บทที่ 23 แกะย่างทั้งตัว

บทที่ 23 แกะย่างทั้งตัว

"โชคดีที่ข้าเผ่นออกมาไว"

เนสซาร์วิ่งตะบึงออกจากบึงมรณะและกลับไปยังถ้ำโดยไม่หยุดพัก เขาเก็บข้าวของเตรียมเผ่นหนีทันที

"ขืนอยู่ที่บึงนี่ต่อไปมีหวังไม่รอดแน่ ลมหายใจมังกรเฮือกสุดท้ายของท่านแม่ไม่ได้ออมมือเลยสักนิด นางกะเอาให้ตายจริงๆ"

เขากางแผนที่ที่เก็บได้จากศพนักล่าสมบัติในถ้ำเมื่อห้าปีก่อนลงบนพื้น

ตามสัญลักษณ์บนแผนที่ หากเดินมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ จะมีหมู่บ้านของอาณาจักรมนุษย์ตั้งอยู่ เขาอาจไปเสี่ยงดวงที่นั่นได้

พูดตามตรง แม้ตอนนี้กายจะเป็นอสูรมังกร แต่จิตใต้สำนึกเขายังโหยหาอารยธรรมของมนุษย์อยู่ลึกๆ

เขาเหวี่ยงกระเป๋าเป้ต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงขึ้นบ่า ภายในบรรจุเสบียงและของจุกจิกที่รวบรวมมา ทั้งพืชสมุนไพร อัญมณี ชุดจุดไฟ และคราบหนังที่เขาลอกทิ้งไว้

ตลอดทางเขาเดินทางด้วยความระมัดระวัง แต่ก็ไม่พบวี่แววว่าแม่มังกรจะตามล่ามาแต่อย่างใด

หลังจากเดินเท้ามาห้าวัน หมอกพิษก็เริ่มเจือจางลงเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็เดินพ้นจากสถานที่กำเนิดได้สำเร็จ

สัตว์ป่าข้างทางเริ่มมีให้เห็นหนาตาขึ้น นานๆ ครั้งเขาก็จะจับสัตว์เล็กสัตว์น้อยมากินแก้ขัด

หากเจอพืชแปลกๆ เขาก็จะลองชิมดูไม่ว่ามันจะมีพิษหรือไม่

แม้ว่าเขาจะมี 'เนตรจอมตะกละ' ที่ช่วยตรวจสอบข้อมูลพืชได้ แต่การกินเข้าไปโดยตรงมันสะดวกกว่าเยอะ

[กินหญ้าโลหิตหมาป่าหลิงหลง อัตราการฟื้นฟูตัวเองระยะสั้น +20%]

[กินเถาวัลย์หนามพิษดอกไม้ ความต้านทานพิษ +1]

.........

ระหว่างที่เคี้ยวผลไม้ตุ้ยๆ เนสซาร์ก็เปิด 'คัมภีร์ขุนเขามหาสมุทร' ขึ้นมาดู

ในหน้าแรกของการวิวัฒนาการ รูปสัญลักษณ์ 'เถาเที่ย' (จอมตะกละ) ได้ส่องสว่างเต็มที่แล้ว

ตอนนี้เขาได้รับทักษะและพรสวรรค์มากมาย และได้วิวัฒนาการกลายเป็น 'มังกรเถาเที่ย' โดยสมบูรณ์

ลมหายใจมังกรและบารมีมังกรเป็นสิ่งที่สืบทอดทางสายเลือด ส่วนลมหายใจพิษที่เนสซาร์ได้รับมาจากราชาจระเข้ก็คล้ายคลึงกัน

และ 'รัศมีเถาเที่ย' บนตัวเขา ก็มีคุณสมบัติคล้ายบารมีมังกร แถมยังมีผลในการดูดกลืนพลังชีวิตและพลังเวทอีกด้วย

ถ้าเขามีปีกงอกออกมา ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเขาเป็นมังกรแท้ๆ ไม่ใช่อสูรมังกรแน่

เมื่อพลิกไปยังหน้าสองของคัมภีร์ หน้ากระดาษยังคงว่างเปล่า ซึ่งหมายความว่าเขาต้องกำหนดทิศทางการวิวัฒนาการด้วยตัวเอง

