บทที่ 38 - มีดทำครัวก็คือมีด

บทที่ 38 - มีดทำครัวก็คือมีด

อำเภอหลงเซี่ยน ในหอพักชั่วคราวของศาสตราจารย์เฉินซง ที่หมู่บ้านจ้วงหยวนตรงข้ามโรงเรียนมัธยมหวงชาง

เฉินซงถือถ้วยชา นั่งไขว่ห้าง ถามอย่างใจเย็นว่า "เป็นไงบ้างล่ะ? ตาเฒ่าถง? ถึงมาตรฐานการเย็บเส้นเอ็นงอนิ้วโซน 2 ในใจนายหรือยัง?"

ถงหยวนอันกำลังเดินเล่นอยู่ข้างนอก ยืนพิงเสาหินที่ปากแม่น้ำเซียงเจียง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง ผิวน้ำเป็นประกายสีแดง ลมร้อนพัดผ่าน เหงื่อซึมตามใบหน้าและลำคอ เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่ตั้งใจดูวิดีโออย่างละเอียด

ผ่านไปประมาณสามนาทีกว่า เฉินซงถึงวางขาที่ไขว่ห้างลง พูดว่า "ไม่เป็นไรน่า เฒ่าถง มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"

"ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์นายก็ช่วยชี้แนะมาเป็นข้อๆ เดี๋ยวฉันไปถ่ายทอดให้เขาเอง" เฉินซงนึกว่าถงหยวนอันไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง

ถงหยวนอันน่าจะดูคลิปไปหลายรอบแล้ว เลยถือมือถือออกห่างตัว ใบหน้าอ้วนท้วนบิดเบี้ยว มุมปากยกขึ้นสองข้างเหมือนตัวตลก "ไม่ใช่... เฉินซง ตกลงนายไปเจอตัวอะไรมาวะเนี่ย?"

"เขาเป็นหมอฉุกเฉินจริงๆ เหรอ?"

เฉินซงตอบ "ตอนนี้ฉันลงพื้นที่อยู่แผนกฉุกเฉินอำเภอหลงเซี่ยน เขาไม่ใช่หมอฉุกเฉินแล้วจะเป็นอะไร?"

"วิดีโอก็ดูแล้ว อาจารย์ถงก็เรียกแล้ว นายเห็นแก่หน้าฉัน ช่วยชี้แนะหน่อยเถอะน่า"

ถงหยวนอันตอบไม่ตรงคำถาม "งั้นนายถามเขาซิ เขาจะเรียนต่อด็อกเตอร์ไหม?"

คำถามนี้ของถงหยวนอันหักมุมแรงไปหน่อย

"เขาจบปริญญาตรี เมื่อก่อนเป็นแพทย์ประจำบ้านแผนกกระดูก ไม่มีวุฒิปริญญาโท จะไปสอบด็อกเตอร์อะไรล่ะ?"

"ถ้าจะสอบโทตอนนี้ก็สอบได้แต่สายวิชาการ เขาก็ไม่ได้สนใจงานวิชาการเท่าไหร่ด้วย" เฉินซงอธิบายจบ ก็ลูบหัวล้านของตัวเอง

"ทำไม? ผลงานเข้าตานายเหรอ?"

ถงหยวนอันฟังคำอธิบายของเฉินซง มุมปากกระตุกอยู่พักใหญ่ "ไอ้หมอนี่ทำไมมันพิลึกกึกกือแบบนี้วะ?"

"บอกตามตรงนะ ความสามารถในการจัดการเส้นเอ็นของเขาตอนนี้ ไม่ด้อยไปกว่าชีฟเรสซิเดนท์ (Chief Resident) ของโรงพยาบาลเราเลย"

"ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าวิธีถังประยุกต์ที่ฉันเคยเรียนมามันเป็นของปลอมหรือเปล่า เวลาแค่เดือนเดียวฝึกจนได้ระดับนี้?" ถงหยวนอันขยี้จมูกตัวเองจนเกือบจะกำเริบเป็นภูมิแพ้

ถงหยวนอันต้องควักกระดาษทิชชูออกมาเช็ด แล้วถ่มน้ำลายทิ้งสองสามที

"เอาเป็นว่าเมื่อเดือนก่อน เสี่ยวหลู่น่าจะยังจัดการเส้นเอ็นไม่ได้ วิธีเคสเลอร์ประยุกต์ฉันก็เห็นมากับตาว่าเขาค่อยๆ พัฒนาขึ้นมาทีละก้าว"

