บทที่ 17 คุณมองออกแต่แรกแล้วเหรอว่าฉันเป็นใคร?

"ใช่ค่ะ เห็นได้ชัดว่า 'จ้านหลางกรุ๊ป' ให้ความสำคัญกับ 'คังเซิ่ง' มากจริงๆ"

หลิวเสี่ยวเหยาลอบขมวดคิ้วอย่างเงียบๆ

แปลกมาก ผู้ที่แจ้งเบาะแสให้ข้อมูลมาละเอียดมาก แม้กระทั่งระบุตำแหน่งที่แน่นอนของยาสมุนไพรที่ขึ้นรา แต่พอเธอเข้ามาตรวจค้นกลับไม่พบอะไรเลย

หรือว่าจะถูกนำเข้าสู่กระบวนการผลิตไปแล้ว?

"ผู้อำนวยการโรงงานจ้าวคะ ได้ยินมาว่ายาสมุนไพรจีนล็อตนี้มีปริมาณการผลิตมหาศาล และจะถูกส่งขายไปยังโรงพยาบาลต่างๆ ทั่วประเทศใช่ไหมคะ?"

"ถูกต้องครับ"

"แล้วถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาล่ะคะ?"

"นักข่าวหลิวพูดเล่นแล้วครับ คังเซิ่งของเราไม่มีทางทำเรื่องที่ส่งผลเสียต่อผู้อื่นแน่นอน ยาทุกตัวที่เราผลิตผ่านการตรวจสอบอย่างเคร่งครัดจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องครับ สมมติฐานเรื่องปัญหานั้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับ"

ทันใดนั้น เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าอุโมงค์ฆ่าเชื้อ

เจียงหว่านในชุดป้องกันเชื้อยืนยิ้มแย้มสดใสอยู่ข้างๆ จ้านถิงเซียว

หัวใจของหลิวเสี่ยวเหยากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า "นักข่าว" ยิ่งพอเห็นว่าจ้านถิงเซียว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงก็มาด้วย เธอก็ยิ้มเจื่อนๆ สีหน้าดูกระอักกระอ่วนไปชั่วขณะ

ผู้อำนวยการจ้าวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "นักข่าวหลิวอยากทราบอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ? ผมยินดีอธิบายให้ฟัง"

"คุณมองออกแต่แรกแล้วเหรอคะว่าฉันเป็นใคร?"

"ครับ"

ที่จริงแล้ว... ไม่ใช่หรอก

ตอนที่หลิวเสี่ยวเหยาเข้ามาในฐานะฝ่ายสนับสนุนทางเทคนิคที่สำนักงานใหญ่ส่งมา เขาก็แค่รู้สึกแปลกใจ เพราะเขาไม่ได้ทำเรื่องขอการสนับสนุนไป แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีคนถูกส่งมา?

แต่ในเมื่อเธอมีบัตรพนักงานของสำนักงานใหญ่ เขาก็จำต้องปล่อยให้เธอเข้ามา

โชคดีที่ตอนเขาเดินเข้าห้องเปลี่ยนชุดเพื่อสวมชุดป้องกันเชื้อ ดันไปจ๊ะเอ๋เข้ากับจ้านถิงเซียวและเจียงหว่านที่ "แวะมารับยาชั่วคราว" พอดี

คำถามรัวๆ สามคำถามของเจียงหว่านทำเอาเขาเหงื่อตก

"ผู้อำนวยการจ้าว วันก่อนคุณลาหยุดใช่ไหม?"

"มีสมุนไพรขึ้นราล็อตหนึ่งปะปนเข้ามาในโรงงาน คุณรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?"

"คนที่อยู่ข้างนอกนั่นคือนักข่าวจากสถานีวิทยุ คุณรู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา จะเกิดความวุ่นวายขนาดไหน?"

คำถามเหล่านั้นทำเอาผู้อำนวยการจ้าวขนหัวลุก

เขารีบแจ้นไปตรวจสอบที่โรงงานทันที และพบโกฐเชียง, ไป๋จู๋ และเปลือกรากหม่อนที่ขึ้นราซุกซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของกองวัตถุดิบที่กำลังจะเข้าสู่กระบวนการผลิตจริงๆ

สมุนไพรจีนที่ขึ้นราเหล่านี้สามารถสร้างสารอะฟลาทอกซินซึ่งเป็นสารก่อมะเร็งได้ หากนำไปผลิตยาและให้ผู้ป่วยที่มีภูมิคุ้มกันต่ำรับประทาน ผลที่ตามมาคงไม่อาจจินตนาการได้

"นักข่าวหลิวครับ ผมอยากทราบว่าทำไมจู่ๆ คุณถึงสนใจโรงงานยาของเราขึ้นมา?"

