บทที่ 3: ผู้คุมสอบ

บทที่ 3: ผู้คุมสอบ

“แค่นี้เรอะ? เจ้าให้เงินข้าเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? โธ่เอ๊ย อย่าทำตัวห่างเหินนักสิ...”

นั่นคือสิ่งที่ไควันพูด แต่มาซาสึกิเห็นชัด ๆ ว่ามันยัดเงินใส่กระเป๋าโดยไม่มีเจตนาจะคืนสักนิด

“ไม่ต้องห่วง การทดสอบก็เหมือนเดิมตลอดนั่นแหละ...วัดระดับแรงดันวิญญาณ เอาจริง ๆ แค่ผ่านด่านนี้ให้ได้ก็ยากแล้ว”

“ในรุคอนไก แค่มีกินไปวัน ๆ ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จแล้ว มีไม่กี่คนหรอกที่มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งตั้งแต่ต้น”

“ถ้าเกณฑ์การรับสมัครเข้มงวดกว่านี้ คงแทบไม่มีใครจากรุคอนไกสอบผ่านเลยมั้ง”

“ก็จริงนะ เอาล่ะ ข้าไปลงทะเบียนก่อน” มาซาสึกิยัดปึกเงินใส่มือไควันอีกรอบก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หมอนี่เคยช่วยเหลือเขาไว้เยอะในอดีต

ขุนนางในเซย์เรย์เทย์เคยชินกับชีวิตหรูหรา และบางคนก็มีความหลงใหลประหลาดในสิ่งที่เรียกว่า “ขยะ” จากรุคอนไก เขาและไควันโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำจากการค้าขายสิ่งเหล่านั้น

ยังไม่นับว่ามาซาสึกิใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับเหล่าคุณนายและภรรยาขุนนางจำนวนไม่น้อย...ได้แลกเปลี่ยนความสัมพันธ์เชิงลึกพร้อมกับหาเงินพิเศษไปในตัว

แน่นอนว่ากระบวนการคัดเลือกลูกค้าของเขานั้นเข้มงวดพอ ๆ กับตารางการฝึกฝนส่วนตัว

มาซาสึกิไม่คิดบ่น...เขาทำได้แค่ขอบคุณหน้าตาอันหล่อเหลาของตัวเองเท่านั้น

...

มาซาสึกิ... พอหมอนั่นได้เป็นยมทูต ต้องไปอยู่ใต้จมูกพวกขุนนาง... คงจะทำตัวดีขึ้นบ้างล่ะมั้ง?

ไควันคิดในใจ

แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดชั่ววูบ...เขาไม่กล้าพูดมันออกมาดัง ๆ หรอก

พวกขุนนางให้ความสำคัญกับชื่อเสียงเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าพวกมันโหดเหี้ยมพอ พวกมันก็ไม่ลังเลที่จะฆ่าพี่น้องตัวเองด้วยซ้ำ ไม่มีใครสนหรอกว่ายามเฝ้าประตูต้อยต่ำจะอยู่หรือตาย

ไม่กี่ปีก่อน สึนายาชิโระ โทคินาดะ จากตระกูลสึนายาชิโระ ได้ทรมานและสังหารเพื่อนร่วมงานของตัวเอง ลอบสังหารทายาทของตระกูล และยังฆ่าภรรยาของตัวเองอีกด้วย

หัวหน้าเคียวราคุเป็นคนรายงานเรื่องนี้ และวังกลาง 46 ห้อง ก็ตัดสินลงโทษกักบริเวณเขาเป็นเวลาไม่กี่ศตวรรษ

แต่สำหรับวิญญาณที่สามารถมีอายุขัยได้ถึงสองสามพันปี เวลาแค่ไม่กี่ร้อยปีจะนับเป็นอะไรได้?

...

ในขณะที่ไควันจมอยู่กับความกังวล ตัวต้นเหตุอย่างมาซาสึกกลับดูสบายใจเฉิบ เขากำลังยืนจีบผู้คุมสอบสาวสวยจากสถาบันชินโออย่างหน้าตาเฉย

“คุณผู้คุมสอบ เราคุยกันมาตั้งนานแล้ว แต่ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะครับ”

“...”

ผู้คุมสอบสาวสวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตอบในที่สุด

“ยาโดมารุ ลิซ่า”

“งั้นก็ คุณลิซ่า นักสู้ลำดับ 3 สินะครับ? ผมได้ยินมาว่าหัวหน้าเคียวราคุโปรดปรานคุณมาก ไม่แปลกใจเลยถ้าเร็ว ๆ นี้จะได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าหน่วย” มาซาสึกิฉีกยิ้ม

“เจ้ารู้จักข้า?”

