บทที่ 8 ตามหาถ้ำ

บทที่ 8 ตามหาถ้ำ

เนสซาร์เดินทางพลางกินพลางโกยของติดไม้ติดมือไประหว่างทาง ทำให้เขาได้พืชพันธุ์พิสดารมาเป็นกอบเป็นกำ

ตลอดทางเขาไม่ต้องกังวลว่าจะมีสัตว์อสูรทรงพลังโผล่มาล่า เพราะด้วยอำนาจ 'บารมีมังกร' ของแม่มังกร ทำให้ไม่มีสัตว์อสูรหน้าไหนที่ยังมีสติสัมปชัญญะกล้ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยนแถวนี้

ต้องรู้ไว้ว่าแม่มังกรจะออกล่าเหยื่อเป็นระยะ ทำให้สัตว์อสูรในละแวกใกล้เคียงถูกกวาดล้างไปจนเหี้ยนเตียนนานแล้ว

ดังนั้น ตราบใดที่เขาไม่เถลไถลออกไปไกลจากรังมังกรนัก ก็ถือว่าค่อนข้างปลอดภัย

ความจริงแล้ว นอกจากการสำรวจสภาพแวดล้อมให้คุ้นชิน เนสซาร์ยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่งในการออกมาครั้งนี้ นั่นคือการตามหาถ้ำ

พูดตามตรง เขาคิดว่าพฤติกรรมของตัวเองนั้นดูผิดปกติวิสัยมังกรไปสักหน่อย

ไม่ว่าจะเป็นการเดินสองขา หรือทักษะแปลกประหลาดอย่าง 'ล็อครักมั่นดั่งทองคำเจ็ดทิวา'

การขลุกอยู่กับแม่มังกรมากเกินไปอาจทำให้นางจับสังเกตความผิดปกติได้ง่าย และเขาก็ไม่วางใจที่จะเก็บของสะสมทั้งหมดไว้ในรังมังกรด้วย

เพื่อตัดปัญหา เขาจึงตัดสินใจหาถ้ำสักแห่งไว้ซุกซ่อนสมบัติ จะได้เก็บข้าวของหนีได้ทันท่วงทีหากเกิดเรื่อง

"อืมมม ตรงนี้ชื้นแฉะเกินไป..."

เนสซาร์มองดูถ้ำริมน้ำ หากเป็นมังกรดำทั่วไปคงอยู่ได้สบาย แต่ในอนาคตเขาจะมีของมาเก็บรักษาอีกเพียบ สภาพแวดล้อมที่ชื้นเกินไปจะทำให้ข้าวของเน่าเปื่อยเสียหายได้ง่าย

เขาเดินห่างจากแม่น้ำออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ไกลจนเกินไป เพื่อให้ยังคงอยู่ใกล้แหล่งน้ำและอาหาร

ขณะที่เดินอยู่นั้น เนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา บนนั้นมีถ้ำหินที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติอยู่

เนสซาร์ดีใจจนเนื้อเต้น รีบสาวเท้าก้าวไปยังปากถ้ำอย่างรวดเร็ว เขาพอใจมากทั้งขนาด ความแห้ง และทำเลที่ตั้งของมัน

จมูกของเขาขยับฟุดฟิดโดยไม่รู้ตัว คิ้วขมวดมุ่นทันที ก่อนจะเริ่มลงมือขุดดินที่พื้น

ใต้ผืนดินนั้นมีโครงกระดูกสัตว์ฝังอยู่มากมาย

บางทีอาจเคยมีสัตว์อสูรทรงพลังอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน แต่ดูจากรอยเท้าและร่องรอยที่ทิ้งไว้ มันคงไม่ได้กลับมานานมากแล้ว

ในเมื่อถ้ำนี้อยู่ใกล้รังมังกรมาก เจ้าของเดิมคงเสร็จแม่มังกรไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสัตว์อสูรอันตรายอยู่ข้างใน เนสซาร์ก็เดินเข้าไป

ภายในยังคงเต็มไปด้วยโครงกระดูกและขนสัตว์ ไม่ใช่ว่าเนสซาร์กินของพวกนี้ไม่ได้ แต่มันแทบไม่มีคุณค่าทางโภชนาการเลย