จ้านถิงเซียวยืนตระหง่านอยู่ที่ปากทางเข้า

รูปร่างสูงโปร่งของเขาแผ่แรงกดดันที่มองไม่เห็นออกมา

เขาเป็นคนเอ่ยปากถามคำถามคาใจของผู้อำนวยการจ้าว

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าบอสใหญ่ไม่เข้ามาเบรกทันเวลาและสั่งให้กำจัดสมุนไพรล็อตนั้นทิ้ง จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตขนาดไหน

เจียงหว่านถามแทรกขึ้น "มีคนแจ้งเบาะแสมาสินะคะ?"

"ใช่ค่ะ!"

หลิวเสี่ยวเหยาเห็นว่าตัวตนของเธอถูกเปิดโปงแล้ว และการสืบสวนต่อไปก็คงคว้าน้ำเหลว

สู้ยอมพูดความจริงไปเลยดีกว่า ดีกว่าไม่ได้สกู๊ปข่าวเด็ดแถมยังไปกระตุกหนวดเสืออย่างจ้านถิงเซียว จนอาจจะหากินในเมืองหนานเฉิงลำบากในอนาคต

เธอจึงโชว์ข้อมูลนิรนามที่ได้รับเมื่อวานซืนให้จ้านถิงเซียวและเจียงหว่านดู

"คนคนนั้นอ้างว่าเป็นคนในของจ้านหลางกรุ๊ปค่ะ เขาบอกว่าทนไม่ได้ที่เห็นตระกูลจ้านเห็นแก่เงินก้อนโตจนไม่สนใจชีวิตคน! ประธานจ้านคะ นี่คือบัตรพนักงานที่เขาส่งมาให้ฉันหลังจากที่ฉันตกลงรับงานแอบถ่าย เขาบอกว่าใช้บัตรนี้จะเข้าออกคังเซิ่งได้อย่างอิสระค่ะ"

"ตลกสิ้นดี!"

จ้านถิงเซียวรับบัตรพนักงานมาดู "บัตรปลอม"

"ปลอมเหรอครับ?"

ผู้อำนวยการจ้าวเคยเห็นบัตรพนักงานของสำนักงานใหญ่มาก่อน และรู้ว่ามันมีสัญลักษณ์พิเศษ บัตรที่นักข่าวคนนี้ถือมาก็มีเหมือนกัน แล้วมันจะปลอมได้ยังไง?

จ้านถิงเซียวโยนบัตรกลับไปให้เขา แล้วบอกให้ดูให้ละเอียด "สีเพี้ยน ของจริงจะมีเลขรหัสพนักงานที่เป็นตัวอักษรเรืองแสง ซึ่งของก๊อปเกรดเอพวกนี้ทำเลียนแบบไม่ได้"

"คุณพระ! มีรายละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ?"

เจียงหว่านเองก็เพิ่งรู้ เพราะชาติที่แล้วเธอไม่เคยได้เหยียบย่างเข้าไปในจ้านหลางกรุ๊ปเลย

ตอนที่คังเซิ่งเกิดเรื่อง เธอกำลังโดนตระกูลจ้านทำสงครามเย็นใส่เพราะเรื่องยาพาราควอตของจ้านเฉินเฟิง

ต่อมา จ้านเฉินเฟิงฆ่าตัวตาย คังเซิ่งก็เกิดเรื่องฉาวโฉ่

เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้ป่วย ตระกูลจ้านต้องทุ่มเงินทองแทบจะหมดเนื้อหมดตัว และชื่อเสียงของจ้านหลางกรุ๊ปก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของบริษัทหน้าเลือด

'เฮ้อ... ถ้าชาติที่แล้วฉันรู้เรื่องรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ สถานการณ์มันจะดีขึ้นกว่านี้ไหมนะ?'

'คำตอบคือ... คงไม่ต่างกันหรอก'

เจียงหว่านถอนหายใจเบาๆ ไม่ขอจมปลักกับอดีต

เธอแค่สงสัยว่าทำไมวันนี้จ้านถิงเซียวถึงให้ความร่วมมือดีจัง

เธอบอกว่าจะมารับยาให้จ้านเฉินเฟิง อันที่จริงเธอมาคนเดียวก็ได้

แต่เขากลับยอมให้เธอจูงมือพาเดินดุ่มๆ มาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว จนสุดท้ายเจียงหว่านเองนั่นแหละที่ได้สติ แล้วก็ด่าตัวเองในใจว่า 'หมามันเลิกกินขี้ไม่ได้ฉันใด ฉันก็เลิกนิสัยเดิมไม่ได้ฉันนั้นสินะ!'

ทำไมเธอต้องเผลอไปแตะเนื้อต้องตัวเขาตามสัญชาตญาณด้วยนะ?

