ตอนที่ 14 เด็กดื้อ

ตอนที่ 14 เด็กดื้อ

"เสี่ยวหลิง โดดเรียนอีกแล้วซินะ"

ตอนเสี่ยวเฟิงเปิดประตูเข้ามาเขาก็เจอเครื่องเกมพกพาวางอยู่บนโต๊ะกาแฟส่วนเจ้าของกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา

เขาถอนหายใจก่อนเอาเสื้อไปวางไว้ในห้องตัวเองแล้วเอาพวกของกินไว้เก็บในครัว

"ขี้บ่นจังเลย..."

เสี่ยวหลิงตื่นขึ้นมาแล้วขยี้ตา เธอที่จะซ่อนเครื่องเกมพกพาไว้ใต้โซฟา แต่ในตอนนั้นเธอก็ทำจมูกฟุดฟิดแล้วก็หันไปจ้องเสี่ยวเฟิง

"มีอะไรรึไง?"

เสี่ยวหลิงเดินเข้ามาหาเสี่ยวเฟิงทันที ตอนนี้เขากำลังสวมผ้ากันเปื้อนกำลังจะทำข้าวกลางวันอยู่

"ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวพี่? ไปทำอะไรมาเนี่ย? "

เธอเกาะพี่ตัวเองเหมือนลูกแมวและถาม แต่สีหน้าของเธอดูกดดันแบบแปลกๆ

"ตอนเช้าก็บอกแล้วนิ ว่าไปมีเรื่องมา"

เขาว่าเสร็จก็หันไปล้างผักทันที

"อย่ามาพูดมั่วๆนะ! ไปมีเรื่องมาแล้วจะมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงได้ไง?"

เธอมองว่าพี่ชายของเธอโกหก แล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะตามไรฟัน

"ก็ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นผู้หญิงน่ะสิ ตัวเธออาจจะมาโดนฉันตอนสู้กันก็ได้"

"ห๊ะ?สู้กับผู้หญิงเนี่ยนะ? ไหนบอกว่าไม่ใช่เดทไง?"

เสียงของเสี่ยวหลิงดังขึ้นเล็กน้อย

"ก็ไม่ใช่เดทไง แค่ไปต่อยกันเฉยๆ แต่ฉันไม่ใช่คนที่จะชกผู้หญิงนะ"

"น่าสงสัย! จะเอาขนมมาล่อซื้อหนู! แล้วจะไปอยู่กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักน่ะสิ?"

แต่เธอก็ยังไม่เชื่อ

"เดี๋ยวนะ! ฉันออกไปแค่ 2 ชั่วโมง ฉันจะไปทำอะไรได้เล่า?" เสี่ยวเฟิงเริ่มที่จะปวดหัวแล้ว

"หนูไม่เชื่อ! เอาเสื้อผ้ามาให้หนูดูหน่อย!"

"เฮ้ย! อย่ามาดึงกางเกงฉันนะ!"

เสี่ยวเฟิงพูดอยู่นานสองนานกว่าน้องสาวจะเชื่อ รู้งี้หาที่จัดการตัวเองก่อนกลับมาดีกว่า เขารู้สึกอายมากๆ

เจ้าตัวเล็กของบ้านนับวันยิ่งจะหัวไวขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากมื้อกลางวันเขาก็มานั่งดูทีวีกับน้องสาวจนเธอผล็อยหลับนอนกลางวันแล้ว เขาก็กลับไปห้องของเขาแล้วเล่นเกมต่อ

"โฮกกกก!"

เขาเลือกที่จะมาโผล่ที่จุดเกิดของหมาป่าดำ พอพวกหมาป่าเห็นก็พุ่งเข้ามาโจมตีเขาทันที

ถ้าเป็นคนทั่วๆไปเขาจะเลือกมาในจุดที่ปลอดภัยเพื่อลดโอกาสที่จะโดนดักโจมตี

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหากับเสี่ยวเฟิงพวกหมาป่าพวกนี้ถูกเขาจัดการอย่างง่ายดายด้วยคริติคอล

"-128! คริติคอล!"

