ตอนที่ 12 คนที่ท้าฉันต่อยในโลกความจริงคือผู้หญิงอย่างงั้นเหรอ?

ตอนที่ 12 คนที่ท้าฉันต่อยในโลกความจริงคือผู้หญิงอย่างงั้นเหรอ?

ตามชายป่ายังมีคนที่กำลังล่ามอนสเตอร์กันเยอะอยู่มาก แต่ครั้งนี้เสี่ยวเฟิงสามารถถเข้าไปในส่วนลึกของผ่าได้อย่างรวดเร็วต้องขอบคุณชุดแฟชั่นที่ทำให้เขาไม่เป็นที่สะดุดตาในครั้งนี้

"ไนท์คูเออร์ต้องการเพิ่มคุณเป็นเพื่อน จะรับหรือไม่?"

เสี่ยวเฟิงได้รับข้อความที่ไม่คาดคิดจากระบบเพื่อนของเกม ผู้ที่ส่งมาคือไนท์คูเออร์ที่โดนเขาฆ่าไปก่อนหน้านี้ถึง 3 รอบ

สงสัยเขาจะยอมแพ้แล้วมั้ง? เขาคิดเอาเอง แล้วเขาก็ยอมรับข้อเสนอ

"ไอ้หัวขวด! ฉันจะฆ่าแก!"

ทันทีที่เขากดรับเพื่อนก็มีข้อความขู่ส่งมาหาทันที ดูท่าเขาจะคิดผิดที่ว่าอีกฝ่ายจะยอมเลิกราแล้ว

เขาเลิกสนใจแล้วเดินต่อไปในป่า จนถึงเขตที่มีหมาป่าสีดำ พวกหมาป่าที่พุ่งเข้ามาขวางทางโดนจัดการอย่างง่ายดาย พวกคนรอบๆต่างพากันตกตะลึงในสิ่งที่เกิดขึ้น

"เห้ย ไอกร๊วก! ที่เงียบนี่เป็นใบ้เหรอวะ? ฉันจะฆ่าแก! มาเจอกันตัวๆหน่อย!"

ไนท์คูเออร์ส่งข้อความมาอีกรอบ ดูท่าว่าเขาโกรธยิ่งกว่าเดิมอีก

"โดนฆ่าไปตั้ง 3 รอบนี่ไม่เข็ดเลยรึไง?" เสี่ยวเฟิงตอบข้อความกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

"ว้อย! ฉันจะฆ่าแก! มาเจอกันตัวๆหน่อย! กล้าป่าว?"

ดูท่าว่าไนท์คูเออร์จะสติแตกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ไม่ ความสามารถของเราต่างกันเกินไป นั่นไม่เรียกว่าการสู้ด้วยซ้ำ"

เสี่ยวเฟิงปฎิเสธอย่างไม่คิด

"หมายถึงนอกจอว้อยยยย! กล้ามาป่าว?"

นอกจอเนี่ยนะ?

เขานิ่งค้างไป หมายถึงว่าให้ไปต่อยกันในชีวิตจริง นี่ต้องแค้นฝังหุ่นขนาดไหนถึงมาท้าอะไรแบบนี้เนี่ย?

มันเป็นเรื่องปกติของมิท ผู้เล่นที่อาศัยอยู่ในเมืองเดียวกันในชีวิตจริงจะถูกส่งมาอยู่ที่หมู่บ้านเดียวกัน  และเมื่อไปถึงเลเวล 10 และเข้าไปในเมืองใหญ่ได้ พวกเขาจะถูกนับว่าอยู่เมืองเดียวกันในทันที ถ้าพวกเขาไม่ได้เจาะจงเลือกเมืองไหน เพราะว่าแผนที่ของเกมนี้ใหญ่มากการทำแบบนี้ก็เพื่อให้มันสะดวกสบายมากขึ้น

เพราะฉะนั้นการแลกเปลี่ยนและการท้าสู้ในชีวิตจริงก็ทำได้ง่ายมาก

"ก็ไม่กล้ามานี่หว่า? กลัวรึไง?"

เขาไม่ได้ตอบกลับไปไนท์คูเออร์เลยยยิ่งสุมไฟเข้ามาอีก

"กลัวอ่ะดิ? ขี้ขลาด!"

"ป๊อด! ใจมด!"

