บทที่ 26: ผู้ถูกหลอกซ้ำซาก

บทที่ 26: ผู้ถูกหลอกซ้ำซาก

รอยถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางลาวาและเปลวเพลิงในห้วงอเวจี ที่ซึ่งแม้แต่ทุกลมหายใจก็ยังร้อนระอุ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่ตัวเขาจะเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถัน

กลิ่นนี้ไม่ใช่เอกลักษณ์เฉพาะตัวของรอย แต่เป็นกลิ่นประจำตัวของปีศาจทุกตนจากห้วงอเวจี ทันทีที่รอยปรากฏตัว แดร็กคูลาจึงเกือบเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นปีศาจตนเดิมที่เคยทำสัญญากับตนในอดีต

แต่เมื่อเพ่งมองให้ชัด แดร็กคูลาก็พบว่าปีศาจตรงหน้าไม่ใช่ตนเดิม สองตนนี้ดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ปีศาจที่ทำสัญญากับเขาในอดีตนั้นตัวเตี้ยและเล็กกว่ามาก รูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ดูเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่าปีศาจ แต่ตนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้ ไม่เพียงแต่ตัวใหญ่และสูงกว่า แต่ยังเต็มไปด้วยความห้าวหาญและดวงตาปีศาจคู่นั้นก็ดูเฉลียวฉลาดกว่ามาก

"นี่น่าจะเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งและฉลาดกว่า!" แดร็กคูลาคิดในใจ

แต่ถึงอย่างนั้น แดร็กคูลาก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดอารมณ์โกรธ เขาเงยหน้าขึ้นกางแขนออกเผชิญหน้ากับรอย แล้วตะโกนลั่น "แกเป็นใคร? ใครอัญเชิญแกมา?! ทำไมแกถึงมาที่ปราสาทของข้า? หรือเพราะคนที่อัญเชิญแกต้องการให้แกมาฆ่าข้า?!"

รอยก้มมองแดร็กคูลา ด้วยความสูงสองเมตรของรอย ศีรษะของแดร็กคูลาสูงแค่ระดับคางของเขาเท่านั้น รอยกวาดสายตาสำรวจแดร็กคูลา และมั่นใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอหมอนี่ ปัญหาคือ ทำไมไอ้หมอนี่ถึงใส่อารมณ์กับเขาตั้งเเต่เเรกเจอขนาดนี้?

รอยจับน้ำเสียงได้ว่ามันแฝงไปด้วยความรู้สึก... ตัดพ้อ!

ใช่เเล้ว ตัดพ้อ! เจ้าหมอนี่ฟังดูเหมือนกำลังระบายความไม่พอใจใส่รอย น้ำเสียงนั่นฟังดูเหมือนเด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้งไม่มีผิด...

"หึๆ น่าสนใจดีนี่!" รอยก้มหน้าลงดมกลิ่นแดร็กคูลา และพบเเต่กลิ่นเน่าเหม็น เมื่อรอยมองดูเเดร็กคูลาอีกครั้ง เขาก็พบว่าร่างกายของเเดร็กคูลานั้นไร้สีสัน มีเพียงเเค่สีขาวกับดำ

นี่เป็นผลมาจากความสามารถติดตัวของรอย 'เนตรปีศาจ' ในสายตาของเขา เเดร็กคูลาได้สูญเสียประกายเเห่งชีวิตไปเเล้ว!

พูดง่ายๆ คือ แดร็กคูลาไม่มีวิญญาณ... เขาตายไปแล้ว! วิญญาณของเขาถูกพรากไปนานแล้ว!

รอยแสยะยิ้ม ทำให้ใบหน้าของเขายิ่งดูชั่วร้ายขึ้นไปอีก "ที่ตะโกนใส่ข้าเนี่ย กำลังหาที่ระบายอารมณ์อยู่รึไง?"

"ใช่!" แดร็กคูลาชี้หน้าด่ารอย "ข้ากำลังระบายอารมณ์ใส่แก! เพราะพวกแกเอาวิญญาณข้าไปแต่ดันปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่ แกไม่รู้หรอกว่ามันทรมานเเค่ไหน!"

เขาก้มหน้ามองมือตัวเอง แล้วทาบมือลงบนหน้าอก "หัวใจไม่เต้น! ร่างกายไร้ความอบอุ่น! ข้าต้องกินเลือดเพื่อประทังชีวิต เเต่กลับไม่รู้รสชาติของเลือด เเม้เเต่เงาตัวเองในกระจกก็ยังมองไม่เห็น! ข้ามันก็เเค่ซากศพเดินได้!"

