บทที่ 2 สำนักเฮงซวยแบบนี้ ต่อให้ยกให้ฟรีๆ ก็ไม่มีใครเอา!

เมืองที่ตั้งอยู่ตีนเขาชิงสือมีชื่อว่าเมืองชิงสือ

เมืองนี้มีขนาดเล็ก แต่เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเส้นทางการค้าหลายสาย จึงเป็นสถานที่ที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรและปุถุชนมักจะมาทำการค้าขายแลกเปลี่ยนกัน

เจิ้งอี้สวมชุดคลุมเต๋าสีซีด เดินปะปนไปกับฝูงชน

เขากำโฉนดที่ดินแน่น เดินตรงไปยังแผงลอยมุมหนึ่งของเมืองที่มีป้ายเขียนว่า "นายหน้า"

เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง นั่งขัดสมาธิ พัดวีด้วยพัดใบลานอย่างสบายอารมณ์

เจิ้งอี้จัดชุดคลุมเต๋าให้เรียบร้อย ฝืนยิ้มอย่างถ่อมตนแล้วก้าวเข้าไป

"ท่านผู้นี้ ข้ามีเรื่องอยากจะสอบถามหน่อย"

นายหน้าผู้นั้นไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ทำเพียงส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ

"ข้าอยากจะถามว่า ที่ดินผืนนั้นของสำนักเทียนอวิ๋นมีราคาประมาณเท่าไหร่หรือ?"

ทันทีที่พูดจบ นายหน้าก็หยุดพัด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองสำรวจเจิ้งอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน

"สำนักเทียนอวิ๋น? เจ้าหมายถึงวัดร้างผุพังบนเขาชิงสือนั่นน่ะรึ?"

เจิ้งอี้โบกมือปฏิเสธด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"แค่ก ยังไม่ร้างซะหน่อย... ข้า ข้าคือคนของสำนักเทียนอวิ๋น"

"พรืด"

นายหน้าคนนั้นหลุดขำออกมา

"เฮ้ นักพรตน้อย เจ้ายังละเมอตื่นไม่เต็มตาหรือไง?"

"สถานที่กันดารพรรค์นั้น ปราณวิญญาณก็แทบจะไม่มี แม้แต่หนูยังไม่อยากจะเข้าไปอยู่"

"ใครจะไปซื้อ? ต่อให้ยกให้ฟรีๆ ก็ไม่มีใครเอาหรอก!"

หัวใจของเจิ้งอี้ดิ่งวูบ

"มัน... ไร้ค่าขนาดนั้นเชียวหรือ? อย่างน้อย... อย่างน้อยมันก็ครองยอดเขาอยู่นะ..."

"ยอดเขา?"

ชายร่างกำยำที่เดินผ่านมาพูดแทรกขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะลั่น ข้างกายเขามีผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรแต่งกายคล้ายกันอีกหลายคน

"ไอ้หนู ภูเขารกร้างรอบเมืองชิงสือมีเยอะแยะถมเถ ใครเขาจะไปสนสถานที่เฮงซวยของเจ้ากัน?"

อีกคนผสมโรงเยาะเย้ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"ข้าได้ยินมาว่านักพรตเฒ่าสำนักเทียนอวิ๋นใกล้จะตายแล้วนี่ ว่าไง ตายไปจริงๆ แล้วรึ?"

"ไอ้หนู เจ้าคือเจ้าสำนักคนใหม่สินะ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า อะไรกันเนี่ย? เพิ่งจะเป็นเจ้าสำนักก็คิดจะขายสำนักกินซะแล้ว?"

"ด้วยพลังระดับขอบเขตกลั่นลมปราณเนี่ยนะจะเป็นเจ้าสำนัก? สำนักเทียนอวิ๋นสิ้นไร้ไม้ตอกแล้วจริงๆ!"

เสียงหัวเราะดังระงม

เจิ้งอี้กำหมัดแน่น ตัวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอับอายและคับแค้นใจ

เมื่อเห็นดังนั้น นายหน้าก็โบกมืออย่างรำคาญ

"เอาล่ะๆ นักพรตน้อย ข้าจะบอกความจริงให้ สำนักเทียนอวิ๋นไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอก ไม่มีใครเอาหรอก ล้มเลิกความคิดนั้นซะเถอะ!"