มีคนจำนวนหนึ่งอยู่ปริเวณนั้นพอพวกเขาเห็นแล้วก็ตะลึงไปตามๆกัน หนึ่งในนั้นยืนมองเหม่อจนโดนพวกหมาป่ากัดส่งไปเกิดใหม่คนนึง

แต่เสี่ยวเฟิงไม่ได้สนใจ แล้วเก็บพวกเหรียญทองแดงที่ดรอปมาแล้วจากไปทันที

เขาเช็คภารกิจของเขาแล้วพบว่าภารกิจส่วนตัวของเขายังอยู่แปลว่าคนที่เขาตามหานั้นยังไม่ตาย

เขารีบวิ่งเข้าไปในป่าส่วนที่ลึกเข้าไปอีก

ส่วนที่อยู่ด้านหลังของพวกหมาป่าดำก็คือหมี รอบที่แล้วเขาเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ทำอะไร แต่ตอนนี้เขามีสกิลสอดแนมแล้วทำให้เขาเห็นความสามารถของพวกมอนสเตอร์ได้

สอดแนมระดับสูง: สามารถรับรู้ข้อมูลของเป้าหมายที่มีเลเวลไม่สูงกว่าเรา 15 เลเวล โดยจะได้ข้อมูลมากกว่าสกิลระดับกลาง

หมีโฉด

เลเวล: 7

ระดับ: ทั่วไป

พลงัชีวิต: 100

พลังโจมตี: 20

พลังป้องกัน: 9

สกิล: ฝ่ามือคลั่ง

อธิบาย: สัตว์ป่าตามธรรมชาติ มีนิสัยดุร้าย

คุณลักษณะ: พลังป้องกันสูงแต่เชื่องช้า อ่อนแอต่อเวทมนตร์

สมชื่อจริงๆเจ๋งกว่าสกิลขั้นต้นแบบเทียบไม่ติดเลย เสี่ยวเฟิงรู้สึกพึงพอใจมาก

เขาเดินเข้าไปจัดการพวกหมีถึงแม้จะเป็นมอนสเตอร์ที่เก่งขึ้นมาอีกระดับ แต่มันก็ไม่สามารถต้านเขาไว้ได้นานเท่าไหร่

"เจ้าเด็กดื้อนั่นไปอยู่ไหนนะ?"

เขามุ่งตรงไปยังเขตของพวกหมีแต่ก็ยังไม่พบอะไร เขาทำได้แค่เดินหน้าต่อไป

ข้างหน้าเป็นเขตของมอนสเตอร์เลเวล 8 แล้วแต่เขาก็ยังไม่พบอะไรอยู่ดี

"ไอ้หอก!"

"บัดซบ!"

"ขโมย"

"เอาชุดฉันคืนมานะ!"

ไนท์คูเออร์ก็ออนไลน์อยู่ พอเธอเห็นว่าเสี่ยวเฟิงออนไลน์เธอก็ส่งข้อความมาหาเต็มไปหมด เขาจึงต้องบล็อคเธอทันที

"ไม่มีใครเลยเหรอ?"

เขาเริ่มที่จะร้อนใจแล้ว ตอนนี้เขาเข้ามาถึงเขตของพวกลิงกระหายเลือดเลเวล 9 แล้ว มันเป็นลิงยักษ์ที่มีดวงตาสีแดง สามารถโจมตีได้อย่างว่องไวและรุนแรง ขนาดว่าเขาโจมตีแรงมากก็ต้องฟาดตั้ง 3 ครั้งกว่ามันจะตาย ยี่งพวกมันเกิดใหม่ค่อนข้างเร็วและมีจำนวนเยอะมากๆทำให้เขาไม่สามารถไปต่อได้แล้ว

ตอนนี้เขาอยู่ในส่วนลึกของป่าแล้วมองไม่เห็นผู้เล่นคนอื่นๆเลย แม้แต่ท้องฟ้าก็ถูกต้นไม้บังไปหมด เขารู้สึกอย่างกะยืนอยู่ในป่าตอนกลางคืนจนรู้สึกขนลุกไปหมด

แต่เขาก็ยังไม่พบร่องรอยใดๆ หรือเขาจะมาผิดทางซะแล้ว

เขาวางแผนที่จะไปหาทางอื่นต่อระหว่างนั้นก็จัดการพวกลิงที่พุ่งเข้ามาหาเป็นระยะๆ แต่ในตอนที่เขาเก็บพวกเศษเหรียญอยู่ก็มีเสียงต้นไม้ดังมาจากด้านหลัง

เขาหันกลับไปพร้อมกับร่างตรงหน้าปรากฏชายหนุ่มผมดำกำลังหน้าตาตื่นวิ่งมาทางเขา

"ท่านนักรบ! ช่วยข้าด้วย!"

ชื่อที่ลอยอยู่บนหัวของเขาเขียนว่าเสี่ยวมา เขาคือคนที่เสี่ยวเฟิงกำลังตามหาอยู่นั่นเอง

"แฮ่!"

เสียงคำรามน่าขนลุกผสมกับเสียงโซ่ดังตามหลังเขามา ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรมันกำลังไล่ล่าชายผมดำตรงหน้าเสี่ยวเฟิงนี่แหละ

"มาทางนี้!"

เขาพุ่งออกมารับหน้าแทนเสี่ยวมาที่ไวราวกับกระต่ายวิ่งมาหลบข้างหลังเขา ถึงเสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่งแต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่รอบตัวเขาเต็มไปด้วยควันสีดำซึ่งผิดปกติสุดๆ

"ท่านนักรบ! เยื่ยมเลยช่วยพาข้ากลับไปที่หมู่บ้านที พ่อข้าต้องดีใจมากแน่ๆ!"

เสี่ยวมาพูดอย่างโอเวอร์แอคติ้ง "ไปเร็ว!ปีศาจกำลังไล่ตามข้ามาอยู่!"

"หลบไปก่อน"

เสี่ยวเฟิงกระชับอาวุธในมือแล้วจ้องไปทางพุ่มไม้ไม่นานก็มีร่างเน่าเฟะที่มีโซ่ล่ามตามแขนขาก็พุ่งออกมา

ซอมบี้แห่งถ้ำลับ

เลเวล: 10

ระดับ: สูง

พลังชีวิต: 300

พลังโจมตี: 40

พลังป้องกัน: 18

สกิล: พิษซากศพ แพร่เชื้อ

อธิบาย: อดีตผู้พิทักษ์ถ้ำลับที่ถูกทำให้กลายเป็นซอมบี้ ถึงอย่างงั้นมันก็แข็งแกร่งมาก

คุณลักษณะ: โจมตีด้วยการแพร่เชื้อ ความเสียงหายสูง หวาดกลัวแสงและไฟ

นอกจากจะเลเวลสูงกว่า 9 แล้ว! ยังเป็นมอนสเตอร์ระดับสูงด้วย!

เขาตะลึงในทันที สำหรับเกมนี้ถ้าข้ามไปเขตแดนเลเวล 10 แล่ว นอกจากจะเข้าไปยังเมืองใหญ่ได้

พวกมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่า 10 จะแข็งแกร่งมากขึ้นแบบก้าวกระโดด คือพวกที่เลเวลต่ำกว่า 10 จะไม่ค่อยมีความสามารถที่ซ่อนเอาไว้มากมายนักนอกจากการหลบหลีกและคริติคอล แต่ตัวตรงหน้านี่จะต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิง

"แฮ่!"

ร่างตรงหน้านั้นเน่าเฟะดูน่าสะอิดสะเอียน มันตัวใหญ่และรวดเร็วมากทันทีที่พ้นออกจากพุ่มไม้ก็เข้าโจมตีเสี่ยวเฟิงทันที มันฟาดโซ่ที่ถูกล่ามเอาไว้ที่แขนเข้าใส่เสี่ยวเฟิง

ระยะการโจมตีของท่านั้นยาวเกือบๆ 3 เมตร!

"โครม!"

เสี่ยวเฟิงหลบการโจมตีได้แบบหวุดหวิด แต่หยดน้ำเน่าบนโซ่ที่เหวี่ยงพลาดนั้นกลับสาดกระเด็นโดนตัวของเสี่ยวเฟิง

"คุณถูกผลของสกิลพิษซากศพ พลังชีวิตของคุณจะลดลงวินาทีลละ 5 หน่วยเป็นเวลา 10 วินาที"

แถบสเตตัสของเขาแสดงว่าเขาติดพิษเป็นที่เรียบร้อยเขาหน้าตึงในทันที

เท่ากับว่าพลังชีวิตของเขาจะลดลงไป 50 หน่วยต่อการโดน 1 ครั้ง! ตอนนี้เขามีพลังชีวิตทั้งหมด 165 ก็คือลดลงไป 1 ใน 3 เลยน่ะสิ!

นี่น่ะเหรอพลังของมอนสเตอร์เลเวล 10! ผู้เล่นที่ยังไม่ได้ทำการเปลี่ยนคลาสมาสู้ไม่ไหวแน่! นี่เป็นที่ๆพวกเขาไม่ควรมาเลย!