"เเละพวกปีศาจอย่างเเกนั่นเเหละที่เป็นตัวการของเรื่องทั้งหมด!" แดร็กคูลาคำรามพลางชี้หน้ารอยอีกครั้ง

ทว่า สิ่งที่ตอบกลับมาคือหางอันทรงพลังที่พุ่งเข้าใส่หน้าท้องของเขาอย่างจัง กระเเทกเขากระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร ชนทุกสิ่งที่ขวางหน้าจนพังพินาศ เเรงกระเเทกมหาศาลอัดร่างแดร็กคูลาติดกับผนังห้องโถง ฉากนี้ทำให้เเวมไพร์ตนอื่นในห้องกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

หลังจากหวดแดร็กคูลาด้วยหาง รอยก็แค่นหัวเราะ "ตลกชะมัด! กล้าดียังไงมาระบายอารมณ์ใส่ปีศาจทั้งที่ตัวเองเป็นคนไปทำสัญญากับเขาเอง?"

รอยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว แดร็กคูลาน่าจะถูกปีศาจที่ทำสัญญาด้วยหลอกเข้าให้ พอเห็นปีศาจอีกครั้ง ความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมาหลายร้อยปีเลยมาระเบิดลงที่รอย

แต่รอยไม่ใช่พ่อมันนี่ ทำไมต้องยอมให้ด่าฟรีๆ ด้วย? เลยจัดไปหนึ่งดอกเน้นๆ ให้หายบ้า

แดร็กคูลาร่วงลงมาจากผนัง แม้จะดูเหมือนโดนอัดหนัก แต่ร่างกายกลับไม่บุบสลาย เขาอ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวเเหลมคมเเละเริ่มกลายร่าง

ผิวหนังของแดร็กคูลาซีดเผือกจนเกือบเป็นสีฟ้า เเต่ตัวใหญ่และเเข็งเเกร่งกว่าบรรดาเจ้าสาวของเขามาก ปีกเเวมไพร์ของเขาดูคล้ายปีกปีศาจอยู่นิดหน่อย เขาคำราม กางปีก เเละพุ่งเข้าใส่รอย กางกรงเล็บหมายจะเอาชีวิต

ในจังหวะเดียวกัน รอยก็พุ่งสวนเข้าไป คว้าหัวแดร็กคูลาด้วยมือเดียว เเล้วจับกระเเทกลงกับพื้นเสียงดังสนั่น ตึง! พื้นห้องเต้นรำแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ

แดร็กคูลาเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ปีศาจสร้างขึ้นด้วยวิธีการบางอย่าง ในเมื่อพลังของเขามาจากปีศาจ เเล้วเขาจะไปสู้ปีศาจตัวจริงได้ยังไง?

เเม้เเต่ปีศาจระดับต่ำก็ยังถือเป็นตัวตนที่เเข็งเเกร่งเเละน่าเกรงขามในโลกนี้ ถ้ารอยมีค่าพลังอยู่ที่เกือบเจ็ดสิบ แดร็กคูลาก็มีเต็มที่เเค่สี่สิบเท่านั้น โดนข่มมิด!

ถูกมือกดหัวเเนบพื้น แดร็กคูลายังไม่ยอมแพ้ พยายามใช้กรงเล็บขวนขวายหาทางหลุดจากการจับกุม วินาทีต่อมา รอยใช้มืออีกข้างคว้าปีกข้างหนึ่งของเขา เเล้วกระชากอย่างเเรง จนฉีกขาดออกมา!

ไม่มีเลือดไหลออกมา เเต่แดร็กคูลากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รอยเย้ยหยัน "ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้ไร้ความรู้สึกซะทีเดียว อย่างน้อยก็ยังเจ็บเป็นนี่!"

ในห้องเต้นรำ ลูกสมุนเเวมไพร์เเละเจ้าสาวของเขานั่งตัวสั่นงันงก ถอยกรูดไปหลบมุมห้อง การต่อสู้นี้เกินกำลังของพวกมันไปไกลโข

เมื่อตระหนักถึงความห่างชั้นของพลัง ในที่สุดแดร็กคูลาก็ยอมเเพ้เเละหยุดดิ้นรน เขาอ้อนวอนขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ "ขะ... ขอโทษ ปล่อยข้าไปเถอะ!"

