บทที่ 13 เปลือยหมดเปลือก

บทที่ 13 เปลือยหมดเปลือก

เกาเจี้ยนโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะโดนสาวงามตามติดชนิดหายใจรดต้นคอขนาดนี้

เรื่องฝีมือเขายอมรับว่าสู้ไม่ได้ ถ้าเธอจะซ้อมเขาสักยก เขาคงทำได้แค่แจ้งตำรวจจับ แต่ถ้าเธอมีจุดประสงค์อะไรชัดเจน เขายังพอช่วยได้บ้าง แต่นี่อะไร ไม่ทำอะไรเลยนอกจากเดินตามต้อยๆ เล่นเอาเกาเจี้ยนเริ่มประสาทกิน

เกาเจี้ยนไขกุญแจเปิดประตูห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นนอกจากเจ้าของหอพักก้าวเข้ามาในห้องของเขา

“เอาล่ะ ถ้าคุณอยากอยู่บ้านผม ก็เชิญอยู่ไปเลย ผมจะไปนอนหอพัก” เกาเจี้ยนจนปัญญาแล้วจริงๆ โชคดีที่สำนักงานกำกับดูแลฯ มีหอพักให้ หรือถ้าไม่มี หอพักมหาลัยก็ยังพอซุกหัวนอนได้

เกาเจี้ยนโยนกุญแจสำรองให้ไป๋ฝู ในห้องไม่มีของมีค่าอะไร ปล่อยให้แม่คุณยึดครองไปเถอะ

เกาเจี้ยนหันหลังเตรียมชิ่ง แต่ไป๋ฝูก็เดินตามออกมาทันที

“เฮ้ย บ้านก็ยกให้แล้ว จะเอาอะไรอีก?”

“จะตามนาย” ไป๋ฝูตอบเสียงเรียบ

เหอๆ... แม่นางช่างมุ่งมั่น

เกาเจี้ยนถอนหายใจเฮือกใหญ่ งัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้

เขากลับเข้ามาในห้อง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำใจร่มๆ แล้วพาเดินทัวร์ห้อง ห้องพักขนาดสามสิบกว่าตารางเมตรนี้โครงสร้างเรียบง่าย มีห้องนอน ห้องครัว และห้องน้ำ

“คืนนี้คุณนอนนี่ กาน้ำร้อนใช้นั่น คอมพิวเตอร์ถ้าจะเล่นก็เชิญตามสบาย” เกาเจี้ยนชี้ไปที่สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ นอกจากคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะกับเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ที่เหลือก็เป็นของเจ้าของหอพักทั้งนั้น ของมีค่าอย่างเดียวคือคอมพิวเตอร์ที่ซื้อมาเมื่อสามปีก่อน

ช่วงนี้เขามัวแต่ฝึกวิชา ไม่มีเวลาเล่นเน็ต คอมพิวเตอร์หายไปก็ไม่เดือดร้อนเท่าไหร่

พูดตามตรง เกาเจี้ยนแอบหวังให้ไป๋ฝูขโมยคอมพิวเตอร์แล้วหนีไปซะ อย่างน้อยเขาก็จะได้มีข้อหาแจ้งตำรวจจับเธอได้ ถือว่าฟาดเคราะห์ไป

แต่น่าเสียดาย แม่หนูน้อยคนนี้ดูท่าทางปลงโลก ไม่น่าจะเป็นพวกหัวขโมย

แนะนำห้องนอนเสร็จ เกาเจี้ยนก็พาไปดูห้องน้ำ

“เครื่องทำน้ำอุ่นอยู่นั่น เดี๋ยวคุณอาบน้ำซะหน่อยก็ดี เสื้อผ้าเลอะหมดแล้ว เครื่องซักผ้าเป็นแบบอัตโนมัติ หมุนตรงนี้ก็ซักได้เลย”

เกาเจี้ยนอธิบายไปพลางสาธิตไปพลาง “ส่วนนี่แชมพู โฟมล้างหน้า ครีมอาบน้ำ... เฮ้ย! เดี๋ยว! ทำอะไรน่ะ? หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”

จังหวะที่เกาเจี้ยนหันกลับมา เขาแทบช็อก ไป๋ฝูรูดซิปชุดเดรสลงมาถึงเอว เผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ที่โอบอุ้มสัดส่วนอวบอิ่มเกินตัว และกำลังจะถลกชุดลงจากขา