"นี่แมนจริงป่ะเนี่ย? ปากดีอย่างเดียวรึไง? น่าเศร้าว่ะ

ไนท์คูเออร์ส่งข้อความมาติดๆกัน 3 ข้อความที่มีแต่คำหยาบ เพื่อที่จะยั่วโมโหเสี่ยวเฟิง

เสี่ยวเฟิงเดินมาถึงที่ๆเขาฆ่าราชาหมาป่าโลหิตไป มองหาเฉินมาสักพัก แล้วในที่สุดเขาก็หมดความอดทนจนได้

"ได้ อยากตายที่ไหนว่ามา"

"โห ก็กล้านี่หว่า! 2 ชั่วโมงหลังจากนี้ ที่ย่านการค้ามหาวิทยาลัยเซียเวลา 10 โมงครึ่ง จะรออยู่ที่สวนด้านหลัง อย่าหนีซะล่ะ!"

ไนท์คูเออร์ส่งเวลาและสถานที่นัดมาให้

"อย่าสายซะล่ะ!"

เขาสนใจที่นัดหมายที่ไนท์คูเออร์นัดมา เขาคงจะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเซียล่ะมั้ง?

เขาปิดหน้าต่างข้อความก่อนจะทำภารกิจต่อ แต่บางอย่างก็เข้ามาสะกิดใจของเขาจนได้

"เดี๋ยวนะอีก 2 ชั่วโมงจะ 10 โมงครึ่ง? งั้นนี่ก็ 8 โมงครึ่งแล้วนี่หว่า!”

เสี่ยวเฟิงใจหาย เขาทิ้งเรื่องภารกิจแล้วปิดเกมทันที

"โง่, งี่เง่า, ไปตายซะ..."

เขาเปิดตาขึ้นมาแล้วก็พบว่ามันเช้าแล้วจริงๆด้วย เสียงอันละมุนด้วยก้องอยู่ในห้อง แล้วเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างมากระแทกท้องของเขา

เขาถอดหมวกออกมาแล้วก็เจอเสี่ยวหลิงยืนเท้าสะเอวอยู่บนเตียงของเขา เธอเตะเขาพร้อมๆกับใบหน้าที่น่ารักราวกับนางฟ้านั้นกำลังบูดบึ้งด้วยความโกรธ ปากก็พูดว่าร้ายพี่ชายของตนไปเรื่อยๆ

เธอยังสวมเสื้อตัวเดียวกับเมื่อวาน ไหล่ขาวนวลโผล่พ้นเสื้อออกมา ผมสีบลอนนุ่มฟูถึงกลางหลัง เธอยืนอยู่บนเตียงเตะท้องของเสี่ยวเฟิงชายเสื้อของเธอก็ไหวไปมา ซึ่งจากมุมสายตาของเสี่ยวเฟิงมันเห็นกางเกงในลายฟ้าขาวได้อย่างชัดเจนเขาคงต้องเตือนน้องสาวซะหน่อย

"รู้แล้วๆ อย่ายืนเตะแบบนั้น มันเห็นกางเกงในหมดแล้ว"

เขายกมือยอมแพ้ก่อนจะเดินไปแต่งตัว

"เจ้าข้ารับใช้ไร้ประโยชน์! สาบานเอาไว้แล้วไม่ใช่รึไง? แล้วปล่อยให้เจ้านายหิวได้ยังไง! ไปตายซักร้อยครั้งไป!"

เสี่ยวหลิงไม่ปล่อยพี่ชายตัวเองไป เธอเหยียบพี่ชายของเธอไว้ด้วยเท้าเล็กๆ ก้มลงมองพี่ชายของเธอด้วยความโกรธ คอเสื้อกว้างๆนั้นเลื่อนตกลงมาจนเห็นเนินอกแล้ว

"อ่า! จะตายแล้ว เช้านี้อยากกินอะไรล่ะ?"

จะเมื่อวานหรือวันนี้เธอก็เรียกพี่ชายของเธอแบบเดิมๆข้ารับใช้

แต่เขารู้ดีว่ารอบนี้เขาผิดเอง เลยไม่ได้หงุดหงิดอะไร เขาจับน้องสาวที่กำลังดิ้นอยู่ลงจากเตียงเพื่อไม่ให้เธอกระโดดลงมาจากเตียง ก่อนจะเข้าไปในครัว

"ปล่อยฉันนะเจ้าโง่ แล้ววันนี้ฉันอยากกินขนมปังปิ้ง"

เสี่ยวเฟิงทำสลัดผลไม้ เอาขนมปังใส่เตาอบ แล้วอุ่นนมด้วย หลังจากนั้นก็เอาชุดของน้องสาวไปเตรียมซัก พอน้องสาวแต่งตัวเสร็จก็หวีผมเธอให้เรียบร้อย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จทั้งสองก็มานั่งกินข้าวเช้ากัน

"เจ้าข้ารับใช้โง่เง่า วันนี้มีธุระแต่เช้าเลยรึไง?"

