ราชาอันเดดแห่งพระราชวังอันมืดมิด บทที่ 2 (2/5) : ทดสอบ

การเข้าป่าตอนกลางคืนเป็นครั้งแรกนั้นค่อนข้างน่าขนลุก แม้ว่าดวงตาของผมจะมองเห็นภาพตอนกลางคืนได้ดีก็ตาม

เสียงลมที่พัดผ่าน เสียงร้องของแมลงและสัตว์ต่างๆ ล้วนแต่น่าสะพรึงกลัว ทว่าพ่อมดโฮลอสกลับก้าวไปข้างหน้าบนเส้นทางที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้โดยไม่ลังเลใจ

การที่เจ้านายเคลื่อนไหวโดยมีหมาป่าติดตามอยู่ด้านข้างทำให้เขาดูเหมือนราชา ไม่สิ เขาอาจจะเป็นราชาจริงๆ ก็ได้

ราชาแห่งความตายผู้ควบคุมอันเดด และผมที่กำลังตามหลังเขาไปก็เป็นเพียงผู้ติดตามคนหนึ่งเท่านั้น

ในป่าแห่งนี้แทบไม่มีร่องรอยการแทรกแซงของมนุษย์เลย ผมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ตามเจ้านายทัน แม้จะสะดุดล้มไปหลายทีเพราะไม่เคยชินกับการเดินเลยก็ตาม นอกจากนี้ทัศนวิสัยด้านหน้าของผมยังถูกบดบังไปด้วยกิ่งก้าน ใบไม้ และพุ่มไม้หนาแน่น หากเดินตามเจ้านายไม่ทัน ก็อาจหลงทางได้ง่ายๆ

ตอนนี้ผมรู้สึกขอบคุณร่างกายที่ไม่เหนื่อยล้านี้มาก แม้จะเป็นร่างกายที่ไม่ใช่มนุษย์แต่มันก็ทำให้ผมเดินทางได้สะดวกสบาย

ทว่าผมก็ยังสงสัยในจุดมุ่งหมายของการเดินทางครั้งนี้อยู่---พ่อมดโฮลอสกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน? แล้วจุดประสงค์ของเขาคืออะไรกันแน่?

หลังจากเดินไปตามทางประมาณสิบนาที จู่ๆ ก็มีบางสิ่งบางอย่างโผล่เข้ามาในขอบเขตการมองเห็นของผม มันผลุบๆโผล่ๆอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ พวกหมาป่าที่ติดตามเจ้านายอยู่ด้านข้างเองก็ส่งเสียงคำรามเล็กน้อย

เจ้านายพึมพำด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“ในที่สุด...ก็ปรากฏตัวออกมาเสียที...”

พุ่มไม้เคลื่อนไหวช้าๆ ก่อนที่สิ่งมีชีวิตสีดำจะปรากฏตัวขึ้น

สิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือหมาป่าที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกที่ติดตามเจ้านายอยู่หนึ่งเท่า ดูแล้วน่าจะเป็นพันธุ์เดียวกัน หมาป่าสีดำสนิทมีน้ำลายไหลย้อย หันดวงตาที่แวววาวของมันมาทางผมและเจ้านาย

ร่างกายของผมเริ่มแข็งทื่อ แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นหมาป่าอยู่ในป่าจริงๆ

มันอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่สำหรับพ่อมดโฮลอส แต่สำหรับผมที่ไม่มีประสบการณ์ในการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเหมาะสมแล้ว มันเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวมาก…

หมาป่าสีดำไม่ได้กระโดดมาหาผมในทันที มันค่อยๆ ปรับตำแหน่งการยืนของตนเองให้เป็นวงกลมในขณะที่มองมาที่ผม

ทว่า เจ้านายกลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวอะไรออกมาเลย เขาทำเพียงหรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า

“หมาป่ามีมากเกินไป จำนวนขนาดนี้---เจ้าคงจะรับมือไม่ไหว”

ด้วยคำพูดเหล่านั้น ในที่สุดผมก็รู้ตัวว่าพวกเรากำลังถูกล้อม

สายตามากมายจ้องมองมาที่ผม ทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ด้านซ้ายและขวา ขนสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะกลมกลืนจนหายไปในความมืดมิดค่อยๆ ปรากฏให้เห็น การเคลื่อนไหวของพวกมันยืดหยุ่นมากเสียจนไม่ทิ้งรอยเท้าไว้ข้างหลังเลยแม้แต่รอยเดียว