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย?” เกาเจี้ยนทำตัวไม่ถูก

“นายบอกให้อาบน้ำ ซักผ้า” ไป๋ฝูหยุดมือ มือข้างหนึ่งจับชุดที่กองอยู่เอว อีกข้างปล่อยแนบลำตัว ไม่มีความคิดจะปกปิดผิวขาวเนียนที่โผล่ออกมาท้าสายตาเลยแม้แต่น้อย

“เอ่อ... งั้นรอผมออกไปก่อนค่อยถอด”

เกาเจี้ยนรีบเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องน้ำ

พิงประตูห้องน้ำแล้วถอนหายใจยาว ภาพวาบหวิวเมื่อกี้ยังติดตา วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไป

“ไม่รนหาที่ตายก็ไม่ตาย” เกาเจี้ยนนึกถึงฝีมือการต่อสู้อันป่าเถื่อนของไป๋ฝู ท่องประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาเพื่อเตือนสติ จนอารมณ์เริ่มสงบลง

แต่บ้านหลังนี้คงอยู่ไม่ได้แล้ว

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากในห้องน้ำ เกาเจี้ยนค่อยๆ บิดลูกบิดประตู ย่องเบาออกไปเงียบๆ แต่ทว่าวินาทีที่เขาจะปิดประตูหนี พอหันกลับไปมอง... ไป๋ฝูก็เปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา ยืนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่ข้างหลังเขา!

“คุณ... คุณออกมาทำไม!”

ความช็อกรอบนี้รุนแรงกว่ารอบแรกคนละชั้น เมื่อกี้แค่ชุดชั้นในยังพอทนเหมือนชุดว่ายน้ำ แต่คราวนี้... ผมเปียกน้ำลู่ลงปรกไหล่ เท้าเปล่าเหยียบพื้น ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่หยดน้ำอุ่นเกาะพราว ไร้อาภรณ์ปิดบังแม้แต่ชิ้นเดียว

เกาเจี้ยนรู้สึกเหมือนมีกระแสร้อนวูบวาบแล่นพล่านในกาย ส่วนหนึ่งพุ่งขึ้นจมูก ส่วนหนึ่งพุ่งลงล่างไปกระจุกอยู่ที่เป้ากางเกงจนตั้งชันเป็นกระโจมอินเดียนแดง

“ฉันต้องตามนาย” ไป๋ฝูตอบหน้าตาเฉย ไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิดว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันล่อแหลมแค่ไหน

เกาเจี้ยนสติแตก นี่มันทางเดินนะโว้ย! ถ้ามีคนโผล่มาเห็นเข้า...

“กลับเข้าไป! กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!”

เกาเจี้ยนร้อนรนจนลืมตัว ยื่นมือจะดันแขนไป๋ฝูให้กลับเข้าห้อง แต่ทันทีที่มือสัมผัสแขนเธอ ไป๋ฝูก็สะบัดมือสวนกลับ เกาเจี้ยนยังไม่ทันมองทัน ก็รู้สึกโลกหมุนคว้าง ตีลังกาม้วนหน้าฟาดพื้นดังสนั่น

ตึง!

เชี่ยเอ๊ย... เอาอีกแล้วเหรอ?

แรงกระแทกทำเอามึนตึ้บ ความทรงจำสยองขวัญตอนโดนทุ่มกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

“โอ๊ย...”

หลังกระแทกพื้นเจ็บแปลบ เกาเจี้ยนสูดปากด้วยความเจ็บปวด ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็ต้องผงะกับภาพตรงหน้า... มุมเงยระดับ HD ชัดแจ๋ว!

เกาเจี้ยนรีบหลับตาปี๋ สาบานได้ว่าไม่ได้ตั้งใจมองจริงๆ!