หลังจากกลืนขนมปังชิ้นสุดท้ายและเลียคราบนมที่ติดอยู่ทีมุมบาก เธอก็ถามเสี่ยวเฟิงเพราะวันนี้เขาแต่งตัวพร้อมมาก

ผิวของเธอขาวราวกับน้ำนม ยิ่งเสี่ยวเฟิงช่วยแต่งตัวให้อีก จนดูงดงามราวกับตุ๊กตา เธอดูสวยงามจนดูไม่ใช่คนของโลกใบนี้

"เปล่า มีนัดน่ะ"

เขาตอบกลับแบบง่ายๆก็จะกินสลัดผลไม้จนหมดเกลี้ยง

"เดทเหรอ?"

หูเธอพึ่งออกอย่างกับกระต่าย ดวงตาสีฟ้าสวยทั้งสองก็มองมาที่ผู้เป็นพี่อย่างกังวล

"ก็ เปล่า วันนี้ไปมีเรื่องน่ะ อย่าลืมไปโรงเรียนด้วยนะ"

เขาเก็บโต๊ะกินข้าวเสร็จแล้วก็เดินออกไปทันที เพราะใกล้จะถึงเวลานัดแล้ว

"มีเรื่อง?"

เธอถามอย่างงงๆแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากอีก พอเสี่ยวเฟิงปิดประตูปั๊บ เธอก็สะบัดถุงเท้าออกแล้วกระโดดลงไปนอนบนโซฟาอย่างดีใจ

"เจ้าขี้ข้างี่เง่า อย่าหวังเลยว่าฉันจะไปในที่แย่ๆแบบนั้น!"

หลังจากกระโดดอยู่บนโซฟา เธอก็ลงไปเพิ่มควานหาเครื่องเกมพกพาที่ซ่อนเอาไว้ แล้วก็หยิบมันออกมาเล่นอย่างสนุกสนาน

อีกด้านหนึ่งเสี่ยวเฟิงก็มาถึงที่นัดด้วยแทกซี่เรียบร้อย ร้านโกลเมดัลที่เขาเคยทำงานอยู่ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาอยากจะระลึกความหลังซะหน่อย แต่เขาต้องรีบแล้ว เขาดันใช้เวลาตอนอยู่ที่บ้านมากไปหน่อยตอนยี้เขาใกล้จะสายแล้ว

ถึงจะบอกว่าเป็นป่าด้านหลังวิทยาลัยแต่มันก็เล็กเหลือเกิน มันมีแค่แนวต้นท้อ 2 แนวเท่านั้น พวกนักศึกษาจะมาที่นี่เฉพาะในตอนที่ดอกท้อบานเท่านั้น

ประตูหลังมีการใส่รหัสของประตูเอาไว้มีแค่น้อยคนเท่านั้นที่จะรู้ แต่ในตอนที่เขามาถึงเขาก็ไม่พบใครเลย

มีแค่เด็กผู้หยิงคนหนึ่งยืนพิงต้นท้ออยู่ ดูแล้วน่าจะไม่ใช่ไนท์คูเออร์

เขามองหาอยู่หลายรอบแล้วแต่ก็ไม่พบไนท์คูเออร์หรือว่าเขาจะกลับไปแล้วเพราะว่าเสี่ยวเฟิงมาสาย หรือไม่ก็อาจจะรอกันคนละที่

แต่เขาไม่ยอมกลับไปทั้งๆแบบนี้แน่ เขายืนพิงต้นไม้รอแล้วก็มองหาไนท์คูเออร์ไปด้วย

เธอมองไปรอบๆอยู่หลายครั้ง แน่นอนว่าเขารู้สึกสนใจสาวน้อยที่ยืนพิงต้นท้อใกล้ๆทันที เพราะรอบข้างไม่มีใครซักคนและสาวคนนั้นสวยมากๆ!

