บทที่ 19: ปีศาจแสนดีผู้ทุ่มเทและเป็นมืออาชีพ

บทที่ 19: ปีศาจแสนดีผู้ทุ่มเทและเป็นมืออาชีพ

เมื่อเห็นปีศาจเฒ่าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รอยก็รู้สึกพึงพอใจมาก "เจ้าชื่ออะไร...?"

หลังจากถามคำถามแรกออกไป รอยสังเกตเห็นว่าปีศาจเฒ่ามีท่าทีลังเล เขาจึงรีบเสริมว่า "ข้าไม่ได้ถามหานามที่แท้จริงของเจ้า!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ปีศาจเฒ่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "จาสคาลอส! เจ้าเรียกข้าว่าจาสคาลอสก็ได้!"

"ตกลง จาสคาลอส!" รอยพยักหน้าแล้วชี้ไปที่วงเวทบนแท่นบูชา "นั่นมันคืออะไร? แท่นบูชาและวงเวทนั่นเป็นวงเวทเคลื่อนย้ายใช่ไหม? ใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา?"

"มันเรียกว่าประตูแห่งห้วงอเวจี!" จาสคาลอสตอบ "เจ้าคงไม่เคยถูกอัญเชิญมาก่อนสินะ? พวกเราชาวปีศาจรู้จักที่นี่ในนามประตูมิติ ส่วนใครเป็นคนสร้างแท่นบูชานี้ ข้าเองก็ไม่รู้ ประตูแห่งห้วงอเวจีเหล่านี้มีมานานหลายหมื่นปีแล้ว ข้าเคยได้ยินแค่ว่ามันอาจถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าจอมมารที่อาศัยอยู่ในชั้นล่างสุดของห้วงอเวจี!"

ถ้าแม้แต่ปีศาจเฒ่าอย่างจาสคาลอสที่อยู่มานานจนไม่รู้ว่ากี่ปี ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้าง ก็คงป่วยการที่จะถามต่อ รอยจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะสืบหาต้นตอ แล้วถามต่อว่า "ประตูแห่งห้วงอเวจีนี้เชื่อมต่อไปที่ไหน? โลกอื่นงั้นรึ? แล้วมีแค่โลกเดียวหรือมีหลายโลก?"

"เยอะแยะไปหมด!" จาสคาลอสตอบพลางพยายามยัดเครื่องในกลับเข้าไปในท้อง "ข้าเคยถูกอัญเชิญมาทั้งหมดแปดครั้ง แทบจะไปโผล่คนละโลกทุกครั้งเลย ว่ากันว่าประตูแห่งห้วงอเวจีสามารถเชื่อมต่อกับโลกนับไม่ถ้วน โลกไหนก็ตามที่รู้จักวิธีใช้พลังเวท ก็สามารถเชื่อมต่อกับประตูแห่งห้วงอเวจีได้ทั้งนั้น"

"โอ้ เจ้ารู้เรื่องพลังเวทด้วย?" รอยถามด้วยความตื่นเต้น "งั้นเจ้าก็รู้วิธีใช้เวทมนตร์สิ?"

ทว่าจาสคาลอสกลับส่ายหัวโตๆ ของมัน "ไม่ ข้าใช้ไม่เป็น! ไม่มีปีศาจระดับต่ำตนไหนเปลี่ยนพลังเวทให้กลายเป็นเวทมนตร์ได้หรอก ข้าคงไม่ถูกอัดจนยับเยินขนาดนี้ถ้าข้าใช้เวทมนตร์เป็น!"

"ทำไมปีศาจระดับต่ำถึงใช้เวทมนตร์ไม่ได้ล่ะ?" รอยถามด้วยความงุนงง

"สายเลือดไงล่ะ!" จาสคาลอสอธิบาย "สายเลือดของปีศาจระดับต่ำนั้นซับซ้อนเกินไป พลังเวทจะถูกสะสมผ่านเส้นเลือดและเก็บไว้ในหัวใจปีศาจ ในสถานการณ์ที่สายเลือดผสมปนเปกันยุ่งเหยิง เลือดลมไหลเวียนย้อนกลับไม่ได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปลดปล่อยเวทมนตร์ออกมา ต้องรอให้เลื่อนขั้นเป็นปีศาจระดับกลาง แล้วลงไปที่ชั้นล่างของห้วงอเวจีเพื่อหาสถานที่ชำระล้างสายเลือด สร้างช่องทางให้พลังเวทไหลเวียนได้สะดวกเสียก่อน"

พูดจบ จาสคาลอสก็มองรอยด้วยสายตาแปลกๆ "เรื่องพวกนี้มันอยู่ในความทรงจำที่สืบทอดมาจากเปลือกไข่ตอนฟักออกมาแล้วทั้งนั้น ทำไมเจ้าถึงไม่รู้แล้วมาถามข้า?"

รอยถึงกับพูดไม่ออก มีความทรงจำแบบนั้นอยู่ในเปลือกไข่ด้วยเหรอ? ทำไมข้าไม่เห็นรู้เรื่อง? อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะข้าคลอดก่อนกำหนดอีกแล้ว?!