เสียงกระแทกดังสนั่นเรียกความสนใจจากเพื่อนบ้าน แกร๊ก ประตูห้องข้างๆ เปิดออก ไป๋ฝูยังยืนนิ่งไม่ไหวติง จิตใจจดจ่ออยู่แค่ว่าเกาเจี้ยนจะหนีไปไหม ไม่สนเสียงรอบข้างเลยสักนิด

โชคดีที่เกาเจี้ยนยังพอมีสติ รีบกัดฟันกระซิบ “ไป๋ฝู กลับเข้าไปอาบน้ำก่อน ห้ามออกมา ผมไม่หนีแล้ว”

“อ้อ” ไป๋ฝูรับคำ แล้วเดินกลับเข้าห้องไปทันเวลาก่อนที่เพื่อนบ้านจะโผล่หน้าออกมาพอดี

คนเปิดประตูเป็นป้าข้างห้อง เห็นเกาเจี้ยนนอนหงายท้องอยู่หน้าประตูก็ตะโกนถาม “เฮ้ย เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไรครับ”

โชคดีที่มีพลังวิญญาณคุ้มกาย ไม่งั้นป่านนี้คงหลังหักไปแล้ว

“ไม่เป็นไรก็เบาๆ หน่อย” ป้ากระแทกประตูปิดดังปัง แต่แว่วๆ มาเข้าหูเกาเจี้ยนว่า “ไอ้บ้าเอ๊ย”

เกาเจี้ยน: “...”

กลับเข้าห้องมานั่งจุมปุ๊กอยู่บนเตียงด้วยความกระอักกระอ่วน หนีก็ไม่ได้ ไล่ก็ไม่ไป คงต้องยอมให้อยู่ด้วย แต่ปัญหาคือ... จะฝึกวิชายังไง?

เกาเจี้ยนยังไม่เข้าใจเคล็ดวิชาหลอมรวมวิญญาณและระบบดีพอ ไม่อยากให้ใครรู้ความลับนี้ โดยเฉพาะยายตัวแสบที่เกาะติดเป็นตังเมอย่างไป๋ฝู ถ้าหาทางออกไม่ได้ คงต้องงดฝึกไปสักวันสองวัน เดี๋ยวค่อยหาวิธีแก้

เกาเจี้ยนรินน้ำกินแก้กระหาย ผ่านไปสิบกว่านาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ไป๋ฝูเดินออกมาในสภาพชีเปลือยอีกรอบ

“เฮ้ย!”

เกาเจี้ยนสะดุ้งโหยง ยายบ้านี่... แตะต้องตัวก็ไม่ได้ แต่ขยันโชว์จังวะ ไม่เกรงใจสายตาผู้ชายบ้างเลย

“เสื้อผ้าล่ะ?” เกาเจี้ยนถามพร้อมกับเบือนหน้าหนี

“ซักแล้ว”

เออ จริงด้วย!

เกาเจี้ยนนึกขึ้นได้ รีบไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งมาโยนให้ ส่วนกางเกงใน... ช่างมันเถอะ ของผู้ชายทั้งนั้น เสื้อยืดตัวนี้ยาวพอจะคลุมเข่าได้อยู่แล้ว

“ใส่ไอ้นี่ไปก่อน”

“อ้อ”

ปกติเกาเจี้ยนกลับถึงห้องก็ฝึกวิชายันเช้า แต่พอมีไป๋ฝูอยู่ด้วยก็เลยว่างงาน นั่งดูหนังฆ่าเวลาจนดึก ห้องไม่มีโซฟา อากาศไม่หนาวมากแต่จะให้นอนพื้นแข็งๆ ก็คงไม่สบายตัว

“คุณนอนพื้น ผมนอนเตียง” ในเมื่อหนีไปไหนไม่ได้ เกาเจี้ยนก็ขอรักษาป้อมปราการสุดท้ายไว้ก็แล้วกัน

“อ้อ”

ตราบใดที่ไม่ไล่เธอไป ไป๋ฝูก็ว่าง่ายสุดๆ

เวลาปกติไป๋ฝูจะเงียบกริบจนแทบลืมไปว่ามีคนอยู่ด้วย เกาเจี้ยนนึกว่าจะนอนไม่หลับ แต่หัวถึงหมอนไม่กี่นาทีก็กรนสนั่น

ปกติเขาไม่กรน สงสัยช่วงนี้ฝึกหนักพักผ่อนน้อย บวกกับผลข้างเคียงจากการแยกจิตวิญญาณ คืนนี้เกาเจี้ยนหลับเป็นตาย ไม่รู้ตัวเลยว่ามีของหนักๆ มาทับแขนตอนไหน

เช้าวันรุ่งขึ้น เกาเจี้ยนตื่นมาด้วยอาการแขนซ้ายชาหนึบ ขยับไม่ได้ พอหันไปมอง... ก็ได้ยินเสียงพึมพำงัวเงียดังมาจากข้างๆ

...