บทที่ 44 - ผู้สืบทอดแห่งสำนัก

บทที่ 44 - ผู้สืบทอดแห่งสำนัก

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณชายสวีก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วกล่าวเสียงเรียบ

"คนพวกนี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับแม่นางฉิน แต่ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนี้จะไม่มีเบื้องหลัง

ฉินเฉิงเฉิงไม่น่าจะมีปัญญาจัดฉากการรับสมัครที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้ ไปสืบมาซิว่าใครเป็นกุนซืออยู่เบื้องหลังนาง"

"คุณชายสายตาเฉียบแหลม! ผู้เฒ่าคนนี้จะรีบไปจัดการให้ขอรับ"

"อีกเรื่อง ส่งข้อมูลละเอียดของผู้หญิงที่ฉินเฉิงเฉิงออกหน้าปกป้องเมื่อคราวก่อนมาให้ข้าด้วย"

ต่งชางอานดวงตาเป็นประกายทันที "คุณชายขอรับ นังผู้หญิงที่ชื่อฮั่วซานเหนียงคนนั้นต้องเกี่ยวข้องกับวิชา 'เคล็ดกายาวัชระ' ของทางสำนักที่หายไปแน่ๆ ท่านมาครั้งนี้เพื่อสืบเรื่องนี้ใช่ไหมครับ รับรองว่าถ้าขุดคุ้ยจากตัวนาง จะต้องเจอตัวการแน่นอน"

"ปากมาก เรื่องที่ข้าจะทำไม่ต้องให้เจ้ามาสาระแน

แค่ผู้ฝึกกายาชั้นต่ำคนหนึ่งที่หนีออกจากสำนัก มีค่าพอให้คุณชายอย่างข้าลงมาสืบเองด้วยรึ? เรื่องนั้นคนของหอคุมกฎเขาจัดการกันเอง

ถ้าไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามเจ้าแตะต้องคนรอบกายฉินเฉิงเฉิงแม้แต่ปลายเล็บ ถ้าทำให้ภาพพจน์ของข้าในสายตาแม่นางฉินต้องมัวหมอง ข้าจะเอาเรื่องเจ้า!"

"ผู้เฒ่าไม่กล้าขอรับ"

เมื่อสนทนากันจบ สวีซื่อเซียนก็ตาเป็นประกายเมื่อเห็นร่างงดงามของฉินเฉิงเฉิงที่ด้านล่าง เขาเหยียบกระบี่บินที่ประดับด้วยอัญมณีระยิบระยับ พุ่งลงไปหาฉินเฉิงเฉิงอย่างรวดเร็วแต่นุ่มนวล

"ฮ่าฮ่าฮ่า แม่นางฉิน ช่างบังเอิญจริงๆ สวีคนนี้ได้รับคำสั่งจากสำนักให้มาตรวจตราที่นี่ ไม่นึกเลยว่าจะได้พบแม่นางฉินโดยบังเอิญแบบนี้!"

บังเอิญ?

ฉินเฉิงเฉิงจะไม่รู้วัตถุประสงค์ของสวีซื่อเซียนผู้นี้ได้อย่างไร เขาเป็นลูกหลานผู้อาวุโสในสำนัก มีวิชาลับสำหรับการผสานหยินหยาง คงเล็งผลประโยชน์จากการร่วมฝึกวิชาดนตรีผสานจิตวิญญาณครั้งแรกของนาง เพื่อยกระดับพลังเวทและคุณภาพวิญญาณของตัวเองเป็นแน่

เมื่อเห็นตัวตังเมมาแล้ว ฉินเฉิงเฉิงก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ แล้วฝืนยิ้มออกมา

"คุณชายสวีให้เกียรติมาเยือน ผู้น้อยเสียมารยาทที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับเจ้าค่ะ"

"ไม่เลยไม่เลย แม่นางฉินยอมลดตัวมาพักที่ตลาดชุมชนเล็กๆ ของสำนักเรา นับเป็นเกียรติของสำนักเรายิ่งนัก!

แม่นางรับสมัครพ่อครัววิญญาณ หรือว่าจะไม่ถูกปากอาหารของเหลาในย่านนี้?

ข้าเองก็ได้เรียนรู้วิชาครัวจากในสำนักมาบ้าง ตอนนี้สามารถปรุงโต๊ะจีนวิญญาณระดับหนึ่งได้ และยังมีเมนูเด็ดอีกหลายอย่าง มิสู้ให้สวีคนนี้อยู่ที่หอสดับเสียง คอยเป็นพ่อครัวส่วนตัวให้แม่นาง ดีหรือไม่?"

