บทที่ 18 มีคนรังแกนายหรือเปล่า?
บทที่ 18 มีคนรังแกนายหรือเปล่า?
"เอ่อ... เรื่องนี้..."
ผู้จัดการจ้าวมองหน้าเลิ่กลั่ก ด้วยความลำบากใจ
แต่ทว่า รังสีอำมหิตของจ้านถิงเซียวนั้นรุนแรงเกินต้านทาน เขาอึกอักอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาทีก็ต้องยอมสารภาพออกมา "เป็นคุณชายสามครับ"
คุณชายสามแห่งบ้านรอง จ้านเหยียนอี้
คิ้วโก่งดั่งใบหลิวของเจียงหว่านขมวดมุ่นทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น
'เป็นเขาจริงๆ ด้วย!'
'เฮ้อ อายุยังน้อยแท้ๆ แค่เรียนรู้เรื่องการเงินมานิดหน่อยก็คิดว่าตัวเองแน่แล้ว ที่จริงโดนหลอกให้ซื้อสมุนไพรเกรดต่ำยังไม่รู้ตัวเลย'
'ป่านนี้คงจะคิดว่าตัวเองช่วยบริษัทประหยัดเงินได้ตั้งเยอะ แล้วไปนั่งกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วมั้ง'
กระหยิ่มยิ้มย่อง?
เมื่อจ้านถิงเซียวได้ยินสองคำนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับกระตุกตุบๆ
ตระกูลจ้านสายหลักอย่างจ้านเฉินเฟิงและจ้านถิงเซียวล้วนเก่งกาจในการทำธุรกิจ แต่จ้านเหยียนอี้แห่งบ้านรองและซือฮ่าวแห่งบ้านสามกลับทำตัวไร้การศึกษามาตั้งแต่เด็ก
แม้คุณย่าจะทุ่มเงินส่งเสียให้เข้าโรงเรียนดีๆ จนจบการศึกษาด้วยวุฒิที่น่าประทับใจ
แต่สองคนนี้พอเรียนจบ ก็กระหายที่จะพิสูจน์ตัวเอง
แถมยังหูเบา ถ้ามีคนมาเป่าหูยอคำหวานๆ ใส่หน่อย ก็หลงตัวเอง คิดว่าเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจไปซะแล้ว
และก็เป็นไปตามคาด จ้านเหยียนอี้กำลังผิวปากอย่างอารมณ์ดี เดินวางมาดเข้ามาที่วิลล่ากึ่งภูเขาบนเขาจิงหยาง
"พี่ใหญ่อยู่ไหน?" เขาถามคนรับใช้ที่เดินผ่านมา
คนรับใช้ตอบว่า "คุณชายใหญ่กำลังแช่สมุนไพรอยู่ในห้องนอนครับ"
"ชิ! พี่รองหาหมอคนใหม่มาให้อีกแล้วเหรอ?"
เขาแค่นเสียงอย่างดูถูก "วิธีรักษาสารพัดก็ลองมาหมดแล้ว ถ้าการแช่สมุนไพรมันได้ผล ป่านนี้พี่แกคงวิ่งปร๋อไปแล้วล่ะ"
"คุณชายสาม ระวังคำพูดหน่อยค่ะ"
ป้าจางเดินออกมาเพื่อเปลี่ยนน้ำยาให้จ้านเฉินเฟิง พอได้ยินคำพูดของจ้านเหยียนอี้ สีหน้าของเธอก็ตึงขึ้นทันที
จ้านเหยียนอี้มองเธอ พลางขมวดคิ้ว "ทำไมป้ามาอยู่ที่นี่ด้วย? หรือคุณย่าก็มา?"
"คุณท่านไม่ได้มาค่ะ! แต่คุณชายสามคะ ครั้งหน้าอย่าพูดจาอัปมงคลแบบนี้อีกนะคะ ถึงคุณท่านจะไม่ได้ยิน แต่ป้าจะเอาไปเรียนท่านเอง"
"นี่แก..."
จ้านเหยียนอี้ชี้หน้าป้าจางด้วยความโมโห "คุณย่าให้ท้ายพวกคนแก่คนแก่แบบป้ามากไปแล้ว! ยิ่งตั้งแต่ลุงเฉียวเข้าโรงพยาบาล ป้าก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน คิดว่าไม่มีใครคุมป้าได้แล้วหรือไง?"
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาเฉียวหรูไห่ ฟ้องอย่างน้อยใจว่า: "ลุงเฉียวครับ ผมคิดถึงลุงจัง! เฮ้อ พอไม่มีลุงอยู่ ยายแก่ป้าจางก็กล้าต่อปากต่อคำกับผม"
"คุณชายสามของเราถูกรังแกงั้นหรือครับ?"
