บทที่ 24 แม่มดลิลิธ

บทที่ 24 แม่มดลิลิธ

"แกะย่าง! ของโปรดข้าเลย ถ้าไม่กินตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสแล้ว!"

เนสซาร์ดคำรามใส่ชาวบ้าน เตรียมจะขู่ให้พวกเขากลัวจนหนีไป เพื่อที่เขาจะได้เสวยสุขกับแกะย่างเพียงลำพัง

"อิง อิง อิง..."

แน่นอนว่าชาวบ้านฟังภาษามังกรไม่ออก สิ่งที่พวกเขาได้ยินมีเพียงเสียงร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองราวกับเสียงเด็กทารก

เมื่อพวกเขาเห็นรูปลักษณ์อันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวของเนสซาร์ด ร่างกายสูงใหญ่ถึง 4 เมตร และปากกว้างที่แสยะอยู่กลางหน้าอก ทุกคนต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อ

"สัตว์ประหลาด!"

"ช่วยด้วย สัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว..."

"ทุกคน หนีเร็ว!"

ฝูงชนแตกตื่นวิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทาง

"ฮ่าๆๆ หนีไป หนีไปซะ พอพวกเจ้าไปหมด แกะย่างก็จะเป็นของข้าคนเดียว"

ชาวบ้านนับสิบชีวิตวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน ไม่นานลานกว้างก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน

เนสซาร์ดเดินอาดๆ ไปที่กองไฟพลางเลียริมฝีปาก

ทว่า จู่ๆ เขาก็ชะงักกึก เมื่อสายตาไปสบเข้ากับดวงตาสีม่วงเข้มคู่หนึ่ง

สิ่งที่ถูกมัดอยู่บนไม้กางเขนคือเด็กสาวมนุษย์ อายุราวๆ สิบขวบ

เสื้อผ้าของนางขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

ผิวของนางซีดเผือด ร่างกายผอมแห้ง ผมสั้นสีดำอมม่วง ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์นัก

ตอนนั้นเองที่เนสซาร์ดตระหนักได้ทันที

บัดซบ นี่ไม่ใช่แกะย่างนี่หว่า แต่พวกมันกำลังย่างพวกเดียวกันเอง!

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉากนี้คล้ายกับพิธีล่าแม่มดในยุคกลางของโลกเดิมที่เขาจากมา

สำหรับรูปลักษณ์ปัจจุบันของเนสซาร์ดคงไม่อาจเรียกว่าเป็นมิตรหรือน่าคบหาได้ มันเรียกได้ว่าน่าสยดสยองและเป็นสัตว์ประหลาดเต็มขั้น

แต่ทว่า เมื่อดวงตาสีม่วงของเด็กสาวจ้องมองมาที่เนสซาร์ด นางกลับไม่กรีดร้องเลยสักนิด ใบหน้านั้นสงบนิ่งราวกับผืนน้ำ

เนสซาร์ดสบตาคู่นั้นและพบว่ามันเต็มไปด้วยความตายด้านและด้านชา

ไร้ซึ่งแววตาไร้เดียงสาหรือความสดใสตามวัยที่ควรจะเป็น

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องการเผาเด็กสาวคนนี้ให้ตายทั้งเป็น?

เนสซาร์ดทนดูเด็กตัวเล็กๆ ทรมานไม่ได้

เขากางกรงเล็บมังกรออก เตรียมจะตัดเชือกที่มัดตัวเด็กสาว

แต่ในจังหวะที่มือกำลังจะสัมผัสตัวนาง ร่างกายของเขาก็สะดุ้งเฮือก

'รัศมีเถาเถี่ย' ของเขาเผลอดูดซับพลังงานประหลาดบางอย่างเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ

พลังงานนี้แผ่ออกมาจากตัวเด็กสาว มันรุนแรง มืดมน และเต็มไปด้วยลางร้าย

หลังจากตรวจสอบหน้าต่างสถานะของเด็กสาว เนสซาร์ดก็ต้องตกใจอย่างมาก

[ลิลิธ: Lv6 แม่มดแห่งหายนะ]

"เป็นแม่มดงั้นรึ?"

