ราชาอันเดดแห่งพระราชวังอันมืดมิด บทที่ 2 (3/5) : ทดสอบ

นี่มันฝูงหมาป่าชัดๆ----ผมเกือบจะลืมไปเลยว่าหมาป่าเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง

ถ้าตอนนี้ผมยังมีชีวิตอยู่ ร่างกายคงจะทรุดลงเนื่องด้วยความเครียดจำนวนมหาศาลแน่ๆ แต่ตอนนี้ผมตายไปแล้ว ผมจึงสามารถตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวตนเองโดยที่ไม่มีอาการตื่นตระหนกบนใบหน้าได้ รอบตัวผมมีดวงตาที่เปล่งประกายอยู่สิบหกดวง หรือพูดง่ายๆ ก็คือมีหมาป่าอยู่แปดตัว มากกว่าสองเท่าของจำนวนหมาป่าที่ติดตามเจ้านายมา

แม้ว่าเจ้านายจะดูลำบากใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่หวาดกลัวเลยสักนิด ไม่นาน หมาป่าก็ค่อยๆ ปิดล้อมพวกเราไว้เป็นวงกลม

เมื่อเจ้านายยืนยันจำนวนของหมาป่าได้ เขาก็ดีดนิ้วมือข้างขวาในทันที

นั่นคือเวทมนตร์ของพ่อมดแห่งศาสตร์มืด ‘โฮลอส คาร์เมน’ ทันทีที่เขาดีดนิ้วมือ หมาป่าที่ติดตามมาทั้งสามตัวก็พุ่งออกไปจัดการศัตรูด้วยความรวดเร็ว

ผมรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝันร้าย หมาป่าที่อยู่ทางด้านขวากำลังง้างกรงเล็บข่วนศัตรูตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ส่วนหมาป่าทางด้านซ้ายกำลังกัดคอของศัตรูตัวที่อาละวาดจนบ้าคลั่งและฉีกกระชากมันออก

ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพอันน่าสยดสยอง

ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากกว่า แต่หมาป่าของเจ้านายกลับแข็งแกร่งกว่ามาก มันเป็นความแตกต่างที่แม้แต่ผมซึ่งไม่เคยต่อสู้มาก่อนก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน

หมาป่าของเจ้านายมีขนาดเล็ก แต่ความสามารถทางกายภาพของพวกมันสูงมาก การเคลื่อนไหวของศัตรูมีความยืดหยุ่นและรวดเร็ว แต่หมาป่าของเจ้านายนั้นเร็วยิ่งกว่า พวกมันเคลื่อนไหวจนคล้ายกับลมสีดำ

นอกจากนี้ พวกมันยังไม่ลังเลในการโจมตีเลย มันกระโดดตรงไปยังศัตรูที่อยู่ข้างหน้าและฉีกกระชากกลืนกินศัตรูเหล่านั้นโดยไม่ได้นึกถึงตัวเอง ราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่มีความแม่นยำ

แม้ว่าพวกมันจะถูกล้อมรอบไปด้วยศัตรู ร่างกายถูกกรงเล็บฉีกออก หรือกระทั่งขาและลำคอถูกกัดกิน พวกมันก็ไม่สะดุ้งหรือตื่นตกใจเหมือนเช่นสัตว์ป่าทั่วไป

ท้ายที่สุด พวกมันก็หยุดเคลื่อนไหวหลังจากฆ่าหมาป่าไปห้าตัวในฝูง ส่วนอีกสามตัวนั้นหนีเข้าไปในส่วนลึกของป่า

หลังจากเสร็จเรื่อง หมาป่าทั้งสามตัวก็กลับมาล้อมรอบเจ้านายราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้นัยน์ตาของพวกมันจะไม่มีความภักดีหลงเหลืออยู่

แต่ผมก็ยังตกตะลึงในความแข็งแกร่ง ไม่เกรงกลัวสิ่งใดของพวกมันอยู่ดี

เนโครแมนเซอร์--- ว่ากันว่าเป็นหนึ่งในผู้ใช้เวทมนตร์ที่ชั่วร้ายที่สุดที่มีอยู่ในโลกใบนี้

ผมอาจจะไม่รู้เรื่องนี้มากนัก แต่เวทมนตร์ศาสตร์มืดซึ่งเกี่ยวข้องกับการบงการ รวมถึงดูหมิ่นวิญญาณและซากศพนั้นเป็นสิ่งต้องห้ามในโลกใบนี้ และการดำรงอยู่ของมันก็มักจะปรากฏตัวออกมาในรูปแบบศัตรูที่บ้าคลั่งในตำนาน เทพนิยาย หรือโอเปร่า

ทุกสิ่งที่รู้ล้วนมาจากความรู้ในชีวิตก่อนของผม แต่การได้เห็นพลังนั้นอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้ผมเข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าเหตุใดพลังนั้นจึงน่ารังเกียจ

---มันเป็นการดูหมิ่นซากศพเกินไป

ผมอาจไม่รู้สึกอะไรกับหมาป่า แต่ใครก็ตามที่เห็นฉากนี้คงสามารถสรุปได้ในทันทีว่าพวกมันคือ “ปีศาจ”

และผมที่ฟื้นคืนชีพจากการดำรงอยู่นั้นก็กลายเป็น “ปีศาจ” ด้วยเช่นกัน

ผมจะสามารถเอาชนะชายผู้ดูหมิ่นคนตายและต่อต้านโลกได้จริงๆ หรอ?

ไม่สิ ไม่ใช่ว่าจะชนะได้มั้ย? แต่ผมต้องชนะ หากไม่ชนะ ผมคงต้องประสบชะตากรรมแบบเดียวกันกับหมาป่าที่น่าสมเพชเหล่านี้ในไม่ช้า