"เฮ้อ"

เจียงหว่านส่ายหน้าในใจ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าทุกคนในที่นั้นกำลังมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

หลิวเสี่ยวเหยาเอ่ยขอโทษ "ขอโทษนะคะประธานจ้าน คุณนายจ้าน ฉันคงถูกคนไม่หวังดีหลอกใช้เข้าแล้ว ต้องขอโทษจริงๆ ที่เกือบทำให้โรงงานยาของคุณเสียหาย"

"แค่ขอโทษก็พอแล้วเหรอคะ"

"คะ?"

เจียงหว่านโบกมือ แล้วถามหลิวเสี่ยวเหยา "คุณทำข่าวประเภทนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ?"

"สามปีค่ะ ตั้งแต่เรียนจบฉันก็ทำข่าวสายสังคมสงเคราะห์มาตลอด คอยเป็นกระบอกเสียงให้ชาวบ้านตาดำๆ"

"เป็นนักข่าวที่ดีนี่นา!"

เจียงหว่านยกนิ้วโป้งให้

"จริงๆ แล้วในมุมของคุณ คุณไม่ผิดเลย แถมยังกล้าหาญมากด้วยซ้ำ"

หญิงสาวที่สดใสคนหนึ่ง กล้าบุกเดี่ยวเข้ามาในถิ่นของ "บริษัทหน้าเลือด" ความกล้าหาญและความเที่ยงธรรมที่จะเป็นกระบอกเสียงให้ประชาชนแบบนี้ เป็นสิ่งที่น่าชื่นชม

ดังนั้น... "ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าให้เสียเที่ยวสิคะ จริงไหม?"

"ห... หมายความว่ายังไงคะ?"

เจียงหว่านยิ้มหวาน "อันที่จริง ตั้งแต่สมัยคุณปู่จ้าน ตระกูลจ้านก็มุ่งมั่นทำงานการกุศลมาตลอด ล่าสุดตระกูลจ้านของเราเพิ่งก่อตั้งหน่วยงานคลินิกเคลื่อนที่เพื่อรักษาฟรี โดยเน้นช่วยเหลือแรงงานต่างด้าวทั่วประเทศที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในการรักษาพยาบาล คุณช่วยโปรโมทโครงการนี้ให้เราหน่อยได้ไหมคะ?"

"ได้ค่ะ! ยินดีเลยค่ะ!"

เดิมทีหลิวเสี่ยวเหยากลัวว่าจ้านถิงเซียวจะไม่ยกโทษให้ที่เธอแอบเข้ามาทำข่าว แต่ข้อเสนอของเจียงหว่านไม่เพียงแต่เปิดโอกาสให้เธอได้ร่วมงานกับจ้านถิงเซียว แต่ยังมอบประเด็นข่าวร้อนๆ ให้เธออีกด้วย

เธอมองจ้านถิงเซียวด้วยความดีใจ หวังว่าคุณจ้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมจะให้โอกาสเธอ

ทว่า สายตาของจ้านถิงเซียวกลับจับจ้องอยู่ที่เจียงหว่าน

ณ เวลานี้ ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความตกตะลึงในใจของเขา

โครงการคลินิกเคลื่อนที่รักษาฟรีเพื่อคนยากจนนี้... เป็นความคิดริเริ่มของเขาเอง

เขาอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคนยากไร้ แต่พวกอาๆ น้าๆ ในคณะกรรมการบริหารกลับคัดค้านหัวชนฝา

พวกเขามองว่ามันเป็นหลุมดำที่ถมไม่เต็ม มีแต่จะผลาญเงินเล่น

เป็นงานที่เหนื่อยเปล่าและไม่ได้อะไรตอบแทน

แต่เธอกลับสนับสนุนงั้นเหรอ?

ยัยงกที่เห็นแก่เงินเป็นชีวิตจิตใจคนนี้... ยินดีที่จะช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่หวังผลตอบแทนด้วยเหรอ?

"ว่าไงคะประธานจ้าน ยอมรับการสัมภาษณ์จากนักข่าวหลิวไหมคะ?" เจียงหว่านกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ

"คิดอะไรอยู่คะ?"

"ทำไมเหม่อลอยจัง?"

จ้านถิงเซียวเก็บซ่อนความรู้สึกซับซ้อนในใจ แล้วพยักหน้าให้หลิวเสี่ยวเหยา "เดี๋ยวผู้ช่วยผมจะส่งเวลานัดไปให้ครับ"

"โอเคค่ะท่านประธานจ้าน! ขอบคุณมากนะคะท่านประธานจ้าน!"

หลิวเสี่ยวเหยาจากไปอย่างมีความสุข

ทิ้งให้ผู้อำนวยการจ้าวที่บริหารงานผิดพลาด ยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ข้างๆ

จ้านถิงเซียวหันไปถามเขา "สมุนไพรขึ้นราล็อตนั้นเผาทิ้งไปหรือยัง?"

"ผมสั่งให้คนเผาทิ้งเรียบร้อยแล้วครับ"

"ใครเป็นคนหาช่องทางการจัดซื้อนี้มา? แล้วใครเป็นคนเซ็นรับของ?"