แม่มดคือแม่แบบ (Template) ที่พบได้ในเผ่าพันธุ์มนุษย์บนทวีปไอเออร์ รูเอีย พวกนางมีค่าพลังเวทมนตร์ที่สูงมากและมีความเข้ากันได้กับมนตร์ดำเป็นพิเศษ

ถือว่าเป็นแม่แบบของมนุษย์ที่ทรงพลังทีเดียว

อย่างไรก็ตาม แม่มดเหล่านี้ไม่ใช่ฮีโร่ของฝ่ายธรรมะ

ยูนิตของฝ่ายธรรมะทั้งหมดมักจะมีค่าความชอบติดลบต่อแม่มดโดยธรรมชาติ

เพราะแม่มดเหล่านี้ควบคุมพลังของตนเองได้ยากและมักก่อให้เกิดความเสียหายรุนแรง พวกนางจึงถูกมองว่าเป็นตัวตนแห่งลางร้ายตามเนื้อเรื่องในเกม

ขณะที่กำลังครุ่นคิด หอกไม้ด้ามหนึ่งก็พุ่งเข้ามา กระแทกกับเกล็ดแข็งของเนสซาร์ดแล้วกระเด้งออกไป

เนสซาร์ดเงยหน้ามอง ชาวบ้านที่หนีไปเมื่อครู่ต่างพากันย้อนกลับมา พร้อมคบเพลิงและส้อมเหล็กในมือ

"นี่ล้อกันเล่นหรือไง? คิดจะใช้ของพรรค์นั้นสู้กับข้า? หรือเห็นว่าข้ายังกินไม่อิ่มเลยเสนอตัวมาให้กิน?"

เนสซาร์ดเลียริมฝีปาก

"อย่าให้แม่มดหนีไปได้! ถ้ามันรอดไปได้ มันต้องกลับมาแก้แค้นพวกเราแน่!"

"ฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดนี่ด้วย!"

ชาวบ้านตะโกนโหวกเหวก แต่เนสซาร์ดฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่อง

มนุษย์พวกนี้เป็นเพียงมดปลวกในสายตาของเนสซาร์ด

ตั้งแต่ต้นพวกมันก็ส่งเสียงหนวกหู แถมยังกล้าขว้างหอกไม้ยิงธนูใส่เขาอีก

"เฮ้อ พวกเจ้ารนหาที่ตายเองนะ อย่าโทษข้าก็แล้วกัน!"

โฮก!

เนสซาร์ดพ่น 'ลมหายใจพิษ' ออกมา มันแปรสภาพเป็นใบมีดพิษนับพันเล่ม

พุ่งเข้าใส่ชาวบ้าน ร่วงกราวราวกับต้นข้าวสาลีที่ถูกเกี่ยว

"อ๊าก!"

"ช่วยด้วย ข้าโดนพิษ!"

พิษร้ายแรงระดับนี้ แม้แต่สัตว์อสูรระดับเดียวกันยังทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดาที่แค่สัมผัสก็แทบจะตายคาที่

ชาวบ้านบางคนถึงกับตัวขาดครึ่งท่อนด้วยฤทธิ์ของลมหายใจ

หลังจากชาวบ้านล้มตายไปเป็นเบือ พวกที่โชคดีรอดมาได้ก็เริ่มวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะปล่อยพวกมันไปแท้ๆ แต่ดันโง่เขลากลับมาหาที่ตายเอง

ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือแล้ว เขาต้องจัดให้หนัก!

เนสซาร์ดเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์สี่ขา ไล่ล่าชาวบ้านที่แตกกระเจิงทีละคน พ่นลมหายใจพิษใส่ไม่ยั้ง

สุดท้าย ไม่มีชาวบ้านคนใดรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชของเนสซาร์ดไปได้

เขาได้แต่หวังว่าการสังหารหมู่ชาวบ้านพวกนี้จะไม่ดึงดูดนักผจญภัยเก่งๆ เข้ามา

แต่ถึงจะมีการตรวจสอบ ก็คงไม่สาวมาถึงตัวเนสซาร์ด

อะไรนะ? ลมหายใจพิษ?

นั่นมันสกิลของ 'ราชันย์จระเข้เกล็ดเน่า' ไม่ใช่เหรอ? เกี่ยวอะไรกับข้าที่เป็นอสูรมังกร?