"เทคนิควิธีถังประยุกต์ ฉันก็เคยสัมผัสมาบ้างตอนหนุ่มๆ แต่เรียนยากฉิบหาย ได้ยินพวกเพื่อนที่อยู่ศัลยกรรมมือบอกว่า ต้องอัดพื้นฐานให้แน่น แล้วต้องอัปเกรดเทคนิคการเย็บเส้นเอ็นให้สูงส่งก่อน ถึงจะพัฒนาวิธีถังประยุกต์ได้"

"นี่มันเรื่องไร้สาระชัดๆ ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปเรียนพวกนี้?" เฉินซงบ่น

"ตอนนั้นก็เลยทะเลาะกับพวกศัลยกรรมมือจนมองหน้ากันไม่ติด เพิ่งจะมาดีกันได้ไม่นานนี้เอง ฉันนึกว่าพวกมันกั๊กวิชาซะอีก" เฉินซงรำลึกความหลัง

"เฉินซง ถ้าหมอหลู่เป็นอย่างที่นายว่าจริงๆ แสดงว่าหมอนี่มีพรสวรรค์ด้านศัลยกรรมมือสูงมากเลยนะ"

"แล้วเมื่อก่อนเขาไปมัวฝึกบ้าบออะไรอยู่?" ถงหยวนอันเกาหัวแกรกๆ

ปัญหาระบบระเบียบทำเอาเขาปวดหัว

เฉินซงตอบ "เหอะ จะบอกให้นะ ถ้าเสี่ยวหลู่ไม่ได้ฝึกงาน ก็คงไม่มีโอกาสให้โรงพยาบาลเรารับเข้าหรอก ตอนนั้นเขายื่นใบสมัครเข้าศัลยกรรมกระดูกโรงพยาบาลฮวรซานเป็นอันดับหนึ่ง คะแนนข้อเขียนได้ที่หนึ่งด้วยนะ"

"แต่โควตาปริญญาโทของฮวรซานมันน้อยเกินไป แถมต้องพกงานวิจัยไปเองด้วย เลยหลุดโควตา"

ถงหยวนอันถาม "แล้วทำไมไม่รอรอบเก็บตก หรือซิ่วสอบใหม่ล่ะ?"

เฉินซงตอบ "ก็นั่นแหละ ทางเลือกที่ทำได้ในตอนนั้น แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว"

"ตอนนี้ขอคำยืนยันคำเดียว ตกลงเขาทำเย็บเส้นเอ็นงอนิ้วโซน 2 ได้หรือไม่ได้ นายอย่าคิดเยอะได้ไหม?"

ถงหยวนอันตาถลึง หน้าอ้วนย่นยับอีกรอบ "เฉินซง ตกลงนายมาหาฉันทำไมวะเนี่ย?"

"แม่งเอ๊ย คนก็นเอาตัวกลับมาไม่ได้ แล้วยังจะเอามาล่อให้หิวอีก?"

"ทำไมฉันมันถึงได้ดวงซวยแบบนี้วะ? ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรกับบรรพบุรุษนายไว้หรือไง?" ถงหยวนอันเริ่มด่ากราดระบายอารมณ์

เฉินซงสวนกลับ "เฮ้ย ถงหยวนอัน นายเอาหัวหนีบประตูมาหรือไง? ด่าฉันทำไม? ไม่ใช่ฉันทำเขาซะหน่อย?"

"ไอ้บ้า! ไอ้ปัญญาอ่อน ไอ้ตลกฝืด ขี้เกียจคุยกับแกแล้ว"

"รู้อยู่แล้วว่าเจอแกทีไรไม่มีเรื่องดี แม่ง..." ถงหยวนอันด่าเปิงแล้ววางสายไปดื้อๆ

เฉินซงมองหน้าบิดเบี้ยวของถงหยวนอันก่อนสายตัดไป เริ่มครุ่นคิด

ถึงถงหยวนอันจะไม่ฟันธงว่าฝีมือหลู่เฉิงถึงขั้นไหม แต่ดูจากอาการแล้ว ชัดเจนว่า 'หลงรัก' เข้าให้แล้ว แต่รักแล้วไม่ได้ครอบครอง เลยเกิดอาการทางจิต