ความหวังริบหรี่สุดท้ายดับวูบลงอย่างสมบูรณ์

เจิ้งอี้หันหลังเดินจากไป ท่าทางห่อเหี่ยว

ที่แผงลอยข้างทาง เขาใช้เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญที่เหลือจากค่ายาท่านอาจารย์ซื้อหมั่นโถวมาสามลูก

'ขายสำนักไม่ได้'

'ดูเหมือนทางเลือกเดียวคือกลับไปรื้อป้ายเก่าๆ ที่สลักอักษร "สำนักเทียนอวิ๋น" นั่นมาทำเป็นโลงศพแก้ขัดให้ท่านอาจารย์'

'แล้วก็หาที่วิวสวยๆ หลังเขาฝังท่านไว้ที่นั่น'

เจิ้งอี้เดินไปพลางคิดไปพลาง รู้สึกถึงความวังเวงและสิ้นหวังอย่างที่สุด

พอเดินมาถึงมุมถนนมืดๆ แห่งหนึ่ง เขาก็ได้ยินเสียงทุบตีและเสียงด่าทอหยาบคาย

"บัดซบ! ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามขโมยของกิน!"

"คายออกมานะ! ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลย ไอเด็กเวร!"

เจิ้งอี้เงยหน้าขึ้นเห็นอันธพาลข้างถนนเสื้อผ้าซอมซ่อหลายคนกำลังรุมเตะต่อยขอทานตัวผอมแห้ง

เด็กขอทานดูอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ เนื้อตัวมอมแมม

เขาเอามือปิดปากแน่น เคี้ยวและกลืนบางอย่างลงไปอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ยอมส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียวท่ามกลางพายุหมัดเท้า

อันธพาลคนหนึ่งดูเหมือนจะโมโหจัด เตะเข้าที่ท้องของขอทานเต็มแรง

"อั้ก!"

ขอทานทนไม่ไหวอีกต่อไป คายเศษอาหารที่ปนน้ำลายซึ่งยังไม่ได้กลืนออกมา แล้วเริ่มไอโขลกขลกอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นดังนั้น พวกอันธพาลก็ยิ่งได้ใจ ลงมือหนักข้อขึ้น ดูเหมือนตั้งใจจะตีขอทานให้ตายคาตีนจริงๆ

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ความทรงจำในวันหิมะตกเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวของเจิ้งอี้อย่างไม่อาจควบคุม

เขาขดตัวอยู่ในป่า ทั้งหนาวทั้งหิว คิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่แล้ว

ตอนนั้นเอง ท่านอาจารย์ก็ปรากฏตัวขึ้น

อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดระเบิดออกมาในวินาทีนี้!

เจิ้งอี้พุ่งตัวออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

แม้เขาจะมีเพียงพลังขอบเขตกลั่นลมปราณชั้นสี่ แต่ก็เกินพอที่จะจัดการกับอันธพาลปุถุชนไม่กี่คน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีประสบการณ์การต่อสู้โชกโชนที่สั่งสมมาจากชาติก่อน

หมัดหนึ่งกระแทกเข้าเต็มดั้งจมูกของหัวหน้าแก๊งอันธพาล มันร้องโหยหวน เลือดกำเดาไหลอาบหน้า

ตามด้วยลูกเตะตัดลำตัว อันธพาลอีกคนที่กำลังจะลอบกัดถูกเตะกระเด็นลงไปกองกับพื้น

ท่วงท่าของเขาหมดจดเฉียบขาด ไร้ลีลาฟุ่มเฟือย ทุกหมัดทุกเท้าแฝงไว้ด้วยพลังปราณอันน้อยนิด

เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็ซัดอันธพาลทั้งหมดลงไปนอนกองกับพื้น

"บัดซบ เป็นผู้บำเพ็ญเพียร!"

"จ...เจ้าจำไว้! อย่าหนีไปไหนนะ!"

