บทที่ 31: จอมบงการ

บทที่ 31: จอมบงการ

การปล่อยให้ลูเซียสออกหน้า จับกุมแวน เฮลซิง และยุยงปลุกปั่นให้ชาวเมืองต่อต้านแอนนาและตระกูลของเธอ แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความคิดของรอย

ในเมื่อรอยตัดสินใจแล้วว่าจะเอาวิญญาณของแอนนาที่อาจกลายเป็นวิญญาณสูงส่งได้ เขาจึงต้องร่วมมือกับแผนการของแดร็กคูลา และถึงขั้นช่วยส่งเสริมด้วยซ้ำ นี่เป็นวิธีกีดกันแวน เฮลซิง ให้ออกห่างจากแอนนาได้เป็นอย่างดี

รอยมีเป้าหมายสองประการ หนึ่งคือวิญญาณของแอนนา ปล่อยให้แดร็กคูลาทดสอบแอนนา ถ้าเธอยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยน้องชายจริงๆ วิญญาณสูงส่งก็น่าจะก่อตัวขึ้นได้ แต่ในทางกลับกัน ถ้าแอนนาไม่เต็มใจ ต่อให้เธอตาย วิญญาณของเธอก็จะเป็นแค่วิญญาณคุณภาพต่ำดาดๆ ซึ่งไม่คู่ควรให้รอยสนใจ

เป้าหมายที่สอง แน่นอนว่าต้องเป็นวิญญาณตกต่ำของลูเซียส สำหรับข้อนี้ รอยมั่นใจมากกว่าข้อแรกเยอะ แม้รอยจะลงมือจัดการลูเซียสโดยตรงไม่ได้เพราะติดสัญญาปีศาจ แต่เขารู้ดีว่าจะยืมมือแดร็กคูลาหรือแม้แต่แวน เฮลซิง มากำจัดลูเซียสได้

และการให้ลูเซียสเผชิญหน้ากับแวน เฮลซิง ก็เป็นหลักประกันชั้นดี ไม่มีทางที่แวน เฮลซิง ผู้เป็นนักล่าสัตว์ประหลาด จะพลาดกลิ่นอายปีศาจบนตัวลูเซียสไปได้

ไม่ว่าใครจะเป็นคนฆ่าลูเซียสในท้ายที่สุด รอยก็จะบรรลุเป้าหมายอยู่ดี เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาค่อนข้างชอบความรู้สึกของการเป็น "จอมบงการผู้อยู่เบื้องหลัง" เสียแล้วสิ!

ส่วนวิญญาณของแวน เฮลซิง นั้นไม่ได้อยู่ในแผนของรอย แม้รอยจะจำเนื้อเรื่องไม่ได้แม่นนัก แต่เขาจำได้ลางๆ ว่าแวน เฮลซิง เป็นตัวตนที่ทรงพลังมาก ไม่ว่าจะเป็นอวตารของเทวทูตหรืออะไรสักอย่าง เพื่อความปลอดภัย รอยจึงไม่คิดจะไปยุ่งกับวิญญาณของเขา การปรากฏตัวของลูเซียสอาจจะเปิดเผยเรื่องการทำสัญญากับปีศาจ แต่ตราบใดที่รอยไม่โผล่ไปให้แวน เฮลซิง เห็น ก็ไม่มีปัญหา เมื่อแวน เฮลซิง หาตัวปีศาจไม่เจอ เขาก็ทำได้แค่จัดการกับลูเซียส ทันทีที่ลูเซียสตาย รอยก็จะชิ่งหนีกลับห้วงอเวจีทันที

แน่นอนว่าลูเซียสนั้นเจ้าเล่ห์ และไม่มีใครรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ฆ่าแวน เฮลซิง เพื่อปิดปากเรื่องการทำสัญญากับปีศาจ เพราะยังไงซะ แวน เฮลซิง ก็ถูกส่งมาจากศาสนจักร

ไม่ว่าลูเซียสจะลงมือหรือไม่ ก็ไม่สำคัญสำหรับรอย ถ้าเขาฆ่าแวน เฮลซิง ได้จริง ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อรอยเข้าไปใหญ่

ปัญหาสำคัญตอนนี้คือ รอยต้องการเวลาสักหน่อยเพื่อให้แดร็กคูลาดำเนินการตามแผน...