"หึ!" รอยแค่นเสียงเย็นชา เเต่ก็ยอมปล่อยเขาไป

การฟื้นตัวของแดร็กคูลานั้นรวดเร็วมาก ปีกที่ถูกฉีกขาดไปครึ่งหนึ่งงอกกลับมาใหม่อย่างรวดเร็ว เมื่อร่างกายฟื้นฟูเสร็จสมบูรณ์ แดร็กคูลาก็คืนร่างมนุษย์ เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตาหรือพูดอะไร

"เมื่อลงนามในพันธสัญญาปีศาจเเล้ว มันก็ต้องเป็นไปตามนั้น เนื้อหาในสัญญาก็ตรงกับความปรารถนาของเจ้าไม่ใช่รึ!" รอยกล่าวเสียงเย็น "โทษตัวเองเถอะที่คำขอของเจ้ามีช่องโหว่จนทำให้เจ้ากลายเป็นผีดิบ จะไปโทษปีศาจที่ทำสัญญาด้วยได้ยังไง ในเมื่อมันเเค่ฉวยโอกาสจากความผิดพลาดของเจ้า?"

"ไม่ ไม่ใช่เเค่ครั้งนี้!" แดร็กคูลาปฏิเสธเสียงเเข็งเมื่อได้ยินสิ่งที่รอยพูด "มันมีอีกครั้งหนึ่ง!"

"หืม? เจ้าทำธุรกรรมกับปีศาจถึงสองครั้งเลยรึ?" รอยประหลาดใจ

"ไม่ ข้าไม่ได้หมายความเเบบนั้น!" แดร็กคูลาจัดเเจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเล่าต่อ "ในปี ค.ศ. 1462 ข้าถูกฆาตกรรม ก่อนตายข้าขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อเเลกกับการคืนชีพ ปีศาจตนนั้นเอาวิญญาณข้าไปเเละเปลี่ยนข้าให้เป็นเเวมไพร์ นี่เป็นความต้องการของข้าเอง ข้าไม่โทษใคร เเต่หลังจากนั้นร้อยปี ตระกูลวาเลเรียสพยายามจะฆ่าข้า พวกมันไปขอความช่วยเหลือจากปีศาจ!"

เขาเงยหน้ามองรอย "ยังไงซะ ข้าก็ถือเป็นสาวกของปีศาจเหมือนกัน นี่คือวิธีที่พวกปีศาจปฏิบัติต่อสาวกงั้นรึ? เจ้ารู้ไหมว่าข้าเกือบตายในคราวนั้น?"

"เรื่องมันเป็นยังไงกันเเน่?" รอยฟังเเล้วงุนงง "เจ้าหมายความว่า มีคนอัญเชิญปีศาจ เเล้วพยายามยืมมือปีศาจมาจัดการเจ้า?"

"ถูกต้อง!" แดร็กคูลาตอบด้วยความคับเเค้นใจ "ลูกหลานตระกูลวาเลเรียสขอพลังจากปีศาจตนนั้นเพื่อฆ่าข้า เเละปีศาจก็เปลี่ยนเขาให้เป็นมนุษย์หมาป่า พิษของมนุษย์หมาป่าดันเเพ้ทางเเวมไพร์พอดี ข้าเกือบตายเพราะเรื่องนั้น ถ้าข้าไม่ตัดสินใจฉีกมือซ้ายที่โดนกัดทิ้งเพื่อกันไม่ให้พิษเเพร่กระจาย..."

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง!" รอยเข้าใจเเล้วว่าทำไมแดร็กคูลาถึงตะโกนใส่เขาเเละถามว่าเขามาเพื่อฆ่ามันหรือเปล่า ที่เเท้มันเคยเจอเหตุการณ์เเบบนี้มาก่อนนี่เอง

"มาคุยเรื่องปีศาจที่ทำสัญญากับเจ้าดีกว่า เจ้ากลายเป็นเเวมไพร์ได้ยังไง?" รอยถามเสียงเรียบ "เเล้วมนุษย์หมาป่านั่นล่ะ? วิธีเดียวกันรึเปล่า?"

"น่าจะเหมือนกัน" แดร็กคูลามองรอย สายตาจับจ้องไปที่ลำคอของรอย "เลือดปีศาจ ข้าดื่มมันเข้าไปตอนใกล้ตาย เลือดของปีศาจตนนั้น... เลือดสีม่วงเเดงนั่น ข้าไม่มีวันลืมรูปลักษณ์ของมันเลย!"