อายุน่าจะเพิ่ง 20 คงจะเป็นนักศึกษามหาลัยนี้ ผมยาว สูงและผอม ผิววของเธอกระจ่างใสไร้ร่อยรวยการเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางเรียกว่าสวยธรรมดาก็ว่าได้ เธอสวมสเวทเตอร์สีเหลืองแบบพอดีตัวเอวของเธอนั้นบางมาก กางเกงเป็นกางเกงวอร์มขาสั้น ขาทั้งสองเรียวยาวข้างหนึ่งยืนอยู่ที่พื้นส่วนอีกข้างยันไปข้างหลังไว้กับต้นท้อ

เป็นภาพที่งดงามมาก ยิ่งขับให้คนตรงหน้าดูสวยยิ่งกว่าเดิม

เขายืนรออยู่ตรงนั้นมานานมากแล้วระหว่างทางมีนักศึกษาสาวสวยเดินผ่านไปมามากมายรวมทั้งซู ทิงทิงที่ได้ชื่อว่าสวยเป็นอันดับต้นๆของแผนกเธอด้วย

แต่คนตรงหน้างดงามยิ่งกว่าซู ทิงทิงอีก เธอดูไร้เดียงสาแล้วเธอก็หันมามองทางเสี่ยวเฟิงจนได้

ข้อด้อยของเธอมีแค่ว่าเธอผอมมากเกินไปหน่อย ทำให้รูปร่างของเธอไม่เด่น ขนาดว่าเธอยืนในท่ากอดอก บริเวณอกเสื้อก็นูนขึ้นแค่เล็กน้อย

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมองหน้าเสี่ยวเฟิงตลอดตั้งแต่ที่เขาเดินมา แต่เธอก็มองเขาอยู่นานเหมือนกันก่อนที่จะเดินเข้ามาหา

เสี่ยวเฟิงหลบตาทันที เพราะเขาจ้องเธออยู่นานแล้ว พอเธอเดินเข้ามาหาเขาก็รู้สึกอึดอัดซะเฉยๆ

"แกคือ... ไอพระหัวขวดนั่นสินะ?"

พอเธอมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าเขา เสียงหวานๆก็ถามขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"ห๊ะ?"

เขาหันกลับมาทันทีแล้วจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่จะคิดบางอย่างได้แล้วถามกลับทันที

"หรือว่าเธอคือไนท์คูเออร์?"

แล้วเขาก็มั่นใจทันทีว่าคนจรงหน้าคือไนท์คูเออร์เพราะเธอเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นี่และเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่

เดี๋ยวๆ! ไนท์คูเออร์เป็นผู้หญิง?

สาวสวยตรงหน้าเนี่ยนะ?

เขามึนงงไปหมด

"แกจริงๆสินะ!"

ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่มอายุและโครงสร้างร่างกายไนท์คูเออร์ก็ยังคงมั่นใจว่าใช่เขาแน่ ดวงตาของเธอรีเล็กทันทีบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความมาดร้าย

"ใช่ ฉันคือ แด๊ด..."

เสี่ยวเฟิงพยักหน้าแต่ก่อนที่เขาจะทันพูดจบประโยค สายลมก็เข้ามาปะทะหน้าไนท์คูเออร์ที่ตอนนี้มีแววตาวาวโรจน์ส่งหมัดของเธอเข้าเบ้าตาเขาทันที

"เดี๋ยวๆ! คุยกันก่อน! อย่าเพิ่งซัดสิ!"

เสี่ยวเฟิงปัดหมัดออกแล้วรีบหลบออกมา เขามาเพื่อที่จะมีเรื่องก็จริงแต่ก็ไม่ได้คิดว่าไนท์คูเออร์จะเป็นผู้หญิง แล้วจะดีจะเลวสุภาพบุรุษก็ไม่ควรจะลงไม้ลงมือกับผู้หญิง

"ไม่มีอะไรจะพูด! วันนี้ฉันจะอัดแกนี่แหละ!"

"ถ้าไม่งั้นฉันยอมให้เรียกชื่อซือ เย่จิ๋งแบบกลับหลังเลยเอ้า!"

ไนท์คูเออร์มองมาที่เสี่ยวเฟิงราวกับอาฆาตมาตั้งแต่ชาติปางก่อน เธอเล็งเตะผ่าหมากกะว่าให้เสี่ยวเฟิงลงไปนอนในครั้งเดียว!