“โธ่ อย่าดูถูกกันสิครับ ผมเป็นนักธุรกิจนะ เส้นสายในเซย์เรย์เทย์ผมก็ปึ้กพอตัว”

มาซาสึกิล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมแล้วหยิบปึกนามบัตรออกมา

“นี่ครับ นามบัตรผม ผมชื่อ อาโอซากิ มาซาสึกิ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะครับ”

ลิซ่ารับมาดูใบหนึ่ง

“สำนักงานรับจ้างสารพัด...”

“ถูกต้องครับ สำนักงานรับจ้างสารพัด ตราบใดที่เงินถึง เราจัดการให้ได้ทุกอย่าง” มาซาสึกิโปรยยิ้มทรงเสน่ห์ “ไม่ว่าคุณต้องการบริการรูปแบบไหน เรามีให้หมด”

“บริการรูปแบบไหนงั้นเหรอ...”

ลิซ่าปรายตามองมาซาสึกิก่อนจะแค่นเสียง หึ แล้วเก็บนามบัตรเข้ากระเป๋า

“หึ ข้าไม่สนใจบริการพรรค์นั้นหรอก”

แต่ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อเจือความหงุดหงิด...หรืออาจจะเป็นความเขินอาย

ไอ้บ้ามาซาสึกินี่ กล้าพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนั้นกับฉันเชียวเรอะ?

สำหรับลิซ่า ผู้ซึ่งแอบอ่านหนังสือแนว ‘เฉพาะทาง’ มานานหลายปี เรื่องพรรค์นี้มัน... ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน

แถมเธอยังไม่ได้มาที่นี่แค่ในฐานะผู้คุมสอบ เธอมาจากหน่วยที่ 8 ตามคำสั่งเพื่อมาสอดส่องหาเด็กใหม่เข้าหน่วยโกเทย์ 13

แล้วดูมาซาสึกิสิ มายืนจีบเธอหน้าไม่อาย...ในที่สาธารณะ กลางงานสอบคัดเลือกเนี่ยนะ

ถ้าคนอย่างหมอนี่ได้เป็นยมทูตแล้วเข้าหน่วยโกเทย์ 13 จริง ๆ...

คงต้องจับมาอบรมมารยาทกันยกใหญ่

“อาโอซากิ มาซาสึกิ!”

เสียงเรียกดังมาจากประตูผ่านวิญญาณ ขัดจังหวะบทสนทนาของพวกเขา

“ขอโทษทีครับคุณลิซ่า ดูเหมือนจะถึงตาผมแล้ว ผมขอตัวไปสอบก่อนนะ...ไว้คราวหน้ามาคุยกันใหม่” มาซาสึกิส่งยิ้มเชิงขอโทษก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางประตู

“อาโอซากิ มาซาสึกิ?”

“ผมเองครับ”

เขารับแบบฟอร์มที่ยื่นให้ ชื่อของเขากรอกไว้แล้ว แต่ช่องอายุและระดับแรงดันวิญญาณยังว่างเปล่า

นี่คือใบเบิกทางเข้าสู่สถาบันชินโอ

“ก้าวออกมา ได้เวลาทดสอบแล้ว”

“รับทราบ”

มาซาสึกิเดินไปที่ประตูผ่านวิญญาณ มองเห็นรันงิคุกับงินที่อยู่อีกฝั่ง...พวกนั้นสอบผ่านไปแล้ว

“นี่เป็นการทดสอบด้วยวิถีมารเพื่อประเมินอายุและแรงดันวิญญาณ ทำตัวตามสบายนะจ๊ะ” ผู้คุมสอบหญิงกล่าว ดวงตาเป็นประกายขณะวางมือลงบนแผ่นหลังของมาซาสึกิ

มาซาสึกิเพียงแค่ยักไหล่ ผ่อนคลายเต็มที่ เขาขยิบตาให้รันงิคุ ทำให้เด็กสาวที่กำลังตื่นเต้นหลุดขำออกมา

“ผลการทดสอบของ อาโอซากิ มาซาสึกิ...” ผู้คุมสอบหญิงประกาศ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ขณะส่งแบบฟอร์มให้เพื่อนร่วมงาน

“นี่ ยูอิ... เธอไม่ได้แก้คะแนนเพราะเขาหล่อใช่ไหม? บ้าไปแล้ว! หรือเครื่องทดสอบมันพัง?”

ผู้คุมสอบอีกคนชะโงกหน้าเข้ามา กระซิบกระซาบ

ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย!

เขาสบถในใจ

เขาเห็นหน้ามาซาสึกิแล้ว...หล่อเหลา มีเสน่ห์แบบไม่ต้องพยายาม...แต่ถึงขนาดปลอมผลสอบเพราะเรื่องแค่นั้นเนี่ยนะ?!

