บทที่ 15 น้องสาวมังกรอิสตี

บทที่ 15 น้องสาวมังกรอิสตี

ไม่นานนักรัตติกาลก็มาเยือน เนสซาร์และอิสตีขดตัวหลบภัยอยู่ใต้ก้อนหินยักษ์ใจกลางเกาะวงแหวน

"ฮือๆๆ..."

อิสตีนอนร้องไห้อยู่บนพื้น ต่อให้เป็นถึงเผ่าพันธุ์มังกรก็ยังไม่อาจสลัดความหวาดกลัวต่อความตายไปได้

"จะร้องหาอะไรนักหนา? ยัยตัวไร้ประโยชน์! หยุดร้องได้แล้ว!"

เสียงคร่ำครวญของอิสตีที่ดังต่อเนื่องมาพักใหญ่ทำให้เนสซาร์เริ่มหงุดหงิด เป็นมังกรภาษาอะไรถึงได้ขี้แยขนาดนี้?

"แต่ว่า... ตัวข้าเจ็บไปหมดเลย..."

ความเย่อหยิ่งและท่าทีแข็งกร้าวที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น

เวลานั้นเองเนสซาร์ถึงสังเกตเห็นบาดแผลหลายแห่งบนปีกและลำตัวของอิสตี แผลเหล่านั้นเริ่มเน่าเปื่อยและมีหนองไหลซึม ชัดเจนว่านางถูกพิษ

บาดแผลส่วนใหญ่เกิดจากการติดเชื้อจากน้ำลายพิษร้ายแรงของราชาจระเข้ และบางส่วนมาจากลมหายใจมังกรพิษของซัวเจีย

เมื่อเห็นอิสตีนอนครวญคราง เนสซาร์ก็ได้แต่ถอนหายใจ ช่วยไม่ได้ อย่างไรเสียยัยนี่ก็ยังเรียกเขาว่า "พี่ใหญ่"

เขาค้นกระเป๋าหนังสัตว์ที่สะพายติดตัวและหยิบพืชสมุนไพรออกมาสองสามชนิด

เนสซาร์เป็นพวกตะกละ กินไม่เลือก จึงมักกินพืชพิษเข้าไปบ่อยๆ แน่นอนว่าพืชบางชนิดที่เขากินก็มีสรรพคุณถอนพิษและกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต

เนสซาร์ยัดสมุนไพรเหล่านั้นเข้าปาก เคี้ยวจนละเอียด แล้วพ่นกากยาใส่มือ ก่อนจะนำไปโปะลงบนแผลที่ติดพิษของอิสตี สมุนไพรพวกนี้มีคุณสมบัติในการย่อยสลายและดูดซับพิษ

"อ๊าย! เจ้าจะทำอะไรน่ะ?!"

ทันทีที่รู้สึกว่าเนสซาร์สัมผัสตัว อิสตีก็สะดุ้งและพยายามจะดิ้นรนขัดขืน

"อยู่นิ่งๆ สิยัยตัวภาระ! ข้ากำลังทายาให้เจ้าอยู่!"

เนสซาร์ดุเสียงเข้ม อิสตีถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าสิ่งที่เนสซาร์กำลังทาลงบนแผลคือกากสมุนไพรแก้พิษ

ในมรดกความทรงจำแห่งเผ่าพันธุ์มังกรมีความรู้เรื่องชื่อของพืชพรรณเหล่านี้

สมุนไพรทั้งสามชนิดนี้คือ สะระแหน่โคลนดำ, หญ้าเถาวัลย์งู และลิลลี่ตาแมว ทั้งหมดล้วนมีฤทธิ์ในการถอนพิษอย่างได้ผล

"เจ้าไปเอาพวกมันมาจากไหน?"

"ในกระเป๋าข้านี่แหละ ตอนที่ข้าออกไป... เอ่อ... ไปหาอัญมณีที่ริมแม่น้ำ ข้าเจอพวกมันเลยเก็บมาด้วย"

เนสซาร์ไม่มีทางแพร่งพรายความลับเรื่องฐานลับที่มีเสบียงและสมุนไพรตุนไว้เพียบแน่นอน

"อืม..."

สมุนไพรที่ถูกแปะลงบนแผลพร้อมความอุ่นจากการเคี้ยวของเนสซาร์ ทำให้อิสตีรู้สึกว่าปากแผลที่ถูกพิษกัดกร่อนเริ่มชาและเย็นลง อาการเจ็บแสบเล็กน้อยตามมาด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากบาดแผล

นี่คือสัญญาณว่าพิษกำลังถูกขจัดและบาดแผลกำลังฟื้นฟู

"ขะ... ขอบใจนะ..."

อิสตีพึมพำเสียงเบาพลางก้มหน้าลง

"ฮึฮึ... อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลย เรายังออกไปจากที่นี่ไม่ได้ อาหารก็ไม่มี ถ้าเสบียงหมดเมื่อไหร่ เจ้าก็คือเสบียงฉุกเฉินของข้า..."