"ความทรงจำสืบทอดของข้ามันขาดหายไปบางส่วนน่ะ!" รอยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "บอกข้าซิ แล้วจะเลื่อนขั้นได้ยังไง?"

จาสคาลอสไม่ตอบ แต่กลับจ้องมองปีกปีศาจบนหลังของรอยแล้วแสยะยิ้มประหลาด รอยเดาไม่ออกว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ เพราะจาสคาลอสดูเหมือนกำลังสะใจ รอยทนไม่ไหวจึงเอ่ยเสียงเย็นชา "เจ้าจะเลือกไม่ตอบก็ได้นะ แต่ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ แล้วไปหาปีศาจระดับต่ำตัวอื่นมาถามแทน!"

"มันไม่มีเกณฑ์ตายตัวหรอก!" จาสคาลอสรีบพูด "แค่ล่าและปล้นชิงวิญญาณไปเรื่อยๆ ความจริงแล้วปีศาจระดับต่ำส่วนใหญ่ก็เลื่อนขั้นไม่ได้ตลอดชีวิตนั่นแหละ ข้าเลยบอกเจ้าไม่ได้หรอกว่ากระบวนการเลื่อนขั้นมันเป็นยังไง!"

โธ่เอ๊ย! รอยรู้สึกเหมือนถามไปก็ไลฟ์บอย ถ้าปีศาจเฒ่ารู้วิธีเลื่อนขั้น ป่านนี้มันคงเป็นปีศาจระดับกลางไปนานแล้ว

"โอเค เปลี่ยนเรื่อง!" รอยตัดบท "เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตอนถูกอัญเชิญ? ทำไมถึงโดนอัดน่วมกลับมาแบบนี้?"

แววตาหวาดกลัวฉายวาบขึ้นมาบนใบหน้าของจาสคาลอสเมื่อได้ยินคำถาม "ข้าถูกเนรเทศ! คนที่อัญเชิญข้าเป็นจอมเวทปีศาจ แต่ข้าไม่นึกเลยว่ามันจะอัญเชิญข้าไปรับมือกับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลัง มันทิ้งให้ข้าสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวเองหนีเอาตัวรอด ข้าสู้ยื้อได้พักหนึ่งก่อนจะถูกอัศวินศักดิ์สิทธิ์ฆ่าแล้วเนรเทศกลับมา!"

"ฆ่า?" รอยอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองบาดแผลเหวอะหวะที่หน้าท้องของจาสคาลอส "เจ้าก็ยังไม่ตายนี่?"

"นั่นเพราะตราประทับอูโรโบรอสคุ้มครองข้าไว้!" จาสคาลอสตอบอย่างรำคาญใจ "ปีศาจทุกตนที่ถูกอัญเชิญไปต่างโลกจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของตราประทับอูโรโบรอส มันจะทำให้วิญญาณเป็นอมตะ และเมื่อร่างกายตายลง ปีศาจจะถูกเนรเทศและส่งกลับมายังโลกปีศาจทันที อย่างมากก็แค่วิญญาณและร่างกายบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น"

รอยเข้าใจแล้วว่าทำไมปีศาจที่ถูกอัญเชิญถึงกลับมาได้ทุกตัว แม้แต่พวกที่พิการ เพราะไม่มีปีศาจตนไหนตายจริงในต่างโลก ต้องขอบคุณการคุ้มครองจากตราประทับอูโรโบรอสในวงเวท

แต่ทว่า... นี่อาจเป็นเพราะอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่สู้กับจาสคาลอสไม่รู้นามที่แท้จริงของมัน หากเขารู้ จาสคาลอสอาจไม่ได้กลับมา! มันคงตายไปแล้วแม้จะมีตราประทับอูโรโบรอสคุ้มครองอยู่ก็ตาม

เมื่อรู้เช่นนี้ รอยก็โล่งใจเปราะหนึ่ง แม้มันจะอันตรายและเขาอาจเจอศัตรูตามธรรมชาติอย่างอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรือหมอผี แต่ตราบใดที่ศัตรูไม่รู้นามปีศาจที่แท้จริงของเขา เขาก็จะปลอดภัยและไม่ตายจริงๆ

จาสคาลอสพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ถามจบหรือยัง? ข้าจะไปแล้ว!"