เอาไว้กินกันตายยามฉุกเฉินก็พอได้ แต่ในเมื่ออาหารการกินยังอุดมสมบูรณ์ ก็ไม่จำเป็นต้องแตะต้องมัน

เขารื้อค้นกองซากเหล่านี้และพบเศษผ้าขาดวิ่น ดูเหมือนจะเป็นเสื้อผ้าของมนุษย์ที่น่าจะกระจัดกระจายหลังจากถูกสัตว์อสูรกินเข้าไป

และแล้วหลังจากการค้นหา เนสซาร์ก็พบกระเป๋าเดินทางหนังแกะใบหนึ่ง

ภายในกระเป๋ามีอุปกรณ์จุดไฟ แผนที่ และหินแปลกๆ จำนวนหนึ่ง

ในบรรดาอุปกรณ์จุดไฟมีไม้ขีดไฟหนึ่งกล่องและแท่งเชื้อเพลิง

ฟึ่บ!

แสงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางถ้ำอันมืดมิด ไม้ขีดไฟยังใช้การได้ เนสซาร์จุดแท่งเชื้อเพลิงเตรียมไว้ใช้งาน

เนสซาร์หอบฟืนแห้งมากองรวมกัน ก่อกองไฟขึ้น แล้วอาศัยแสงไฟพิจารณาแผนที่ตรงหน้า

มันคือแผนที่ของ 'บึงเกล็ดเน่า' ตัวอักษรบนนั้นไม่ใช่ภาษามังกร เนสซาร์จึงอ่านไม่ออก แต่เขาก็พอจะเดาความหมายจากภาพสัญลักษณ์ได้คร่าวๆ

บนแผนที่มีเส้นทางสายหนึ่งที่นำออกไปจากบึงเกล็ดเน่า

"สวรรค์เข้าข้างข้าชัดๆ!"

สักวันเนสซาร์จะต้องออกจากอิทธิพลของแม่มังกรแน่ๆ หากออกไปโดยไร้จุดหมายแล้วเผลอหลงเข้าไปในเมืองมนุษย์ที่เป็นแหล่งรวมยอดฝีมือ

ร่างอสูรมังกรของเขาคงกลายเป็นวัตถุดิบปรุงยาให้พวกมนุษย์แหงๆ

เขาเก็บแผนที่ไว้อย่างระมัดระวัง แล้วหันมาพิจารณาหินในกระเป๋าหนังแกะใต้แสงไฟ

หินเหล่านี้มีสีสันสดใส แวววาวโปร่งใส สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ

เขาเหลือบเห็นผลึกสีแดงเลือดขนาดกว้างยาวสิบเซนติเมตรชิ้นหนึ่ง ภายในมีลวดลายสีดำแทรกอยู่

เขาตระหนักได้ถึงพลังเวทธรรมชาติอันเปี่ยมล้นที่บรรจุอยู่ภายใน จึงกลืนมันลงท้องโดยไม่ลังเล

กรุบ! เนสซาร์รู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวลูกกวาด

พลังเวทมหาศาลระเบิดซ่านในปาก หลังจากถูกดูดซับโดยกระเพาะจอมตะกละ ร่องระหว่างเกล็ดบนผิวของเนสซาร์ก็เปลี่ยนจากสีแดงคล้ำเป็นสีดำอมแดง

การกลายพันธุ์นี้แทบสังเกตไม่เห็น และไม่ได้มอบทักษะพิเศษใดๆ ให้

"สงสัยยังกินไม่พอแฮะ"

เนสซาร์พอจะเดาได้ว่าเจ้าของสัมภาระพวกนี้คงมาที่หุบเขาแม่น้ำเพื่อขุดหาแร่และอัญมณี แต่โชคร้ายไปเจอสัตว์อสูรดุร้ายเข้าจนถูกจับกิน

จากนั้นสายตาของเขาก็เบนไปทางอัญมณีชิ้นอื่นๆ หินพวกนี้แทบไม่มีพลังเวทหลงเหลืออยู่ จะกินหรือไม่กินก็ค่าเท่ากัน

ท้ายที่สุดเนสซาร์ก็ยั้งปากไว้

มังกรชื่นชอบอัญมณีและโลหะมีค่าอย่างทองคำและเงินมาก พวกมันชอบสะสมและบางครั้งก็ปล้นชิงสมบัติมาจากเผ่าพันธุ์อื่น