คำพูดนั้นทำให้อิสตีสะดุ้งเฮือก การกินพวกเดียวกันถือว่าผิดกฎเผ่ามังกรอย่างร้ายแรง

แต่พอเห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเนสซาร์ นางก็รู้ทันทีว่ากำลังโดนแกล้ง นางพองตัวขึ้นทันควัน สะบัดหางมังกรฟาดใส่เอวและท้องของเนสซาร์เบาๆ

"โว๊ะ! เอาใจยากชะมัด! ทาเองเลยไป๊"

เนสซาร์เลิกสนใจ โยนสมุนไพรที่เหลือให้อิสตีไปจัดการเอง

"เชอะ ทาเองก็ได้ ข้าไม่ง้อให้มังกรอสูรกระจอกๆ มาช่วยหรอก"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่อิสตีกลับรู้สึกวูบโหวงในใจอย่างประหลาด

เนสซาร์ชะโงกหัวออกไปมองหลังหินยักษ์เพื่อสำรวจสถานการณ์

ราชาจระเข้และซัวเจียไม่อยู่ในสายตาแล้ว

แต่เขารู้ดีว่าราชาจระเข้ต้องยังวนเวียนอยู่แถวนี้ ส่วนซัวเจียที่ขาดแคลนอาหารคงต้องออกไปล่าเหยื่อ

ตอนแรกซัวเจียอาจจะเฝ้าจับตาดูเพื่อกันไม่ให้พวกเขาหนี แต่หลังจากสังเกตสักพักและมั่นใจว่าเนสซาร์กับอิสตีหนีออกจากบึงไม่ได้แน่ๆ มันจึงถอยออกไปจากอาณาเขตอันตรายของราชาจระเข้

ราชาจระเข้ซ่อนตัวอยู่ในน้ำใต้เกาะวงแหวน ด้วยความเร็วระดับที่มันแสดงให้เห็นเมื่อครู่ ในสถานการณ์ปกติคงยากนักที่จะหนีพ้น

จะเอายังไงต่อดี?

ขณะที่เนสซาร์กำลังครุ่นคิด เสียงท้องร้องจ๊อกๆ ก็ดังมาจากทางอิสตี

เขาหันไปมอง สภาพจิตใจของอิสตีดีขึ้นมากหลังจากได้รับยา และเสียงเมื่อกี้ก็มาจากท้องของนางนั่นเอง

"เนสซาร์... ข้า... ข้าหิว"

"กินหญ้ากินดินรองท้องไปก่อนสิ"

เนสซาร์ไม่รู้สึกหิวเลย เพราะเขากินจนพุงกางตั้งแต่อยู่บนฝั่งก่อนจะว่ายน้ำข้ามมา

"เมื่อกี้เจ้าเพิ่งกิน... จระเข้บึงเกล็ดเน่าที่ล่ามาได้บนฝั่งนี่นา"

"แล้วไง? จะให้ข้าขย้อนออกมาให้กินรึไง?"

เนสซาร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนเขาจะขย้อนได้จริงๆ

แม่มังกรเองก็มักจะไม่แบกเหยื่อกลับมาทั้งตัว แต่จะกินลงท้องแล้วกลับมาขย้อนให้ลูกมังกรกินที่รัง พอลองคิดดูแล้ว รสนิยมการกินของเผ่ามังกรนี่ก็ฮาร์ดคอร์พิลึก

อุแหวก!

เนสซาร์ขย้อนหางจระเข้บึงเกล็ดเน่าที่ย่อยไปแล้วครึ่งหนึ่งออกมา สภาพมันดูไม่น่าเจริญอาหารเท่าไหร่นัก

"มีแค่นี้แหละ ข้าต้องเก็บแรงไว้หนี ถ้ายังไม่อิ่มก็กินดินเอาเอง ข้าไม่ขย้อนให้แล้วนะ"

ในท้องเนสซาร์ยังมีอาหารอีกเพียบ เขาแค่แบ่งออกมานิดหน่อย แน่นอนว่าตอนนี้เขาต้องให้ความสำคัญกับปากท้องตัวเองก่อน

"งกชะมัด..."

อิสตีบ่นอุบ ก่อนจะกลืนหางจระเข้ลงคอไปในคำเดียว

ในที่สุดก็หายหิว เมื่อท้องอิ่มบาดแผลก็จะฟื้นตัวเร็วขึ้น

"เจ้าจะทิ้งข้าไหม?"

จู่ๆ อิสตีก็ถามขึ้น

"ว่ายน้ำเป็นไหม?"

"ไม่เป็น"

"งั้นข้าทิ้งเจ้าแน่นอน ข้าว่ายน้ำเป็น ถ้าหนีคนเดียวยังมีโอกาสรอด ขืนพาเจ้าไปด้วยได้ตายคู่แน่"

"ฮือๆๆ..."

พอได้ยินคำตอบ อิสตีก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

"เออๆ รู้แล้วๆ ข้าจะพาเจ้าไปด้วย พอใจยัง? ข้าจะนอนแล้ว หยุดคร่ำครวญสักที น่ารำคาญ"

พูดจบเนสซาร์ก็ล้มตัวลงนอนโดยไม่สนใจอิสตีอีก

ระหว่างหนีเนสซาร์ก็โดนพิษราชาจระเข้เล่นงานเหมือนกัน แต่ความต้านทานพิษของเขาสูงมาก ขอแค่ได้หลับพักผ่อน ร่างกายจะฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ไม่นานเนสซาร์ก็เข้าสู่ห้วงนิทรา เขาไม่ต้องกังวลว่าซัวเจียจะลอบกัด เจ้านั่นกลัวตายจะตายไป ที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย ยิ่งกลางคืนยิ่งน่ากลัว มันไม่กล้าโผล่หัวมาหรอก

ไม่นานเสียงลมหายใจของเนสซาร์ก็สม่ำเสมอ หลับสนิทไปแล้ว

อิสตีมองเนสซาร์ที่กำลังหลับ ขยับตัวอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ เนสซาร์

นางขยับเข้าไปแนบชิด เมื่อเห็นเนสซาร์ไม่ว่าอะไร ก็ยิ่งเบียดตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม

"ไม่นึกเลยว่ามังกรอสูรกระจอกๆ จะพึ่งพาได้ขนาดนี้... แถมตัวยังอุ่นมากด้วย..."

หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อย นางก็ค่อยๆ ผล็อยหลับตามไปในที่สุด