จำนวนแพะรับบาปของราชันย์จระเข้เกล็ดเน่า +1

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองแม่มดคนนี้ แม่แบบนี้น่าสนใจทีเดียว

ยังไงซะถ้าทิ้งไว้ที่นี่นางก็คงไม่รอด สู้พาตัวกลับไปเลี้ยงดูปูเสื่อค่อยๆ ศึกษานางจะดีกว่า

เผื่อว่านางอาจจะถูกปั้นให้กลายเป็นผู้ช่วยของเขาได้?

การจะเอาชีวิตรอดในไอเออร์ รูเอีย การสร้างกองกำลังเป็นสิ่งจำเป็น

เนสซาร์ดใช้หางม้วนตัวลิลิธขึ้นมา แล้วกระโจนหายเข้าไปในป่าทึบ

หลังจากหนีออกมาจากหมู่บ้าน เนสซาร์ดก็พาลิลิธเข้ามาในถ้ำ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ลิลิธไม่แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของนางยังคงด้านชา ไม่ยี่หระต่อสิ่งใดทั้งสิ้น

นางเกิดมา แม่ก็ตายตอนคลอด ส่วนนางก็ต้องทนทุกข์จากการถูกพ่อทุบตีและด่าทอ

ตอนอายุแปดขวบ ขณะที่พ่อกำลังจะทำร้ายนางอีกครั้ง พลังบางอย่างในตัวนางก็ตื่นขึ้น

ขณะที่นางขดตัวอยู่ที่มุมห้องและพ่อเดินเข้ามา จู่ๆ บ้านทั้งหลังก็พังครืนลงมา

ลิลิธมีแค่รอยขีดข่วนเล็กน้อย ส่วนพ่อของนางถูกซากบ้านทับตายคาที่

ทว่าการตายของพ่อไม่ได้ทำให้นาคตของนางสดใสขึ้น ทุกคนต่างรังเกียจและมองว่านางเป็นตัวซวย

แม้แต่คนใจดีที่ยื่นมือเข้ามาช่วย สุดท้ายก็ต้องตายหรือบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุ

และทุกครั้ง นางก็รอดมาได้เสมอ ลิลิธจึงมั่นใจในที่สุดว่านางคือผู้นำพาหายนะมาสู่คนรอบข้าง

หลังจากนั้น นางก็เริ่มใช้ชีวิตร่อนเร่พเนจรไปทั่ว

จนกระทั่งไม่กี่วันก่อน นางหลงเข้ามาใน 'หมู่บ้านแบล็กทอร์น'

อย่างที่เขาว่ากัน ภูมิประเทศกันดาร ผู้คนย่อมป่าเถื่อน

หมู่บ้านนี้อยู่ติดกับบึงเกล็ดเน่า ชาวบ้านจำนวนมากต้องเสี่ยงชีวิตเข้าไปในบึงเพื่อหาสมุนไพรทำยาและอัญมณี

ดังนั้นคนส่วนใหญ่ที่นี่จึงมีนิสัยดุร้ายและป่าเถื่อน

พวกเขายังทำอาชีพของเถื่อนหรือแม้แต่ค้ามนุษย์ พอเห็นลิลิธ พวกมันก็จับตัวนางไว้หวังจะเอาไปขาย

แต่โชคร้ายของลิลิธก็แผลงฤทธิ์ใส่พวกเขา หลังจากมีคนตายไปหลายคน พวกเขาก็เริ่มตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับลิลิธ

หัวหน้าหมู่บ้านไปค้นดูบันทึกจนรู้ว่าลิลิธคือ 'แม่มดแห่งหายนะ' ผู้ที่จะนำภัยพิบัติมาสู่ชุมชน

เพื่อป้องกันไม่ให้หายนะลุกลามและเพื่อปิดปากแม่มด พวกเขาจึงตัดสินใจเผาลิลิธทั้งเป็น

ลิลิธชานชินกับเรื่องพรรค์นี้เสียแล้ว บางทีความตายอาจจะเป็นการปลดปล่อยสำหรับนาง

ดังนั้นแม้แต่ตอนนี้ ที่ถูกสัตว์ประหลาดน่ากลัวจับตัวมา ต่อให้ต้องถูกจับกิน นางก็ไม่สนใจอีกต่อไป

"โลกใบนี้ไม่ได้รักข้าเลย"