เนสซาร์เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หากพวกมันมีพลังเวทเยอะเขาคงกินไปแล้ว แต่อัญมณีพวกนี้เก็บไว้ดูเล่นก็เพลินตาดีเหมือนกัน

หลังจากนั้น เขาเก็บอัญมณีเข้าที่และลงมือดัดแปลงถ้ำเล็กน้อย

เขาขนก้อนหินใหญ่มากองไว้หน้าถ้ำเพื่อป้องกันสิ่งมีชีวิตอื่นบุกรุก พร้อมกันนั้นก็เก็บกวาดโครงกระดูกเน่าๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นออกไปให้หมด

ไม่ใช่ว่าเนสซาร์ทนกลิ่นเหม็นไม่ได้ แต่กลิ่นพวกนี้อาจล่อพวกนักล่าตัวอื่นมาต่างหาก

หลังจากใช้เวลาหนึ่งวันกับหนึ่งคืนในการ "รีโนเวท" ถ้ำทั้งถ้ำก็สะอาดสะอ้านและดูกว้างขวางขึ้นถนัดตา

ทำงานตรากตรำมานาน เนสซาร์ก็เริ่มหิว

ได้เวลา 'เนสซาร์ยอดนักตกปลา' ออนไลน์!

ข้างถ้ำมีบึงน้ำไหลเอื่อยๆ เนสซาร์คว้าคันเบ็ดเตรียมจะไปหย่อนเบ็ดสักหน่อย

วิธีการเดิมๆ คือหาหนอนในไม้ผุๆ ของบึงมาเกี่ยวเบ็ด แต่คราวนี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ เขาเอาผลไม้ที่เจอในป่ามาโยนลงน้ำเป็นเหยื่อล่อด้วย

ปลาในบึงใหญ่มีชุกชุม ไม่นานฝูงปลาก็ว่ายมามุงกัน เนสซาร์แทบจะตกได้ไม้ละตัว!

แป๊บเดียวปลาเจ็ดตัวคละไซส์ก็ขึ้นมานอนเรียงกันบนตลิ่ง

เขากินไปตกไป แต่พบว่าปลาส่วนใหญ่ที่กินเข้าไปไม่ได้มอบสกิลหรือพรสวรรค์อะไรให้เลย

เนสซาร์สันนิษฐานว่าคงมีแต่สัตว์อสูรพิเศษเท่านั้นที่จะมอบสกิลและพรสวรรค์ให้

'ปลาตะเพียนกรามเหล็ก' ที่เขาตกได้ครั้งแรกนั้นจริงๆ แล้วเป็นสัตว์อสูรชนิดหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม การกินเนื้อธรรมดาเยอะๆ ก็ช่วยให้เขาเติบโตได้เช่นกัน

เนสซาร์คว้าปลาอ้วนพีมาตัวหนึ่ง ฉีกเนื้อปลาคำโตแล้วกลืนลงคอ

รสชาติมันอร่อยดี แต่เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง รสชาติมันจืดชืดไปหน่อย

บางทีวันหลังเขาอาจเอาพืชที่เจอในป่ามาทำเครื่องปรุงรสแล้วทำปลาย่างกิน

ขณะที่เนสซาร์กำลังจินตนาการถึงปลาย่าง คันเบ็ดในน้ำก็กระตุกวูบอย่างแรง

"เชี่ย! ตัวใหญ่เหรอวะเนี่ย?"

เถาวัลย์ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ แรงดึงนี้มหาศาลกว่าปลาตะเพียนกรามเหล็กที่เจอคราวที่แล้วเสียอีก!

เนสซาร์รีบเอาเถาวัลย์ไปผูกกับต้นไม้ใหญ่ตามสูตร แต่เจ้าปลาตัวนี้ฉลาดเป็นกรด พอเนสซาร์ไม่ดึง มันก็ไม่ดึงสู้เหมือนกัน

"คิดจะเล่นสงครามประสาทกับพี่เรอะ?"

เนสซาร์ถ่มน้ำลายอย่างดุดัน ก่อนจะกระโจนลงไปในบึง ว่ายตรงดิ่งไปยังเจ้าปลาใหญ่ที่กำลังดิ้นรนอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงกรีดร้องของเนสซาร์ก็ดังลั่นขึ้นมาจากในบึง

"อ๊ากกก!"