คุณชายสวีสวมชุดคลุมสีม่วงหรูหรา สวมมงกุฎหยก เอวห้อยอุปกรณ์วิเศษเปล่งแสงระยิบระยับหลายชิ้น ทุกชิ้นล้วนแผ่แรงกดดันระดับสองขึ้นไป

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแต่แฝงความเจ้าชู้ กระบี่บินที่เท้าก็ประดับเพชรพลอยแสบตา กลิ่นอายความร่ำรวยฟุ้งกระจายจนผู้บำเพ็ญเพียรเร่ร่อนที่ดูมอมแมมทั้งตลาดแทบอยากจะมุดดินหนี

ฉินเฉิงเฉิงได้ยินดังนั้นก็หลุบตาลง มุมปากฝืนยิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่ห่างเหิน

"คุณชายสวีล้อเล่นแล้ว ท่านเป็นถึงศิษย์สายตรงผู้สูงส่งของสำนักมังกรหยก จะให้มาลดตัวทำงานในครัวได้อย่างไร? หากเรื่องแพร่งพรายออกไป คนอื่นจะหาว่าหอสดับเสียงไม่รู้กฎเกณฑ์เอาได้นะเจ้าคะ"

สิ้นเสียง สวีซื่อเซียนก็หัวเราะลั่น ขยับตัวทีหยกพกที่เอวก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แม่นางฉินจะเกรงใจไปไย?"

เขาสะบัดชายเสื้อ ปรมาจารย์ชีพจรค่ายกลที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังก็ประสานมือร่ายคาถาทันที ธงค่ายกลสิบแปดต้นพุ่งลงสู่พื้นดินราวกับฝูงปลา

ใจกลางตลาดชุมชนพลันเกิดคลื่นพลังปราณมหาศาล ถ้ำวิญญาณระดับสองที่เคยถูกระเบิดทำลายไป บัดนี้กลับฟื้นคืนชีพราวกับลำธารฤดูใบไม้ผลิที่ละลายจากน้ำแข็ง แรงกดดันระดับสองพัดผ่านไปทั่วถนนราวกับสายลมแห่งวสันตฤดู

"ตลาดซอมซ่อพรรค์นี้จะคู่ควรกับแม่นางได้อย่างไร!"

"ในเมื่อแม่นางฉินให้เกียรติมาพักในเขตปกครองของสำนักมังกรหยก สวีคนนี้จำต้องดูแลให้ดีที่สุด ชีพจรวิญญาณระดับหนึ่งธรรมดาๆ จะคู่ควรกับแม่นางได้เยี่ยงไร?

ขอเวลาให้ข้าสักหนึ่งเดือน รอข้าฟื้นฟูชีพจรวิญญาณระดับสองให้สมบูรณ์ แล้วจะเชิญหอสดับเสียงย้ายเข้าไป แม่นางพักนานเท่าไหร่ ก็งดเก็บค่าเช่านานเท่านั้น"

ความป๋าของคุณชายสวี ทำให้ผู้คนทั้งลานตาค้างอ้าปากหวอ

ถ้ำชีพจรวิญญาณระดับสอง? ปรมาจารย์ชีพจรค่ายกลระดับสูง?

แต่ละคำล้วนเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรเร่ร่อนเหล่านี้ไม่อาจเอื้อมถึงได้ชั่วชีวิต

เฉินอี้กับหลิวเฉิงกังยืนอยู่ริมฝูงชน แหงนหน้ามองผู้สืบทอดสำนักที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่กลางอากาศ

หลิวเฉิงกังดวงตาเป็นประกายด้วยความอิจฉา ถอนหายใจเสียงเบา "มีแต่คนใหญ่คนโตที่มีหวังจะสร้างแกนทองคำแบบนี้แหละ ถึงจะคู่ควรกับแม่นางฉิน... เสี่ยวเฉินเอ๋ย ผู้ฝึกตนรากหญ้าอย่างพวกเรา คงทำได้แค่แหงนมองเท่านั้นแหละ"

เฉินอี้มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

แววตาของเขาสงบนิ่งราวน้ำนิ่ง ไม่มีความสนใจในตำแหน่งที่คนนับหมื่นจับจ้องนั้นแม้แต่น้อย

โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นผันผวน ภัยถึงชีวิตอาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ ต่อให้เขามีฝีมือ มีของวิเศษ เขาก็เลือกที่จะซ่อนคมเสมอมา

การอวดเบ่งวางก้ามขนาดนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการแบไต๋ให้ศัตรูเห็น มีแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้ตัวเองเปล่าๆ

หลิวเฉิงกังนึกขึ้นได้ว่าเฉินอี้เพิ่งสมัครเป็นพ่อครัววิญญาณผ่าน หันมามองเฉินอี้ด้วยแววตาล้อเลียน

"เสี่ยวเฉิน นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีฝีมือทำอาหารขนาดนี้ ถึงขั้นเจาะเข้าไปในดงนางฟ้าได้!"

เขาถูมือไปมา ลดเสียงลงกระซิบ "ถ้าข้ามีความสามารถแบบนี้นะ ยอมตายก็จะขอเข้าไปแย่งตำแหน่งดูสักตั้ง ได้ยลโฉมนางฟ้าพิณหยกทุกวัน ยอมอายุสั้นลงสักปีสองปีก็คุ้มแล้ว!"