ดังนั้น สำหรับการวิวัฒนาการครั้งต่อไป เขาตั้งใจจะเน้นไปที่สัตว์อสูรในตำนานที่มีปีกเป็นหลัก

จากนั้น เขาใช้ 'เนตรจอมตะกละ' ตรวจสอบสถานะปัจจุบันของตัวเอง

เนสซาร์มองดูข้อมูลตรงหน้า พลางนึกขึ้นได้ว่านี่มันหน้าต่างข้อมูลจากในเกมชัดๆ

ระบบพลังการต่อสู้ในโลกนี้แบ่งออกเป็น 100 เลเวล และ 10 ระดับขั้น

ไล่จากต่ำไปสูงคือ: สามัญ, เหล็กดำ, เหล็กกล้า, เงิน, ทอง, มหากาพย์, ตำนาน, ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์, กึ่งเทพ, และ เทพเจ้า

ทุกๆ 10 เลเวล จะมีโอกาสในการเลื่อนขั้น

และการเลื่อนขั้นมักต้องอาศัยการ 'ปลดล็อกขีดจำกัด' ซึ่งมีหลายวิธี เช่น การถ่ายทอดวรยุทธ์ การดูดซับพลังเวท หรือการกลืนกินทรัพยากรพิเศษบางอย่าง

แน่นอนว่าเราสามารถเลือกที่จะฝึกฝนในอาชีพเดิมต่อไปได้ ซึ่งใช้ได้กับเผ่าพันธุ์อื่นเช่นกัน

สำหรับมังกร โดยทั่วไปพวกมันจะไม่เปลี่ยนอาชีพตามเผ่าพันธุ์ของตน

เกิดเป็นมังกรดำ ก็จะเป็นมังกรดำไปตลอดกาล

เว้นแต่จะวิวัฒนาการไปถึงระดับ 'มังกรบรรพกาล' หน้าต่างข้อมูลก็จะยังคงแสดงว่าเป็นมังกรดำอยู่ดี

ในฐานะอสูรมังกร เนสซาร์มาถึงขีดจำกัดการเติบโตที่เลเวล 10 และเลือกที่จะวิวัฒนาการ

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมีอาชีพเดิมเลเวล 10 บวกกับอาชีพเถาเที่ยอีกเลเวล 5

เพียงแค่การวิวัฒนาการครั้งเดียว พลังการต่อสู้ของเนสซาร์ก็พุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด!

อาจกล่าวได้ว่า ทุกครั้งที่มีการวิวัฒนาการปลดล็อกขีดจำกัด คือโอกาสในการฝืนลิขิตฟ้า

ตอนวิวัฒนาการครั้งแรก เนสซาร์อยู่ที่เลเวล 13 ตอนนี้ขยับมาเป็นเลเวล 15 ซึ่งน่าจะเป็นผลพวงจากเนื้อหนังมังสาของราชาจระเข้

เนื้อที่มีพลังชีวิตเข้มข้นสูงถือเป็นถุงประสบการณ์ชั้นดีสำหรับเนสซาร์

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง เนสซาร์ตัดสินใจว่าจะยังไม่รีบร้อนกำหนดทิศทางการวิวัฒนาการขั้นต่อไป

เขาอยากจะสวาปามอาหารให้มากที่สุดและรีบดันตัวเองให้ถึงเลเวล 20 เสียก่อน

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ เนสซาร์ก็สังเกตเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตอื่นรอบตัว

เมื่อมองดูรอยรองเท้าบนพื้นโคลน เนสซาร์ผู้เดินเท้ามาหลายวันในที่สุดก็พ้นจากบึงเกล็ดเน่า และเข้าสู่เขตอิทธิพลของอาณาจักรมนุษย์แล้ว

เนสซาร์ระมัดระวังตัวแจ คงดูไม่จืดแน่ถ้าโดนพวกอัศวินอาณาจักรจับไปชำแหละเอาวัตถุดิบ

เขาซุ่มดูอยู่ในป่าสักพัก ก็เห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในระยะไกล มีควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังลุกไหม้