เดี๋ยวนะ แค่วิธีถังประยุกต์เทียบเท่าชีฟเรสซิเดนท์เองนะ? มันน่าทึ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

เฉินซงไม่ใช่หมอศัลยกรรมมือ เลยจินตนาการไม่ออกว่าฝีมือหลู่เฉิงตอนนี้อยู่ระดับไหน

แต่เฉินซงก็ไม่โกรธ "พี่ถง ขอคำยืนยันหน่อย การผ่าตัดไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ"

"เย็บเส้นเอ็นน่ะทำได้แน่ แต่พรสวรรค์ขนาดนี้เอามาทำแค่เย็บเส้นเอ็น นายไม่รู้สึกเสียของแย่เหรอ? ไอ้เวร"

ข้อความของถงหยวนอันลดคำหยาบลงบ้าง แต่ก็ยังไม่หายไปซะทีเดียว "ไอ้บ้าเอ๊ย ทำเอาฉันอารมณ์ค้าง หงุดหงิดชิบหาย"

"บอกตรงๆ นะ พื้นฐานของเสี่ยวหลู่ถึงระดับนี้ เย็บเส้นเอ็นได้ระดับนี้ เป็นเรื่องที่พอคาดเดาได้ เป็นเส้นทางการพัฒนาปกติของหมอที่จะได้บรรจุในโรงพยาบาลเรา"

"แต่ในอายุแค่นี้ มีวิธีถังประยุกต์แก่กล้าขนาดนี้ มันออกจะเกินเบอร์ไปหน่อย"

"นายยังบอกว่าเขาฝึกแค่เดือนเดียว? นายเอาตัวกลับมาไม่ได้ เฮ้อ เฉินซง ชาติที่แล้วฉันไปฆ่าล้างโคตรนายมาเหรอ? นายถึงทำกับฉันแบบนี้?"

"พรสวรรค์การเรียนรู้แบบนี้... กูละเชื่อเลย?"

กูถอดกางเกงรอแล้ว กินไวอากร้าแล้ว บรรยากาศได้แล้ว แต่มึงดันลุกหนีไป นี่มันฆ่ากันให้ตายชัดๆ

"เอาเถอะ... นึกไม่ถึงว่านายจะมีพรสวรรค์ด้านการแสดงด้วย" เฉินซงนั่งตัวตรง ชื่นชมใบหน้าบิดเบี้ยวของถงหยวนอันราวกับคนแก่ปลงตก

"คุยกับคนนอกวงการอย่างนายไม่รู้เรื่อง ฉันไปเดินเล่นต่อดีกว่า นายระวังตัวไว้เถอะ ระวังจะสำลักความเก่งตาย ฉันจะรอซื้อพวงหรีด รอใส่ซองงานศพให้นาย" ถงหยวนอันทิ้งท้ายอย่างเจ็บแสบอย่างเท่าเทียม...

หลู่เฉิงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย เขาส่งคลิปการผ่าตัดให้เฉินซงใหม่ แล้วก็กลับไปนอนต่อ

วันนี้ตื่นเช้า หลู่เฉิงเลยไปเดินตลาดสด ซื้อผักซื้อเนื้อมา

หลู่เฉิงหั่นเนื้อส่วนขาหน้าแยกมันเปลวออกมาเป็นแผ่นสวยงาม ส่วนเนื้อสามชั้นที่เหลือก็แยกมันแยกเนื้อ แล้วหั่นเป็นเส้นยาวเท่ากันเป๊ะๆ

เศษเนื้อที่เหลือจากการตัดแต่งก็สับละเอียดจนเป็นเนื้อบด...

แค่นี้วัตถุดิบทำหมูผัดพริกหยวกกับต้มจืดลูกชิ้นหมูก็พร้อมสรรพ

ทันใดนั้น หลู่เฉิงก็เห็นข้อความแจ้งเตือนบนหน้าต่างระบบกะพริบขึ้น:

[เทคนิคการกรีด พัฒนาถึงระดับ (เชี่ยวชาญ 10/10)]

มุมปากหลู่เฉิงยกยิ้ม--

เอาเถอะ มีดทำครัวก็ถือเป็นมีด แถมยังควบคุมยากกว่ามีดผ่าตัดซะอีก ถือว่าบรรลุวิถีแห่งมีดเหมือนกันแหละน่า...

[จบแล้ว]