บัดซบ! ข้าก็หล่อน้อยกว่ามันแค่นิดเดียวเอง! ทำไมตอนสอบเข้าไม่มีใครใช้เส้นให้ข้าบ้างวะ?! ข้าต้องสอบตั้งหกรอบกว่าจะติด!

ที่สำคัญ ยาโดมารุ ลิซ่า กำลังจ้องเจ้าเด็กนี่ตาเป็นมันเลย

ไม่ใช่แค่เป็นนักสู้ลำดับ 3 ของหน่วยที่ 8 แต่เธอยังเปรียบเสมือนลูกสาวบุญธรรมของเคียวราคุอีกต่างหาก

แค่สถานะนั้น... คิดแล้วก็น่าตื่นเต้นชะมัด...

อะแฮ่ม ๆ เคียวราคุไม่ได้อยู่แถวนี้ใช่ไหม?

ยูอิถลึงตาใส่เพื่อนร่วมงาน แสงในมือเธอสว่างวาบขึ้นอีกครั้งเพื่อตรวจสอบผลซ้ำ

จากนั้น เธอก็ถอนหายใจและส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ

ผู้คุมสอบข้างกายสูดหายใจเฮือก

“ระดับแรงดันวิญญาณ...ระดับ 16”

ไม่ต้องสงสัยเลย สถาบันชินโอเพิ่งจะขุดเจอทองคำเข้าให้แล้ว

นี่ไม่ใช่ยมทูตเชื้อสายขุนนางที่โตในเซย์เรย์เทย์และถูกฝึกแรงดันวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก...เขามาจากรุคอนไก

อายุยี่สิบปี กับแรงดันวิญญาณระดับ 16...

เมื่อผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ ศักยภาพของเขาประเมินค่าไม่ได้ อย่างต่ำที่สุด จบไปเขาก็ต้องได้เป็นนักสู้ที่มีลำดับขั้นแน่นอน

“เดี๋ยวสิ ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? ระดับแรงดันวิญญาณ? ไม่ใช่ระดับพลังกายนะ?”

“ข้าได้ยินมาว่าพวกที่จบจากสถาบันชินโอส่วนใหญ่ยังทำได้แค่แตะระดับ 20 เองนะ...”

“จะบอกว่าเจ้านี่เก่งขนาดพร้อมจบการศึกษาตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าเรียนเลยเรอะ?”

ผู้เข้าสอบรอบข้างเริ่มพึมพำเสียงเซ็งแซ่ น้ำเสียงเจือไปด้วยความริษยา

“ยินดีด้วย เธอสอบผ่าน เชิญด้านในจ้ะ”

ผู้คุมสอบกรอกข้อมูลลงในแบบฟอร์ม เขียนระบุระดับแรงดันวิญญาณ 16 แล้วยื่นให้มาซาสึกิ

ทันใดนั้น ยูอิก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีระแวดระวัง เธอชำเลืองมองมาซาสึกิที่กำลังก้มดูผลสอบ แววตาเย้ายวนนั้นมีความเขินอายวูบผ่าน เธอลัเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบแผ่วเบา

“เอ่อ... คุณมาซาสึกิคะ นี่ที่อยู่ของฉันค่ะ”

ผู้คุมสอบข้าง ๆ ถึงกับตัวแข็งทื่อ

อาจารย์ยูอิ... นี่ธาตุแท้เธอเป็นแบบนี้เองเรอะ?

นักเรียนคนอื่นก็ดูอยู่ไม่ใช่รึไง?!

เดี๋ยวสิเฮ้ย...ทำบ้าอะไรของเธอ?! ปล่อยมือนักเรียนเดี๋ยวนี้นะ!

อาจารย์กับลูกศิษย์มายื้อยุดฉุดมือกันกลางวันแสก ๆ...นี่มันตัวอย่างประสาอะไรกัน?!

“อืม... จากนี้ไปผมก็เป็นนักเรียนของสถาบัน ส่วนคุณก็เป็นอาจารย์ของผม” มาซาสึกิพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขณะรับกระดาษแผ่นน้อยมา “ผมมั่นใจว่าคงมีอีกหลายเรื่องที่ต้องขอคำปรึกษาจากคุณแน่ ๆ ครับ”

ขณะพูด เขาพินิจใบหน้าสะสวยของยูอิ...ก่อนจะบีบมือนุ่มนิ่มของเธอเบา ๆ อย่างเป็นกันเอง แล้วหันหลังเดินเข้าสู่ประตูแห่งเซย์เรย์เทย์

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

By. charcoal gray silver gold

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═