เนสซาร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางทิศนั้น

เมื่อตามควันดำไป เขาก็มาถึงหมู่บ้านของมนุษย์

มนุษย์พวกนี้มีใบหน้าแบบชาวตะวันตก ผมสีน้ำตาล รูปร่างสูงใหญ่

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับเนสซาร์ที่เป็นอสูรมังกรสูง 4 เมตร พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนแคระ

เขาได้ยินเสียงพวกนั้นคุยกันจอแจ แต่เนสซาร์ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เขาไม่รู้ภาษากลางของอาณาจักรมนุษย์

แต่ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนี้จะดูตื่นเต้นกันน่าดู พวกเขาร้องรำทำเพลงกันอย่างเมามันรอบกองไฟ

นี่มันงานปาร์ตี้หรือไง?

เหมือนจะมีอะไรย่างอยู่บนกองไฟเสียด้วย

"แกะย่างทั้งตัวสินะ หึ"

เนสซาร์ได้กลิ่นเนื้อลอยมา เขาจึงลองสแกนหน้าต่างสถานะของคนพวกนี้ดู

[ชาวบ้านตัวประกอบ]: เกษตรกรอาณาจักรมนุษย์ Lv3

มดปลวกชัดๆ...

เนสซาร์ประเมินค่าคนพวกนี้ในใจเงียบๆ พวกนี้มันก็แค่พวกเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้ง

เลเวลสูงสุดที่เห็นคือทหารบ้าน Lv7

แม้จะดูห่างจากเนสซาร์แค่ 8 เลเวล แต่ต่อให้เลเวลเท่ากัน ช่องว่างทางพลังการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ก็ยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว

เพราะศักยภาพในการเติบโตของค่าสถานะนั้นแตกต่างกัน

ยกตัวอย่างเช่น ลูกมังกรแรกเกิดมีแค่เลเวล 1 แต่ถ้าให้ชาวนาเลเวล 10 ถือส้อมพรวนดินมาสู้ ก็อาจจะเอาชนะลูกมังกรตัวนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ

ดังนั้นถ้าทหารบ้านพวกนี้คิดจะสู้กับเนสซาร์ ต่อให้แห่กันมาเท่าไหร่ก็มีแต่ตายเปล่า

แต่ทว่า ภาพตรงหน้ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่เนสซาร์จินตนาการไว้ว่าชาวบ้านกำลังจัดปาร์ตี้รื่นเริง

"เผามัน! เผานังแม่มดนี่ซะ!"

"นังแพศยาตัวซวย!"

"เป็นเพราะมันนั่นแหละ แม่หมูบ้านข้าถึงไม่ออกลูก!"

"บ้านข้าถล่ม ขาข้าก็หัก เพราะมันแท้ๆ!"

"มันสาปให้ขนมปังดำที่เมียข้าทำแข็งเป๊กเป็นก้อนหิน นี่มันมนตร์ดำชัดๆ!"

"เพราะมันคนเดียว ผัวข้าถึงหนีตามผู้ชายไป! ข้าร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือดแล้วเนี่ย!"

...

ชาวบ้านต่างพากันก่นด่าสาปแช่ง นับตั้งแต่จับคนผู้นี้มาได้ หมู่บ้านก็ไม่เคยมีความสงบสุขเลยสักวัน

ในที่สุดพวกเขาก็จับแม่มดคนนี้ได้ และเตรียมจะเผานางให้ตายทั้งเป็น

'ลิลีธ' ถูกมัดติดกับเสาประหาร แววตาของนางดูด้านชาและเลื่อนลอย ท่ามกลางสายตาอาฆาตมาดร้ายจากเบื้องล่าง

นางชินชากับเรื่องพรรค์นี้เสียแล้ว นับตั้งแต่จำความได้ นางก็นำพาความหายนะมาสู่คนรอบข้างเสมอ

นางแค่เดินทางผ่าน 'หมู่บ้านแบล็คธอร์น' แล้วก็ถูกชาวบ้านจับตัวไว้

ทั้งที่พวกชาวบ้านเป็นฝ่ายมาจับนางเองแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมาโทษว่านางเป็นตัวซวยที่นำหายนะมาให้เสียอย่างนั้น