"ก็ใช่น่ะสิครับ! ลุงอาการดีขึ้นหรือยัง? จะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่? เดี๋ยวผมไปรับ"
"ไม่รบกวนคุณชายสามหรอกครับ ผม... ผมเกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับไปรับใช้ตระกูลจ้านอีกแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นครับ? เพราะอาการป่วยเหรอ?"
"ไม่ใช่เรื่องป่วยหรอกครับ! มันเป็นเพราะ... เฮ้อ ช่างมันเถอะครับ"
ปลายสายถอนหายใจยาว
เสียงที่แหบพร่าและการไอโขลกขลากที่ควบคุมไม่ได้ ทำให้คิ้วของจ้านเหยียนอี้ขมวดแน่น "มีคนรังแกลุงหรือเปล่า?"
ก่อนหน้านี้ เขาได้ยินมาว่าคนรับใช้เก่าแก่ในคฤหาสน์จ้านหยวนถูกไล่ออกไปหลายคน
แม้แต่เฉียวหรูไห่ ลูกสาวของลุงเฉียว ก็ยังถูกไล่ตะเพิดโดยยัยบ้านนอกคนใหม่นั่น
จ้านเหยียนอี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นแทน "ฝีมือเจียงหว่านใช่ไหมครับ?"
"คุณชายสามครับ เธอเป็นนายหญิง ส่วนผมเป็นแค่คนรับใช้ ผมจะไปกล้าพูดให้ร้ายเธอได้ยังไงกัน..."
"งั้นก็เป็นยัยนั่นจริงๆ ด้วย!"
จ้านเหยียนอี้ยิ่งเดือดดาลเมื่อเห็นว่าลุงเฉียวผู้แสนดี ขนาดถูกรังแกขนาดนี้ยังไม่กล้าว่าร้ายเจียงหว่านแม้แต่คำเดียว
"คุณย่าชักจะเลอะเลือนไปกันใหญ่ ฟังความข้างเดียวแล้วยอมให้ยัยเด็กป่าเถื่อนที่ไหนก็ไม่รู้แต่งเข้าตระกูลจ้าน แถมยังปล่อยให้มารังแกลุงอีก ท่านไม่รู้หรือไงว่าลุงเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลจ้านเรา? ถ้าไม่ใช่เพราะลุงยอมเสี่ยงชีวิตช่วยพี่รองไว้ในตอนนั้น ตระกูลจ้านจะมีวันนี้ได้ยังไง?"
"เฮ้อ บางทีคุณท่านอาจจะเห็นแก่ความสามารถทางการแพทย์ของเธอก็ได้นะครับ? ได้ยินว่าวันนี้เธอก็ช่วยรักษาคุณชายใหญ่ด้วยนี่ครับ?"
"ยัยนั่นเนี่ยนะ? ยาแช่ตัวนั่นยัยนั่นทำเองเหรอ?"
จ้านเหยียนอี้เป็นพวกคลั่งไคล้วิทยาศาสตร์ตะวันตก
เขาคอยเยาะเย้ยเสมอว่าพวกสมุนไพรป่าที่เก็บมาจากข้างทางจะเอามาทำยารักษาคนได้ยังไง มันก็แค่เรื่องหลอกลวงของพวกคนจนที่ไม่มีปัญญาซื้อยาดีๆ กินต่างหาก
เขาคัดค้านมาตลอดเรื่องที่ 'คังเซิง' บริษัทย่อยของจ้านหลางกรุ๊ปจะผลิตยาสมุนไพรจีนล็อตใหญ่
เขาคิดว่าสมุนไพรจีนต้นทุนสูงแถมกำไรน้อย
สู้ยาฝรั่งไม่ได้ ต้นทุนยาเม็ดเล็กนิดเดียว พอออกสู่ตลาดก็ขายได้แพงกว่าเป็นสิบเป็นร้อยเท่า
"ยัยเจียงหว่านนั่นก็เหมือนพวกสิบแปดมงกุฎที่ตั้งแผงลอยอยู่ใต้สะพานลอยนั่นแหละ ชอบหลอกคนแก่หัวอ่อนอย่างคุณย่าเป็นงานหลัก"
"คุณชายสาม!!" ป้าจางเตือนเสียงเข้ม
แต่เขาหาได้สนใจไม่
เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ตั้งใจว่าจะรอให้จ้านเฉินเฟิงแช่น้ำเสร็จแล้วออกมา จะได้เยาะเย้ยพี่ชายจอมโง่ที่สิ้นหวังจนต้องคว้าฟางเส้นสุดท้ายไม่เลือกหน้า
"พี่ใหญ่คงกินยาจนสมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ถ้าผมเชื่อคนลวงโลกอย่างเจียงหว่าน ยอมให้บิดหัวผมหลุดออกมาเตะเล่นเป็นลูกบอลเลยเอ้า!"