เฉินอี้ฟังแล้วในหัวก็นึกถึงประกาศรับสมัครงานในชาติก่อน... คลับหรูรับสมัครกุ๊กเงินเดือนสูง พร้อมสวัสดิการอาบอบนวดครบวงจร

สายตาของหลิวเฉิงกังตอนนี้ ก็คงกำลังจินตนาการไปในทางนั้นชัดๆ

เขารีบส่ายหน้า แสร้งทำเป็นเฉยเมย "พี่หลิวล้อเล่นแล้ว ข้าไม่ได้สนใจเรื่องอิสตรีหรอก แค่คนแก่ใกล้ลงโลง ขอแค่ชีวิตบั้นปลายสงบสุขก็พอ"

หยุดคิดนิดหนึ่ง เขาก็เสริมว่า "อีกอย่าง ข้าเข้าไปหอสดับเสียงก็ทำแค่ในครัวหลังบ้าน มีค่ายกลกั้นระหว่างส่วนที่พักนางฟ้า ปกติก็มีแต่ยายแก่ๆ มารับอาหาร ไม่ได้เจอหน้าใครหรอก"

พูดไปเขาก็พยักหน้าในใจ... เดี๋ยวต้องไปบอกฉินเฉิงเฉิงให้ตั้งกฎนี้ขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

ในเมื่อคุณชายสวีดูจะเป็นตัวปัญหา ตัดไฟเสียแต่ต้นลมด้วยการทำลายความระแวงของเขาไปเลยดีกว่า จะได้ไม่มีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง

ยังไงสำหรับหอสดับเสียง การเพิ่มค่ายกลกั้นเขตสักวง ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

หลังจากเข้าหอสดับเสียง พ่อครัวหมายเลขหนึ่งและเฉินอี้ที่เป็นหมายเลขสอง ต่างได้รับบ้านพักแยกส่วนตัว

ส่วนพ่อครัวอีกสามคนที่ดูแลอาหารของศิษย์ทั่วไป ต้องพักรวมกัน

พ่อครัวอ้วนแซ่หยางหมายเลขหนึ่ง รับผิดชอบทำอาหารให้แขกวีไอพีที่มาใช้บริการ

ส่วนเฉินอี้ ในนามคือดูแลอาหารของนางฟ้าระดับหัวกะทิไม่กี่คน แต่ความจริงภายใต้การจัดการลับๆ ของฉินเฉิงเฉิง เฉินอี้แค่ทำอาหารให้นางคนเดียวก็พอ

เฉินอี้ใช้นิ้วลูบไล้ลายเนื้อสัตว์ปีศาจระดับหนึ่งขั้นกลางบนเขียง คิ้วขมวดมุ่น เขาเงยหน้ามองฉินเฉิงเฉิงที่กำลังจิบชา แล้วลองเกริ่นดู

"แม่นาง เนื้อสัตว์ธรรมดาพวกนี้จัดการง่ายก็จริง แต่ว่า..."

"แต่อะไร?" ฉินเฉิงเฉิงวางถ้วยชา ปรายตามองมา

"แต่ข้าถนัดจัดการวัตถุดิบระดับสูงกว่านี้ อย่างเช่นระดับหนึ่งขั้นสูง โดยเฉพาะพวกสัตว์ปีศาจกลายพันธุ์ที่มีสายเลือดพิเศษ..."

เสียงเฉินอี้ค่อยๆ เบาลง "แน่นอนว่า ถ้ามีสัตว์ปีศาจระดับสองขั้นต้นด้วย ก็ยิ่งดีเยี่ยมเลยครับ"

พูดไปเขาก็เริ่มเขินเอง

สัตว์ปีศาจระดับสองมูลค่าสูงลิบ แถมหายาก

พลังเลือดเนื้อของมันบริสุทธิ์ คลื่นพลังวิญญาณเข้มข้น หากได้กลืนกินและหลอมรวม ประกายทองในร่างเขาต้องยกระดับขึ้นแบบก้าวกระโดดแน่ๆ

เขาเล็งสัตว์ปีศาจระดับสองมานานแล้ว

ถ้าอยู่ที่ร้านยันต์ หวังพึ่งหลิวเฉิงกังคงไม่มีทางเป็นไปได้

แต่อยู่กับฉินเฉิงเฉิง เฉินอี้เลยลองเสี่ยงขอเผื่อฟลุ้ค มีหรือไม่มีก็ลองตีเนียนถามไปก่อน

ผลปรากฏว่า ฉินเฉิงเฉิงฟังจบก็ของขึ้นทันที

"เฉินอี้! เจ้าเห็นข้าเป็นแรงงานทาสคอยล่าสัตว์ปีศาจให้เจ้าหรือไงฮะ?"

[จบแล้ว]