได้!"

เสี่ยวเฟิงมองหน้าที่เปื้อนยิ้มชั่วร้ายของเย่จิ๋งก่อนกัดฟันพูด เขาปล่อยเธอแล้ววิ่งหนีในทันที ระหว่างนั้นก็มีก็อิฐลอยผ่านหัวเขาไปด้วย

...

พวกอย่าไปมีเรื่องกับผู้หญิงเชียวนะ

เขาจำไม่ได้ว่าไปได้ยินมาจากที่ไหน แต่เขาก็ได้รับรู้แล้วว่ามันถูกต้องอย่างแรงเลย

เขาไม่เคยอายและอารมณ์เสียขนาดนี้มาก่อน

ดูท่ารอบหน้าถ้าเขาโดนผู้หญิงหาเรื่อง คงต้องรีบซัดให้หมอบไปก่อนแล้วล่ะ

ย่านการค้าอยู่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก เขาเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าตามร้าานค้าแบรน์ดังๆ ที่มีกระโปรงลูกไม้เยอะๆเหมือนเจ้าหญิง ตามความชอบของเธอคนนั้น

หลังจากเดินหาอยู่นานสองนาน เขาก็เลือกชุดมาได้ 2 ชุด รวมทั้งซื้อพวกของกินเล่นในซุปเปอร์มาร์เก็ตด้วย

ซื้อของเงินหมดไปเกือบๆ 1 หมื่นหยวนซึ่งเงินพวกนี้เป็นเงินที่ฮงให่เขามา

เสี่ยวเฟิงก็ไม่ได้มีแผนที่จะหางานเป็นพิเศษ ตอนนี้เขามองเห็นความเป็นไปได้บางอย่างในมิทความสามารถในการหาเงินของเกมนี้นั้นเขาได้รู้แล้วเมื่อวานนี้

แล้วเกมนั้นก็ดูเหมาะกับเขาเหลือเกิน

ระหว่างทางที่เขากลับบ้าน เขาก็หาข้อมูลและข่าวสารใหม่ๆของมิทไปด้วย ถ้าเขาอยากที่จะจริงจังจริงๆล่ะก็ เขาต้องข้อมูลที่มากกว่านี้

มิทมีกลุ่มคอมมิวนิตี้อย่างเป็นทางการอยู่ภายในเว็บไซต์ซึ่งคนที่เข้าไปเล่นเกมจะสามารถใช้งานได้อย่างอัตโนมัติตอนนี้มีคนเล่นอยู่ทั้งหมด 3 พันล้านคนซึ่งหมายความว่าเป็นครึ่งนึงของประชากรโลกแล้ว!

นี่มันน่าตกใจมากเลยแหะ!

กลุ่มของเกมนี้นั้นมีขนาดใหญ่มากๆเลยต้องมีการแยกส่วนต่างๆออกจากกัน อย่างแรกเลยคือจำแนกผู้เล่นตามประเทศต่างๆ

เสี่ยวเฟิงอยู่ในส่วนของเขตจีน ตามการแยกประเภทของศูนย์การแลกเปลี่ยนที่มีผู้เล่นมากที่สุดในโลก

ที่ศูนย์การแลกเปลี่ยนข่าวสารข่าวของเกมนั้นอัพเดตไวมากๆ เรียกว่าอัพเดตกันต่อวินาทีเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตามเซิร์ฟเวอร์ของมิทคืออดัม ศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนก็อยู่ในการดูแลด้วย ดังนั้น นอกจากว่าจะไม่มีโพสต์ที่ไร้สาระแล้ว นอกจากนี้ยังเป็นการจัดการพวกผู้เล่นที่ทำตัวน่าเบื่อที่เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ ซึ่งเป็นการจัดการที่ได้ผลดี แม้ว่าจะมีจำนวนผู้เล่นเยอะก็ตาม

ทุกคนรู้ดีว่าขอบเขตของพวกเขามีอยู่แค่ตัวละครของตัวเอง พวกเขาจำเป็นจะต้องคิดให้รอบคอบก่อนที่จะทำอะไรๆ

"ตัวจริงของยอดฝีมือที่ฆ่าบอสในเขตหัวเซีย!"

หลังจากที่เขาเข้าไปในศูนย์การแลกเปลี่ยน เขาเจอข่าวของตัวเขาเองอยู่ในหมวดความนิยมที่สูงสุด อัตราการตอบกลับนี่เกินกว่า 1 ล้านคนอีกเล่นเอาเขากลัวเลย

อย่างไรก็ตามมีการคาดเดาไปต่างๆนานา บ้างก็ว่าเป็น 10 อันดับแรกของหอเกียรติยศบ้าง มีการโต้แย้งกันด้วยหลังฐานต่างๆ ทำให้เสี่ยวเฟิงพูดไม่ออก เพราะมันไม่ได้ตรงกับความจริงซักนิด

เวลาที่มีประกาศสำคัญอะไรก็จะถูกนำมาแจ้งไว้ในกลุ่มด้วย รวมทั้งการวิเคราะห์โปรเพลเยอร์ และอีเวนต์พิเศษต่างๆ รวมทั้งการศึกษาเบื้องหลังของเกมนี้ เสี่ยวเฟิงอ่านแบบผ่านๆเท่านั้น

แต่ส่วนการแลกเปลี่ยนของนั้นดึงดูดความสนใจของเสี่ยวเฟิงมาก ซึ่งโดยพื้นฐานก็เกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนเงินทองนั่นแหละซึ่งส่วนมากจะเป็นประกาศจากกิลด์หรือพวกที่มีอิทธิพล เกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนด้วยเงินจริง

จากการที่ระบบแลกเปลี่ยนยังไม่เปิดใช้งานทำให้ค่าของเงินตอนนี้สูงมาก 1 เหรียญเงินมีค่าถึง 4หยวนและค่ายังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วย

อีกอย่างยังมีหัวข้อบางส่วนที่มาจากผู้เล่นที่ต้องการจะหาเงิน เช่นพวกเขามีสกิลที่สามารถหาพวกไอเทมภารกิจได้ก็จะเอาขายให้กับคนที่ต้องการมันหรือบางคนก็เลือกที่จะไม่ต่อสู้ในเกมแล้วไปเน้นด้านการขายของแทน

ตอนที่เขาอ่านใกล้จบเขากลับมาถึงอพาร์ทเม้นต์พอดี ตอนนี้เป็นตอนบ่ายแล้ว