ราชาอันเดดแห่งพระราชวังอันมืดมิด บทที่ 2 (4/5) : ทดสอบ

พ่อมดโฮลอสกำลังตรวจสอบซากหมาป่าที่ลูกน้องของเขาฆ่าพลางพึมพำออกมา

"อืม...ซากหมาป่ากลางคืนมีไม่มากพอ สงสัยคงต้องทิ้งพวกมันไว้ที่นี่ ไปกันเถอะ"

เขาพูดแบบนั้นออกมา แสดงว่าหมาป่ากลางคืนไม่ใช่เป้าหมายของเขา...?

ผมลองคิดดูดีๆ แล้ว ถ้าหากหมาป่ากลางคืนคือเป้าหมายของพ่อมดโฮลอสจริง คงไม่มีเหตุผลที่เขาจะพาผมมาที่นี่ อีกอย่างนึง---ถึงผมจะได้รับมีดพร้ามาจากเขา แต่เขาก็ยังไม่ได้ออกคำสั่งใดๆ กับผมเลย

ผมไม่ได้ถูกสั่งให้เอาตัวไปอยู่ด้านหน้าเจ้านายเพื่อปกป้องเขา หรือแม้กระทั่งไม่ได้ถูกสั่งให้ตัดพุ่มไม้ที่บดบังทัศนวิสัย เขาเพียงแค่บอกให้ผมเดินตามเขาไปเท่านั้น

เมื่อเดินมาได้พักหนึ่ง ผมก็พบว่าในป่าแห่งนี้ไม่มีวี่แววของมนุษย์เลยจริงๆ ถึงจะบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ไม่มีใครเข้าป่าตอนกลางคืน แต่ที่นี่ก็ยังมีหมาป่าตัวใหญ่ออกมาเดินอยู่ทุกหย่อมหญ้า บางทีพื้นที่แถวนี้อาจจะไม่ได้อยู่ใกล้กับเมืองใหญ่

สัตว์ร้ายมักปรากฏตัวขึ้นในขณะที่พวกเขาเดินทาง นอกจากนี้ยังเป็นสัตว์ร้ายที่โจมตีมนุษย์ด้วยความเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด บางทีนี่อาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “สัตว์อสูร”

นอกจากหมาป่ากลางคืนที่เจอในครั้งแรก ก็ยังมีลิงที่ตัวใหญ่กว่าผมถึงสองเท่า มันถืออะไรบางอย่างที่คล้ายกับกระบองมาด้วย แล้วยังมีสุนัขจิ้งจอกที่ทั่วทั้งตัวห่อหุ้มไปด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินและหมูป่าสีมอสตัวใหญ่ ทว่า หมาป่าของเจ้านายกลับปลิดชีพสัตว์ประหลาดต่างๆ ที่อาจฆ่าผมได้อย่างง่ายดายหากผมอยู่เพียงลำพังจนหมดสิ้น

แย่ชะมัด---ป่าแห่งนี้อันตรายกว่าที่ผมคิด แม้ว่าผมจะแอบลอดผ่านสายตาของหมาป่าและเจ้านายจนปีนข้ามกำแพงไปได้ ผมก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี

ขณะที่ผมเดินต่อไปตามทาง ผมก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้

ร่างกายนี้ไม่เพียงแต่ไม่เหนื่อยล้าเท่านั้น แต่ยังปราศจากความเจ็บปวดอีกด้วย แม้กิ่งไม้จะติดตามแขนขาของผมหลายครั้ง แต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด ผมไม่รู้สึกถึงขีดจำกัดของความแข็งแกร่งทางร่างกายเลยด้วยซ้ำ

การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ไม่ควรจะอยู่ในป่าลึกที่ไกลออกมาขนาดนี้ ไม่ว่าพ่อมดโฮลอสจะเก่งกาจขนาดไหน เขาก็ไม่อาจสร้างคฤหาสน์ที่มีเวทมนตร์ได้ อย่างไรก็ต้องการอาหารในการดำรงชีวิตอยู่ ผมจึงคิดว่ายังไงก็ต้องมีคนเข้าออกที่นี่อยู่บ้าง

ขณะที่ผมพยายามจัดระเบียบความคิดและเดินตามเจ้านายอย่างสุดกำลัง เจ้านายก็หยุดเดินอีกครั้ง ---หรือจะมีสัตว์ร้ายปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว?

เสียงกิ่งไม้ใบหญ้ากระทบกันดังแกรกกราก ก่อนที่จู่ๆ เงาขนาดใหญ่จะโผล่ออกมา

สิ่งที่ปรากฏตัวออกมาคือหมี ดูแล้วเหมือนจะเป็นหมีที่อยู่ในวัยเด็ก มันสูงประมาณครึ่งหนึ่งของผม แต่กรงเล็บยาวบนแขนขาที่พัฒนามาอย่างดีของมันนั้นค่อนข้างดุร้าย

สัตว์ร้ายทั้งหมดที่ปรากฏตัวออกมาส่วนใหญ่มักจะรวมตัวกันเป็นฝูง แต่คราวนี้ดูเหมือนว่ามันจะอยู่ตามลำพัง หมีตัวนี้คงเป็นคู่ต่อสู้ที่ง่ายดายมากสำหรับหมาป่าที่ติดตามอยู่ข้างเจ้านาย

ขณะที่ผมกำลังคิดเรื่องนี้ จู่ๆ เจ้านายก็หันมาพูดกับผม

“มาแค่ตัวเดียวรึ? เอนด์---ออกไปสู้กับมัน”

…หา?

ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้านายพูดอยู่พักหนึ่ง

ต่อสู้?  ผมเนี่ยนะ?

เมื่อพิจารณาจากความรู้ของผมเกี่ยวกับเนโครแมนเซอร์แล้ว นี่เป็นคำสั่งตามปกติที่สามารถคาดเดาได้ล่วงหน้า เพราะยังไงสำหรับพ่อมดหมอผีอย่างเนโครแมนเซอร์ พวกอันเดดหรือซากศพอย่างผมก็คืออาวุธ

ทว่า ผมตัดความเป็นไปได้นั้นออกไปโดยไม่รู้ตัว

ผมเป็นผู้ป่วยมานาน ไม่เคยต่อสู้กับสัตว์ร้าย นับประสาอะไรกับประสบการณ์ในการต่อสู้จริง ผมไม่เคยฝึกฝนร่างกายเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งยังไม่รู้วิธีการต่อสู้

ผมมองดูมีดพร้าที่ถืออยู่ในมือข้างหนึ่ง ไม่---มันเป็นไปไม่ได้ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะตัวเล็ก แต่ยังไงก็คือหมี ไม่มีทางที่คนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนและไม่มีคุณสมบัติอย่างผมจะสามารถเอาชนะหมีซึ่งมีร่างกายที่มีพรสวรรค์ตามธรรมชาติได้

เจตนาฆ่าฉายชัดในดวงตาของหมีที่หันหน้าเข้าหาผม แม้มันจะเห็นหมาป่าของเจ้านายเปียกโชกไปด้วยเลือด แต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะล่าถอยเลยสักนิดเดียว

ผมมีมีดพร้า แต่หมีมีกรงเล็บ ไม่ว่าร่างกายของผมจะปราศจากความเจ็บปวดแค่ไหน แต่หากถูกฉีกกระชากออกจากกัน ผมก็จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก การเอาชนะหมีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้---ยังไงก็เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน