บทที่ 37 - ราชันย์บัญชาแห่งโนเชียร์ · ไตรพักตร์มาร

บทที่ 37 - ราชันย์บัญชาแห่งโนเชียร์ · ไตรพักตร์มาร

"ทำไมเป็นงี้ล่ะ หรือว่าการตีบวกระดับตำนานต้องใช้แต้มอย่างน้อย 3 แต้มเหรอ หรือว่าต่อให้ฉันมีแต้มมากกว่านี้ก็จะโดนกินรวบไปหมด"

โนเชียร์รีบเปิดหน้าต่างระบบหาคำตอบ แล้วก็พบว่าหลังจากตีบวกสำเร็จ หน้าต่างระบบก็มีข้อมูลใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมา

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เข้าใจละ"

"การอัปเกรดอุปกรณ์ธรรมดา หรือของขาว ให้เป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ ใช้แต้มแรงบันดาลใจแค่ 1 แต้ม"

"จากอุปกรณ์เวทมนตร์ธรรมดา อัปเป็นระดับหายาก (สีฟ้า) ก็ยังใช้แค่ 1 แต้ม"

"แต่ถ้าจะอัปจากระดับหายาก ไปเป็นระดับล้ำค่า (สีม่วง) ราคาจะพุ่งเป็นสองเท่า ต้องใช้ 2 แต้ม"

"ส่วนระดับตำนาน (สีทอง) ต้องใช้ 3 แต้ม"

"นั่นแปลว่าถ้าจะปั้นจากของขาวไปเป็นของทอง ต้องใช้ทั้งหมด 7 แต้ม"

"เอ่อ ถ้าทำงั้นจริงขาดทุนยับ วิธีที่ดีที่สุดคือทำแบบฉันนี่แหละ เอาของม่วงมาอัปเป็นของทอง ใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุด เพื่อให้ได้ของเทพๆ ในราคาประหยัด"

โนเชียร์อยากรู้ต่อว่าแต้มแรงบันดาลใจจะอัปเกรดของให้โหดกว่านี้ได้อีกไหม

แต่ระบบไม่ได้บอกไว้ โนเชียร์เดาว่าน่าจะได้

เพียงแต่ระดับที่สูงกว่าตำนานก็น่าจะเป็นระดับเทพเจ้า (Artifact) แล้ว ถ้าดูจากรูปแบบราคาที่เพิ่มขึ้นทีละเท่าตัว การจะอัปเป็นระดับเทพเจ้าอาจต้องใช้ถึง 6 แต้ม

"คงเป็นไปได้ยาก ของจริงอาจจะต้องใช้เยอะกว่านั้น หรือระบบอาจจะทำไม่ได้เลยก็ได้ แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้ลองทำ ระบบก็คงไม่บอกรายละเอียด"

"ช่างเถอะ ไม่ว่าระบบจะทำได้ไหม ตอนนี้ฉันก็ถังแตกแล้ว ต่อให้ทำได้ ฉันก็หาแต้มมาจ่ายไม่ไหวในเร็วๆ นี้หรอก มาดูของที่ได้มาดีกว่าว่าเทพขนาดไหน"

"ถ้าโหดจริง วิธีนี้ก็คุ้มค่าที่จะใช้ต่อ แต่ถ้าออกมาเป็นขยะเหมือนเดิม ฟังก์ชันนี้คงโดนฉันปิดตายถาวร"

พอคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่าอาจจะเจ๊ง โนเชียร์ก็ใจหายวาบ ถ้าเป็นงั้นจริงคือขาดทุนย่อยยับ เสียแต้มไปตั้ง 3 แต้มฟรีๆ

แต้มพวกนี้ถ้าเอามาอัปตัวเอง รับรองว่าเก่งขึ้นเห็นๆ แต่ถ้าเอามาละลายแม่น้ำ...

"ขอให้สกิลของไอ้ขยะนี่มันดีขึ้นหน่อยเถอะ ขอแค่ใช้งานได้จริงระดับของม่วงทั่วไปฉันก็ไม่ถือว่าขาดทุนแล้ว"

"ไม่งั้นนี่เข้าเนื้อเต็มๆ"

โนเชียร์ใช้ระบบตรวจสอบหมวกเกราะในมือที่รูปร่างหน้าตาเหมือนเดิมเปี๊ยบ ไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ตอนนี้ระบบได้แสดงรายละเอียดสกิลทั้งหมดออกมาให้เห็นแล้ว

[ราชันย์บัญชาแห่งโนเชียร์ · ไตรพักตร์มาร]

[มงกุฎเวทมนตร์ระดับตำนาน +4]

[ผลการเสริมพลัง: ผู้สวมใส่จำเพาะ การบงการโดยสมบูรณ์ สัมผัสอสูรขั้นสูงสุด ราชลักษณ์อสูรแห่งโนเชียร์]

[ผู้สวมใส่จำเพาะ: อุปกรณ์นี้มีเพียง ทีฟลิ่งกลายพันธุ์ นาม โนเชียร์ · เทมาริติ เท่านั้นที่สวมใส่และแสดงพลังได้สมบูรณ์]

[เมื่อ โนเชียร์ · เทมาริติ สวมใส่มงกุฎนี้ เขาจะได้รับ เสน่ห์ +4 สัมผัสรับรู้ +4 และสติปัญญา +2]

[การบงการโดยสมบูรณ์: อุปกรณ์นี้สามารถร่ายเวทมนตร์ระดับ 7 "การบงการปีศาจโดยสมบูรณ์" ได้วันละ 3 ครั้ง คุณสามารถบงการปีศาจที่อยู่ในระยะสายตาและมีค่าสัมผัสรับรู้ต่ำกว่าคุณเท่านั้น คุณสามารถบงการปีศาจได้พร้อมกันสูงสุด 3 ตน]

[ปีศาจ อสูร มาร และยูโก้ลอธ ล้วนสามารถถูกบงการได้]

[สัมผัสอสูรขั้นสูงสุด: เมื่อมีสิ่งมีชีวิตจากระนาบล่างปรากฏตัวในรัศมี 5 กิโลเมตรรอบตัวคุณ คุณจะรับรู้ได้ทันทีและสามารถพยายามสื่อสารทางจิตกับพวกมัน หรือใช้การตรวจจับความคิดโดยไม่ต้องสื่อสารก็ได้]

[ตราบใดที่คุณไม่เป็นฝ่ายเริ่มทักไป สิ่งมีชีวิตจากระนาบล่างที่มีค่าสัมผัสรับรู้ต่ำกว่าคุณจะไม่มีทางรู้ตัวว่ากำลังถูกดักฟังความคิด ความสามารถนี้สามารถเปิดปิดได้อิสระ และกำหนดระยะขอบเขตได้ตามใจ เมื่อใช้ในระยะประชิดหรือปิดการใช้งาน ค่าสัมผัสรับรู้ของคุณจะบวกเพิ่มอีก 2]

[ราชลักษณ์อสูรแห่งโนเชียร์]

[เมื่อสวมใส่มงกุฎนี้ คุณจะได้รับทักษะการแปลงร่างเฉพาะตัว เวทมนตร์ระดับ 9: ราชลักษณ์อสูรแห่งโนเชียร์]

[ก่อนจะใช้เวทมนตร์นี้ คุณต้องได้รับสิทธิ์การบงการโดยสมบูรณ์เหนือสิ่งมีชีวิตจากระนาบล่างตนนั้นเสียก่อน จากนั้นเมื่อร่ายเวทนี้เพื่อสังเวยมันอย่างสมบูรณ์ คุณจะได้รับรูปลักษณ์และความสามารถทั้งหมดของมัน]

[สิ่งมีชีวิตที่ถูกสังเวยจะกลายเป็นวิญญาณศิลาฝังอยู่บนมงกุฎ เมื่อคุณใช้ความสามารถนี้ รูปลักษณ์ของปีศาจตนนั้นจะทับซ้อนทับร่างต้นของคุณ]

[คุณสามารถสลับไปมาระหว่างร่างต้นและร่างจำแลงได้ตลอดเวลา แต่เมื่อร่างต้นถูกทับซ้อน คุณจะไม่สามารถใช้ความสามารถดั้งเดิมของตัวเองได้ ร่างจำแลงมีได้สูงสุด 3 ร่าง คุณสามารถค้นความทรงจำของปีศาจตนนั้นจากวิญญาณศิลาได้ตลอดเวลา และสามารถเปลี่ยนวิญญาณในมงกุฎได้ตามต้องการ เวทมนตร์นี้ร่ายได้วันละ 1 ครั้ง]

......ห๊ะ?

"นี่... นี่มันจะเกินไปหน่อยไหม? เดี๋ยวสิ ของระดับตำนานในเกมยังไม่โหดขนาดนี้เลย แล้วชื่ออุปกรณ์นี่อะไร ทำไมกลายเป็นชื่อฉันไปแล้ว!"

"แถมไอ้เวทมนตร์ที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ที่ตั้งตามชื่อฉันนี่อีก! ไม่จริงน่า นี่มันโคตรจะโกงเลยนะ บอกว่าเป็นของระดับเทพเจ้าฉันก็เชื่อ!"