หลังจากทิ้งคำพูดตามสูตร พวกมันก็แตกกระเจิงหายไปที่ท้ายตรอก

เจิ้งอี้สูดหายใจลึก ระบายความอัดอั้นในอกออกมาได้บ้าง

เขาหันไปมองขอทาน

เด็กน้อยนอนอยู่บนพื้น ยื่นมือดำเมี่ยมออกมา ค่อยๆ เก็บเศษอาหารที่เพิ่งอาเจียนออกมา แล้วยัดกลับเข้าปาก

หัวใจของเจิ้งอี้บีบรัดอีกครั้ง

เขาก้าวเข้าไป นั่งยองๆ แล้วยัดหมั่นโถวสามลูกที่เพิ่งซื้อมาใส่อ้อมอกของขอทาน

"กินซะ"

ขอทานชะงัก

เขาเงยหน้าขึ้นมองเจิ้งอี้ตาแป๋ว

บนใบหน้ามอมแมมนั้น ดวงตาคู่หนึ่งฉายประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด

เจิ้งอี้ไม่พูดอะไรอีก เขาลุกขึ้นปัดฝุ่น แล้วเดินเหม่อลอยกลับไปยังประตูสำนัก

เมื่อกลับมาถึงหน้าประตูสำนัก

เจิ้งอี้เงยหน้ามองแผ่นป้ายที่ตัวอักษรแทบจะเลือนหายเพราะถูกลมทรายกัดกร่อน

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์

"ช่างเถอะ..."

เจิ้งอี้ยิ้มขื่น

"ให้สำนักเทียนอวิ๋น... มันพังพินาศไปในมือข้านี่แหละ"

เขาถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วกระโดดถีบตัวลอยตัวขึ้นสูง คว้าจับป้ายชื่อสำนัก

จากนั้น รวบรวมแรงทั้งหมดงัดแผ่นป้ายออกจากคาน

โครม!

แผ่นป้ายตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นตลบฟุ้ง

เจิ้งอี้โซซัดโซเซลงสู่พื้น มองดูแผ่นไม้ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศของสำนักแล้วยิ้มขื่น

'ท่านอาจารย์หนอท่านอาจารย์ ท่านอุทิศทั้งชีวิตเพื่อปกป้องสำนักแห่งนี้ ตอนนี้ให้สำนักเทียนอวิ๋นถูกฝังไปพร้อมกับท่านเถอะ'

นี่อาจจะเป็นจุดจบที่สมเกียรติที่สุดสำหรับสำนักเทียนอวิ๋นแล้ว

เขาก้มลง แบกป้ายไม้หนักอึ้งขึ้นบ่าอย่างทุลักทุเล แล้วเดินทีละก้าวไปยังห้องนอนอันเงียบสงบของท่านอาจารย์

ทว่า เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง

เจิ้งอี้หันกลับไปมอง

ร่างเล็กผอมบางกำลังวิ่งเหยาะๆ ตามมา ในอ้อมแขนกอดหมั่นโถวสามลูกเอาไว้แน่น

นั่นมันเจ้าขอทานที่เพิ่งช่วยไว้นี่?

"เจ้ามาที่นี่ทำไม?"

ขอทานไม่ตอบ

ภายใต้สายตาตกตะลึงของเจิ้งอี้ เขาวางหมั่นโถวลงบนขั้นบันไดหินสะอาดสะอ้าน ย่อเข่าลง แล้วคุกเข่า

ตึง!

เขาโขกศีรษะลงกับพื้นหินสีเขียวเย็นเฉียบอย่างแรง

เจิ้งอี้วางป้ายบนบ่าลงแล้วถามว่า

"เจ้าทำอะไร? ลุกขึ้น!"

ขอทานไม่ลุก เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นจ้องมองเจิ้งอี้

เจิ้งอี้มองเขา ทันใดนั้นก็เข้าใจอะไรบางอย่าง จึงถามอย่างอ่อนใจว่า "เจ้า... อยากจะมาฝากตัวเป็นศิษย์ข้ารึ?"