บทที่ 14 แจ้งตำรวจ

บทที่ 14 แจ้งตำรวจ

เมื่อเช้าวานนี้ หลินเจียเจียไปเดินป่าที่ทิวเขาฉีผานเพื่อหาแรงบันดาลใจในการเขียนนิยาย แต่อนิจจา เพิ่งขึ้นเขาไปได้ไม่นาน เธอก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณรุนแรงรอบตัว ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลก็พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างจนหมดสติไปทันที

หลินเจียเจียรู้สึกเหมือนนอนหลับไปยาวนาน หลับสนิทจนไม่รู้วันรู้คืน จนกระทั่งสัมผัสแปลกประหลาดที่หน้าอกปลุกเธอให้ตื่น

เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏคือใบหน้าด้านข้างของผู้ชายคนหนึ่ง สัมผัสแปลกๆ เมื่อครู่มาจากท่อนแขนเปลือยเปล่าที่เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ และตอนนี้เธอเองก็กำลังนอนทับแขนข้างนั้นอย่างแนบแน่น

จังหวะนั้นเอง เกาเจี้ยนก็ขยับแขนดึงกลับ เพราะรู้สึกไม่สบายตัว

“กรี๊ดดด!”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังสนั่นข้างหู เกาเจี้ยนสะดุ้งสุดตัวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นฝ่ามือปริศนาก็ฟาดเพียะเข้าที่แก้มซ้ายเต็มแรง

เพียะ!

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากหลินเจียเจีย +999]

เกาเจี้ยนมึนตึ้บไปชั่วขณะ แต่ก็ทำให้หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง

“คุณ... ไหนบอกว่าจะนอนพื้นไง? ขึ้นมาทำไม?”

แวบแรกเกาเจี้ยนคิดว่าไป๋ฝูคงของขึ้นจะซ้อมเขาอีกแล้ว แต่คิดไปคิดมามันแปลกๆ ถ้าเป็นไป๋ฝู ตบแค่นี้คงคอหักตายไปแล้ว พอมองดีๆ สาวน้อยตรงหน้าเอาผ้าห่มคลุมตัว มือขวากุมแก้มตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าดูน่าสงสาร

เดี๋ยวนะ!

ดวงตาของเธอ... สีดำ?

“คุณเป็นใครเนี่ย?” เกาเจี้ยนเริ่มตะหงิดใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ไป๋ฝูแน่ๆ

“นายยังกล้าถามฉันอีกเหรอ?” คำถามนี้หลินเจียเจียก็อยากถามเหมือนกัน แต่โดนชิงตัดหน้าไปก่อน เธอมองหน้าผู้ชายคนนี้ดีๆ ก็รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ร้านหนังสือซินหัว?

ในฐานะนักเขียนชื่อดัง จินตนาการของหลินเจียเจียพุ่งกระฉูดไปไกลกว่าความเป็นจริงหลายปีแสง

นี่มันแผนชั่วร้ายชัดๆ ไอ้หมอนี่ต้องฉวยโอกาสตอนเธอหมดสติ...

สาวน้อยเริ่มสะอื้นไห้ เธอรู้สึกโหวงๆ ที่ช่วงล่าง พอก้มลงดูก็เห็นว่าตัวเองใส่แค่เสื้อยืดตัวโคร่ง ส่วนท่อนล่าง... โล่งโจ้ง!

จบกัน!

เสียบริสุทธิ์ไปแล้วเหรอ?

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากหลินเจียเจีย +999]

“ไอ้คนลามก!” หลินเจียเจียเงื้อมมือจะตบอีกฉาด แต่คราวนี้เกาเจี้ยนตาไว คว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน

“คุณเป็นใครกันแน่?” เกาเจี้ยนเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ลางๆ แต่จิกซอว์ยังไม่ครบ

“ไอ้โรคจิต ยังจะมาแกล้งโง่อีก!” หลินเจียเจียคว้าหนังสือ ‘บันทึกจอมพลัง’ ที่วางอยู่ข้างหมอนขว้างใส่หน้าเกาเจี้ยน เธอเคยได้ยินข่าวแฟนคลับโรคจิตทำเรื่องบ้าๆ กับดาราไอดอล แต่เธอไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่ไหน ทำไมถึง...

‘บันทึกจอมพลัง’?

เกาเจี้ยนเริ่มเห็นภาพชัดขึ้น

“ผมว่าเรื่องอาจจะไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ใจเย็นๆ แล้วค่อยๆ คุยกันดีกว่าไหม?” เกาเจี้ยนพยายามปรับเสียงให้อ่อนโยนที่สุด

“มีอะไรต้องคุยอีก? โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน? ฉันจะแจ้งตำรวจ! แจ้งตำรวจ!”

“ตอนผมเจอคุณ คุณไม่มีโทรศัพท์ติดตัวหรอก จะแจ้งตำรวจใช่ไหม? เอานี่ ยืมของผมก็ได้” เกาเจี้ยนยักไหล่ แล้วยื่นมือถือให้จริงๆ

หลินเจียเจียชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบกดเบอร์ 191

“ฮัลโหล ฉันจะแจ้งความค่ะ ฉันถูกกักขังหน่วงเหนี่ยว ใช่ค่ะ นี่ไม่ใช่เบอร์ฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ที่... ที่...” หลินเจียเจียไปต่อไม่ถูก นี่มันที่ไหนวะ?

“เฉิงซินการ์เดน ตึก 6 ยูนิต 2 ห้อง 706” เสียงเกาเจี้ยนดังแทรกเข้ามา

“เฉิง...” หลินเจียเจียอึ้งไปอีกรอบ

“อะ... ใช่ค่ะ คนข้างๆ นี่แหละค่ะคนร้าย เปล่านะคะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น! ใช่ค่ะๆ ค่ะๆ” หลินเจียเจียวางสายแต่ไม่ยอมคืนโทรศัพท์ ถามเสียงเขียว “เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?”