แม้จะรอดตายมาได้ แต่จาสคาลอสก็อยู่ในสภาพย่ำแย่ มันเพิ่งยัดเครื่องในกลับเข้าที่สำเร็จ แต่ยังต้องใช้เวลาพักฟื้น ด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลของปีศาจ การหายดีเป็นแค่เรื่องของเวลา นอกจากจะรีบไปรักษาตัวแล้ว จาสคาลอสยังอยากจะรีบชิ่งไปให้พ้นๆ เพราะด้วยนิสัยขี้ระแวงและเจ้าเล่ห์ของปีศาจ มันจึงไม่กล้าอยู่กับรอยนานนัก

เมื่อยืนขึ้นได้ จาสคาลอสก็ตั้งตระหง่านค้ำหัวรอย ทำให้มันรู้สึกมั่นใจขึ้น นี่เป็นเหตุผลที่มันยอมตอบคำถามรอยแต่โดยดี มันแค่ถ่วงเวลาเพื่อพักฟื้น ตอนนี้เมื่อขยับตัวได้แล้ว มันก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจปีศาจตัวกระเปี๊ยกอย่างรอยอีกต่อไป

นี่คือนิสัยตามธรรมชาติของปีศาจ... หยาบคายและข่มเหงผู้ที่อ่อนแอกว่า

"คำถามสุดท้าย เจ้าได้เครื่องบรรณาการอะไรมา? ใช่วิญญาณคุณภาพสูงดวงนั้นหรือเปล่า?" รอยถามพลางเงยหน้ามอง

"กินลงท้องไปแล้ว!" จาสคาลอสแสยะยิ้มเยาะเย้ย "ของดีขนาดนั้น ปีศาจที่ไหนจะเก็บไว้ดูเล่นเล่า?"

รอยรู้สึกเสียดายนิดๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แม้จะได้แค่ดมกลิ่นและยังไม่เคยเห็นของจริง แต่นั่นก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับวิญญาณคุณภาพสูง

เขาส่ายหัวอย่างเสียดาย "จริงเหรอเนี่ย? ช่างเถอะ งั้นเจ้าก็ทิ้งวิญญาณของเจ้าไว้แทนแล้วกัน!"

"อะ... อะไรนะ?"

ยังไม่ทันที่จาสคาลอสจะตั้งตัว รอยก็พุ่งตัวขึ้นอย่างกะทันหัน! เขากางปีกปีศาจ บินโฉบขึ้นจากด้านล่าง พุ่งตรงไปยังลำคอของจาสคาลอส!

ในชั่วพริบตา รอยก็เข้าประชิดลำคอของจาสคาลอสแล้วตวัดกรงเล็บขวาเข้าใส่อย่างรุนแรง!

เดิมทีลำคอของจาสคาลอสมีเกล็ดหนาปกป้องอยู่ แต่ภายใต้กรงเล็บเหล็กกล้าของรอย เกราะธรรมชาตินั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างง่ายดาย รอยแผลลึกสี่รอยปรากฏขึ้น เลือดพุ่งกระฉูดออกจากลำคอของจาสคาลอสราวกับท่อประปาแตก!

"โฮก!!!" จาสคาลอสคำรามลั่นพร้อมยื่นอุ้งมือยักษ์ออกไปหมายจะคว้าจับรอยที่ลอยอยู่กลางอากาศ รอยพลิกตัวหลบอุ้งมือนั้น แล้วพุ่งขึ้นไปที่ศีรษะของจาสคาลอส ร่อนลงจอดเบาๆ บนหน้าผากที่มีเขาเดียว

วินาทีต่อมา หางของรอยก็แทงทะลุเบ้าตาขวาของจาสคาลอสอย่างจัง

เลือดสาดกระจายเมื่อหางของรอยควักลูกตาของจาสคาลอสหลุดออกมา แล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่จาสคาลอสจะทันได้ตอบโต้

จาสคาลอสเหวี่ยงแขนพยายามปัดป้องรอยแต่คว้าน้ำเหลว กลายเป็นตบหน้าตัวเองจนหน้าหัน พร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านมาจากดวงตา ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้มันคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ถ้ามันยังมีค้อนหินอยู่ มันอาจจะกระโดดฟาดรอยที่อยู่บนฟ้าได้ แต่ตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อรอยบินอยู่กลางอากาศ อาการบาดเจ็บสาหัสเดิมที่มีอยู่ บวกกับแผลใหม่ที่ตาและคอทำให้เสียเลือดมาก จาสคาลอสรู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง แล้วร่างยักษ์ก็ทรุดฮวบลงกระแทกพื้น

เมื่อเห็นจาสคาลอสนอนชักกระตุกอยู่กับพื้น รอยยังไม่ยอมร่อนลงมาทันที เพราะกลัวว่ามันจะแกล้งตาย เขาบินวนรออยู่บนฟ้าจนกระทั่งวิญญาณของจาสคาลอสลอยออกมา เป็นเครื่องยืนยันความตายที่แท้จริง เขาจึงค่อยร่อนลงมา

ขณะถือวิญญาณของจาสคาลอสไว้ในมือ รอยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เป็นไปตามคาด มันยังคงเป็นวิญญาณคุณภาพต่ำที่ไม่สมบูรณ์ ขนาดไม่ใหญ่มากและแหว่งไปบางส่วน

ความจริงแล้ว รอยไม่เคยคิดจะปล่อยจาสคาลอสไปตั้งแต่แรก ในเมื่อเขาเป็นปีศาจ เขาก็ต้องคิดแบบปีศาจ หากคนที่บาดเจ็บคือเขาและมีจาสคาลอสอยู่ข้างๆ จาสคาลอสก็คงตัดสินใจฆ่าเขาเหมือนกัน ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องลังเล... แค่ลงมือสังหารก็จบเรื่อง...