"โอ๊ะ? คุณชายสาม งั้นรีบเขียนพินัยกรรมไว้ก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหัวหลุดแล้วจะไม่มีใครรู้คำสั่งเสีย"
"นี่เธอ—"
จ้านเหยียนอี้หันขวับมาด้วยความโมโห
ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างระหงยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าห้องนั่งเล่น
หญิงสาวสูงร้อยหกสิบหกเซนติเมตร สวมชุดกีฬาทะมัดทะแมง
ใบหน้ารูปไข่จิ้มลิ้มประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ และเธอกำลังยืนเคียงข้างพี่รองอย่างหน้าไม่อาย
"ยัยปีศาจจิ้งจอกหน้าด้าน เกาะแกะพี่รองฉันยังไม่พอ นี่คิดจะมาตีสนิทกับพี่ใหญ่ฉันอีกเหรอ?
บอกไว้เลยนะ พี่ใหญ่ฉันไม่ได้หลอกง่ายเหมือนคุณย่าหรอก! เธออาจจะหลอกเขาได้วันนึง แต่ไม่มีทางหลอกได้ตลอดรอดฝั่งหรอก วันไหนโดนไล่ออกไป อย่าซซมซานกลับไปร้องไห้ฟ้องคุณย่าล่ะ!"
"ร้องไห้? คนที่ควรร้องไห้ตอนนี้ น่าจะเป็นนายมากกว่ามั้ง?"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของจ้านถิงเซียวดังแทรกขึ้นมาทันที
ราวกับเส้นประสาทที่ขึงตึงผึงขาด ทำเอาหัวของจ้านเหยียนอี้วิงเวียนไปชั่วขณะ สมองขาวโพลน
"พี่รอง พี่พูดอะไรน่ะ? ยัยนี่กำลังหลอกพี่อยู่นะ แล้วก็..."
"ก่อนอื่น บอกมาซิว่านี่มันเรื่องอะไร!"
จ้านถิงเซียวสะบัดมือ ปาใบเสร็จรับเงินใส่หน้าจ้านเหยียนอี้อย่างจัง
จ้านเหยียนอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบใบเสร็จที่ร่วงลงพื้นขึ้นมาดูด้วยความงุนงง
จ้านถิงเซียว: "นายเป็นคนเซ็นรับของล็อตนี้ใช่ไหม?"
"ใช่ครับ ราคาของล็อตนี้สมเหตุสมผลมากเลยนะ! พี่รอง พี่ยังไม่รู้สินะ? ซัพพลายเออร์บอกว่าเพราะเราสั่งซื้อล็อตใหญ่ เขาเลยลดให้ตั้ง 20% จากราคาตลาด! พี่เคยบอกว่าผมขาดประสบการณ์ ต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?
ผมว่าผมก็เป็นอัจฉริยะทางธุรกิจเหมือนพี่ใหญ่นะเนี่ย ดูสิ แค่ดีลเดียว ผมช่วยคังเซิงประหยัดไปตั้งสองล้าน... โอ๊ย!"
เท้าหนักๆ พุ่งเข้าใส่หน้าท้องของจ้านเหยียนอี้เต็มรัก
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายจอมอวดดีเพิ่งจะคลี่ออกได้ไม่ทันไร ร่างของเขาก็ลอยละลิ่วไปไกลกว่าสามเมตร
เขาร่วงลงกระแทกพื้นเหมือนเต่าหงายท้อง ตะเกียกตะกายพยายามจะลุกขึ้น
"โอ๊ย พี่รอง ทำไมต้องเตะผมด้วย? ผมช่วยบริษัทประหยัดเงินตั้งเยอะ แทนที่จะชม กลับมาถีบกันเฉยเลย?"
"ประหยัดงั้นเหรอ? นายรู้ไหมว่าคังเซิงเกือบจะพังพินาศก็เพราะนาย?"
"อะไรนะ?"
"แค่วัตถุดิบยาดีหรือเลวยังแยกแยะไม่ออก ยังกล้าเซ็นรับของอีกเหรอ? จ้านเหยียนอี้ นายไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน?"
"ผม... ก็สมุนไพรพวกนั้นมันก็ดูดีนี่นา คนขายเขาก็เอาเกียรติเป็นประกัน..."
"ฉันว่านายยังโดนไม่พอมั้ง!!"
จ้านถิงเซียวเงื้อหมัดขึ้น ทำเอาคุณชายสามจอมอวดดีถึงกับหน้าซีดเผือด รีบใช้มือ "ตะกาย" ถอยหนีไปข้างหลังอย่างลนลาน