“ในห้องน้ำ” เกาเจี้ยนชี้มือไป

หลินเจียเจียลุกพรวดขึ้นยืน แล้วก็นึกได้ว่าข้างล่างโล่งโจ้ง ร้องว้ายเสียงหลง รีบดึงชายเสื้อยืดลงมาปิดแทบไม่ทัน

วิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำ

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นชุดเดรสกับชุดชั้นในตากอยู่บนราวอย่างเรียบร้อย ฝีมือเกาเจี้ยนเมื่อคืนนั่นแหละ เพราะไป๋ฝูซักเสร็จก็กองทิ้งไว้ในเครื่อง ถ้าเขาไม่เอาออกมาตาก ป่านนี้คงเน่าคาถังไปแล้ว

เห็นชุดชั้นในตัวเองแขวนหราอยู่ในห้องน้ำผู้ชายแปลกหน้า หลินเจียเจียหน้าแดงแปร๊ด รีบล็อกประตูแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไว

พอออกมาอีกที เกาเจี้ยนก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

“จะนั่งคุยกันก่อนไหม?” เกาเจี้ยนถาม

“ไม่มีอะไรต้องคุย ตำรวจกำลังมา!” หลินเจียเจียเชิดหน้าใส่ ตอนนี้ใส่เสื้อผ้าครบชุดแล้ว ความมั่นใจกลับมาเต็มเปี่ยม

ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันได้สักพัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หลินเจียเจียไม่ถามไถ่ รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที ตำรวจสามนายพร้อมเจ้าหน้าที่หญิงอีกหนึ่งนายกรูกันเข้ามาในห้องแคบๆ ของเกาเจี้ยน

พอเห็นตำรวจ หลินเจียเจียที่เกร็งมาตลอดก็ปล่อยโฮ “คุณตำรวจคะ! เขาจับตัวฉันมาขังไว้!”

ตำรวจสี่นายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตอนรับแจ้งเหตุก็รู้สึกแปลกๆ อยู่แล้ว พอมาเห็นสถานที่จริง... ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีโซ่ตรวนขังเดี่ยว แถมดูทรงแล้วน่าจะใช้มือถือผู้ชายโทรแจ้ง ที่อยู่ก็ผู้ชายบอก

ดูยังไงก็เหมือนผัวเมียทะเลาะกัน

เรื่องแบบนี้ตำรวจเบื่อสุดๆ งานการมีถมเถ ถ้าต้องมาคอยไกล่เกลี่ยเรื่องผัวเมียตีกัน วันๆ คงไม่ต้องทำอะไร กินแรงภาษีประชาชนเปล่าๆ

“ขอดูบัตรประชาชนหน่อยครับ เกิดอะไรขึ้น?” หมวดหานกวงถามเสียงเครียด

หลินเจียเจียไม่มีบัตร เกาเจี้ยนเลยยื่นบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ของตัวเองให้ หานกวงรับไปดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากหน้าบึ้งตึงกลายเป็นนอบน้อม ยื่นบัตรคืนให้เกาเจี้ยนด้วยสองมือ

“ต้องการให้พวกผมช่วยอะไรไหมครับ?”

“ไม่มีครับ”

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากหลินเจียเจีย +777]

“ฉันเป็นคนโดนลักพาตัวนะ! พวกคุณทำบ้าอะไรเนี่ย?” หลินเจียเจียปรี๊ดแตก ตำรวจแทนที่จะช่วยเหยื่อ ดันไปเข้าข้างคนร้ายซะงั้น?

หรือว่าโดนหลอก?

เบอร์ที่โทรไปไม่ใช่เบอร์ตำรวจจริง?

หานกวงคิดว่าคดีนี้มีพิรุธตั้งแต่แรกแล้ว พอเห็นบัตรเกาเจี้ยนก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่ใช่คดีลักพาตัว ถ้าไม่ใช่เรื่องผัวเมียทะเลาะกัน ก็คงเป็นภารกิจลับของสำนักงานกำกับดูแลฯ อันแรกตำรวจไม่ยุ่ง อันหลังตำรวจยิ่งต้องช่วยอำนวยความสะดวก

สำนักงานกำกับดูแลฯ เป็นหน่วยงานพี่น้อง ช่วยเคลียร์คดีใหญ่ๆ ให้ตำรวจมานักต่อนัก

คิดดูดีๆ ข้อหลังมีความเป็นไปได้สูงกว่า คนระดับเจ้าหน้าที่สำนักงานกำกับดูแลฯ คงไม่โทรป่วน 191 เล่นหรอกมั้ง?

“คุณผู้หญิงครับ คุณเกาเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานกำกับดูแลฯ และจากการตรวจสอบเบื้องต้น เราไม่พบร่องรอยการกักขังหน่วงเหนี่ยวอย่างที่คุณกล่าวอ้างครับ” หานกวงพยายามอธิบายอย่างสุภาพ

“จะให้ขังยังไงถึงจะเรียกว่าขัง? ฉัน... ฉัน...” หลินเจียเจียอึกอัก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“งั้นฉันจะไปแจ้งความที่สำนักงานกำกับดูแลฯ!”

“เชิญตามสบายครับ” หานกวงผายมือ

“ฉันไปแน่!” หลินเจียเจียสะบัดหน้าเดินออกจากห้อง

“เฮ้ย! คืนมือถือมาก่อน!” เกาเจี้ยนส่ายหัวอย่างระอา รีบวิ่งตามออกไป

ตำรวจทั้งสี่ยักไหล่ให้กัน วุ่นวายเปล่าๆ ปลี้ๆ จริงๆ งานนี้