โนเชียร์ใช้นิ้วเคาะหมวกเกราะตรงหน้าเบาๆ หรือจะเรียกว่ามงกุฎดี? ถึงหน้าตามันจะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่ข้างในมันเปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังเท้า

โนเชียร์กอดมงกุฎแน่น ปล่อยสมองให้โล่ง สตั๊นไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แล้วเริ่มวิเคราะห์ประโยชน์ของอุปกรณ์ชิ้นนี้อย่างจริงจัง

"ฮู่ว... ใจเย็น ตอนนี้ฉันเย็นลงแล้ว เอาล่ะ มาสรุปวิธีใช้และข้อจำกัดของมันกัน"

"เริ่มจาก ข้อแรก บัฟพลังเพียวๆ ง่ายๆ ตรงไปตรงมา และได้เนื้อได้หนังสุดๆ ไม่มีอะไรต้องพูดเยอะ ก็แค่ทำให้ค่าสัมผัสรับรู้ของฉันพุ่งแตะ 20 แต้มระดับตำนาน เสน่ห์ 18 และสติปัญญา 16 ก็แค่นั้นเอง"

"...บ้าไปแล้ว ตอนนี้ฉันควรเปลี่ยนอาชีพไปเป็นดรูอิดจริงๆ แล้ว เลเวล 4! สัมผัสรับรู้ 20 ระดับตำนาน! คุณพระคุณเจ้า มันโกงกว่าตอนฉันปั้นตัวละครในเกมอีก!"

โนเชียร์ใจเย็นไม่ไหวแล้ว ค่าสถานะเพิ่มขึ้นเยอะเกินไป ถ้ารู้ว่าจะได้หมวกใบนี้ เขาคงเลือกเล่นดรูอิดไปแล้ว!

"ไม่ๆๆ ใจเย็นๆ โนเชียร์ จริงๆ เวลาฉันคลุ้มคลั่ง พละกำลังกับความทนทานก็ทะลุ 20 เหมือนกัน อันนี้ถือว่าจิ๊บจ๊อย ข้อต่อไป ข้อต่อไป"

โนเชียร์รีบเปลี่ยนเรื่องไปวิเคราะห์ข้อถัดไปก่อนที่จิตใจจะแตกสลาย เขาคิดมากไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียดายจนอกแตกตาย

"ไหนดูซิ วันละ 3 ครั้ง เวทระดับ 7 การบงการปีศาจโดยสมบูรณ์ ขอแค่ค่าสัมผัสรับรู้ต่ำกว่าฉัน และโดนเวทนี้เข้าไป ถ้าฉันไม่ปลดล็อก พวกมันก็จะตกเป็นทาสฉันตลอดไป และตอนนี้ค่าสัมผัสรับรู้ของฉันสูงถึง 20"

"...ชิ"

"ลองนึกดูซิว่าฉันจะคุมตัวอะไรได้บ้าง..."

โนเชียร์หลับตานึกข้อมูลใน 'ความรู้เรื่องมอนสเตอร์' เช็กค่าสถานะพื้นฐานของพวกอสูร ปีศาจ มาร และยูโก้ลอธทั้งหมด แล้วเขาก็ต้องตกตะลึง

"เชี่ยเอ๊ย เหมือนฉันจะคุมได้หมดเลยนี่หว่า!"

"ในบรรดาพวกปีศาจลูกกระจ๊อกยันตัวเป้งๆ ต่อให้เป็นปีศาจขุมนรก (Pit Fiend) ที่มีค่าสัมผัสรับรู้สูงที่สุด มันก็มีแค่ 18 เอง!"

"แต่พอฉันใส่มงกุฎนี้ สัมผัสรับรู้ฉันปาเข้าไป 20 ถ้าระยะประชิดบวกอีกเป็น 22 นั่นแปลว่าถ้าฉันอยากทำ ฉันสามารถเดินดุ่มๆ ลงนรกไปอุ้มปีศาจขุมนรกมาทำเป็นร่างอวตารเล่นได้เลยเหรอ!"

"นั่นมันมอนสเตอร์ระดับตำนาน เลเวล 24 ระดับความท้าทาย 20 เลยนะโว้ย!"

"เป็นไปไม่ได้หรอก มันจะง่ายขนาดนั้นได้ไง นี่มันแค่เวทระดับ 7 เองนะ"

โนเชียร์รีบเช็กข้อมูลความสามารถของพวกปีศาจระดับตำนานอีกรอบอย่างละเอียด

"นั่นไง..."

โนเชียร์พูดออกมาอย่างผิดหวังระคนโล่งใจ

"กะแล้วเชียวมันไม่ง่ายขนาดนั้น พวกปีศาจขุมนรกทุกตัวมีความต้านทานเวทมนตร์สูงปรี้ด จะคุมพวกมัน ต่อให้มีสัมผัสรับรู้ 22 ก็คงไม่พอ"

"ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ซะทีเดียว แค่โอกาสมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เผลอๆ ฉันร่ายใส่สามรอบรวด มันก็ต้านทานได้หมด"

"ถ้าไปเจอเจ้านรกระดับนั้นจริงๆ หวังจะพึ่งท่านี้สยบมัน สู้กลับไปนอนฝันเอายังง่ายกว่า"

"ดีไม่ดีพอยิงเวทใส่ดอกแรกแล้วว่าว เจ้าปีศาจขุมนรกคงโมโหเลือดขึ้นหน้า แล้วสวนกลับด้วยลูกไฟต่อเนื่องเป่าฉันจนเหลือแต่ขี้เถ้าในพริบตา"

[จบแล้ว]