ชาวเมืองจับแวน เฮลซิง และคาร์ลมัดมือมัดเท้าตรึงไว้กับไม้กางเขน แล้วทิ้งไว้กลางป่ารกร้างนอกเมือง เมืองนี้ใช้วิธีนี้ประหารนักโทษมานานหลายปีแล้ว เมื่อความมืดมาเยือน สัตว์ป่าหิวโซจะออกมาหากินแถวนี้! สิ่งที่ชาวเมืองต้องทำก็แค่มาเก็บศพของแวน เฮลซิง ในวันรุ่งขึ้น แล้วตัดหัวไปขึ้นเงินรางวัล!

ขณะที่คนอื่นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ลูเซียสยังคงรั้งรออยู่ เขารอจนปลอดคนแล้วจึงพูดกับแวน เฮลซิง "ข้าเดาว่าตอนที่คนของศาสนจักรมาเห็นศพแก สีหน้าพวกมันคงดูไม่จืดเลยนะ!"

แวน เฮลซิง มีสีหน้าเรียบเฉย ขณะเอ่ยอย่างใจเย็น "ตัวแกเหม็นสาบกลิ่นปีศาจ ข้าได้กลิ่นมาแต่ไกลแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนอื่นที่ทำข้อตกลงกับปีศาจนอกจากพวกแวมไพร์ที่ยึดครองที่นี่ ศาสนจักรคิดถูกแล้วที่ส่งข้ามาล้างบางที่นี่!"

"หึ! รู้แล้วไง?" ลูเซียสกล่าวอย่างดุร้าย "ศาสนจักรไม่เคยสนใจความเป็นตายของพวกเรามาหลายปี จู่ๆ จะมาทำตัวเป็นคนดีงั้นรึ? ข้าผิดตรงไหนที่ขอความช่วยเหลือจากปีศาจเพื่อเอาชีวิตรอด?"

"นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับความเสื่อมทรามของแก!" แวน เฮลซิง สวนกลับ "ข้าจะฆ่าแกและขับไล่ปีศาจตนนั้น ไม่ว่าแกจะทำข้อตกลงอะไรกับมันไว้ก็ตาม!"

"พวกมือถือสากปากถือศีลอีกแล้วสินะ!" ลูเซียสส่ายหน้า "แต่แกต้องรอดไปทำให้ได้ก่อนนะ ภาวนาให้คืนนี้เจอสัตว์ร้ายที่ดุๆ หน่อยแล้วกัน แกจะได้ตายไวๆ ไม่ทรมาน!"

พูดจบ ลูเซียสก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากลูเซียสจากไป คาร์ลมองแวน เฮลซิง ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "แวน เฮลซิง เราจะทำยังไงดี? ข้าไม่อยากกลายเป็นอาหารหมาป่านะ!"

แวน เฮลซิง พยายามดิ้นรนแต่พบว่าถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ แต่เขายังไม่ถอดใจ "ไม่ต้องห่วง สาวงามผมบลอนด์คนนั้นเป็นทายาทตระกูลวาเลเรียส ในเมื่อเธอรู้ตัวตนของข้า เธอย่อมรู้ว่าเราถูกส่งมาจากศาสนจักรเพื่อช่วยเธอ เธอไม่ปล่อยให้เราโดนสัตว์ป่ากินหรอก พอค่ำลงเธออาจจะมาช่วยเราก็ได้!"

"แล้วถ้าเธอไม่มาล่ะ?" คาร์ลถามอย่างกังวล

"งั้นเราก็ต้องหาทางช่วยตัวเอง!" แวน เฮลซิง ถอนหายใจ

เวลาล่วงเลยไปจนค่ำมืด ในที่สุดเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เมื่อเห็นว่าแอนนามาจริงๆ แวน เฮลซิง ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนเขาจะแทงหวยถูกข้าง

แอนนาไม่ได้โง่ เธอรู้ดีว่าแดร็กคูลาส่งเจ้าสาวมาบอกข่าวด้วยเจตนาแอบแฝง แม้จะดูเหมือนทำเพื่อช่วยพี่ชายของเธอ แต่เธอคงโง่บรมถ้าเดินดุ่มๆ เข้าไปหาที่ตายแบบนั้น สุดท้ายนอกจากจะช่วยพี่ชายไม่ได้ ตัวเองก็จะพลอยโดนจับไปด้วย หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน แอนนาจึงตัดสินใจมาช่วยแวน เฮลซิง และวางแผนจะไปช่วยพี่ชายพร้อมกับเขา

แอนนาถือคบเพลิงเดินเข้ามา เธอรีบตัดเชือกและปลดปล่อยแวน เฮลซิง กับคาร์ลออกจากไม้กางเขน

แต่ในวินาทีนั้นเอง เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงปืนดังขึ้นสองนัดฝ่าความเงียบสงัดยามค่ำคืน ร่างของแวน เฮลซิง สะตุกวูบและค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น

"ไม่นะ!" แอนนาหวีดร้องด้วยความสิ้นหวัง เธอถลันเข้าไปหาแวน เฮลซิง พลางมองดูเลือดที่พุ่งกระฉูดออกจากหน้าอกของเขา

ลูเซียสเดินออกมาจากเงามืด เมื่อต้องแสงไฟ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำพองใจ "คุณหนูแอนนา ข้าเดาไว้แล้วเชียวว่าท่านต้องมาปล่อยนักโทษพวกนี้ ท่านปล่อยให้ข้ารอนานมากนะรู้ไหม!"

"ทำไมเจ้าต้องพยายามฆ่าเขาด้วย?!" แอนนากรีดร้องใส่ลูเซียส

"ทำไมข้าจะฆ่ามันไม่ได้?" ลูเซียสย้อนถาม "มันเป็นอาชญากรที่มีหมายจับ ข้าต้องมีเหตุผลอื่นในการฆ่ามันด้วยรึ? กลับเป็นท่านต่างหาก คุณหนูแอนนา ที่มาปล่อยนักโทษ ท่านวางแผนจะหนีตามพวกมันไปรึไง?"

แวน เฮลซิง กระอักเลือดและพูดกับแอนนา "อย่าไปฟังมัน มันทำสัญญากับปีศาจและตกสู่ความมืดมิดไปแล้ว!"

เมื่อได้ยินดังนั้น แอนนาก็ชักปืนออกมาทันที เล็งไปที่ลูเซียสแล้วยิงสวนไปสองนัด

แม้พวกเขาจะยืนห่างกันพอสมควร และฝีมือการยิงปืนของแอนนาก็ไม่ได้แม่นยำนักจนพลาดเป้าไป แต่เธอก็ทำให้ลูเซียสตกใจจนต้องรีบนั่งยองๆ หลบกระสุนด้วยความกลัว

"นายท่าน! ช่วยข้าด้วย!" ลูเซียสตะโกนลั่น

สิ้นเสียงลูเซียส ร่างของเขาก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นกระชากหายไปจากจุดนั้นราวกับล่องหน

ถูกต้องแล้ว รอยตามมาด้วย แต่เขาไม่เปิดเผยตัวตน เพียงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและปล่อยให้ลูเซียสออกหน้า แม้รอยจะเอือมระอากับความขี้ขลาดตาขาวของลูเซียส แต่ตอนนี้เขายังปล่อยให้หมอนี่ตายไม่ได้ จึงช่วยดึงตัวออกมา

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แอนนาและคนอื่นๆ มองไม่เห็นพวกเขา จึงเข้าใจไปเองว่าลูเซียสวิ่งหนีไปแล้ว

แอนนารู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย เดิมทีเธอตั้งใจจะให้แวน เฮลซิง ไปช่วยพี่ชายด้วยกัน แต่ลูเซียสกลับโผล่มายิงแวน เฮลซิง จนบาดเจ็บ แม้แวน เฮลซิง จะยังไม่ตาย แต่ในสภาพนี้เขาคงไปช่วยใครไม่ได้ หลังจากไตร่ตรองแล้ว แอนนาก็ลุกขึ้นยืนและสั่งคาร์ล "เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลเขา ข้าจะไปเอง!"

เธอตัดสินใจบุกปราสาทเพียงลำพัง...