บทที่ 21: กำลังใจจากแฟนคลับ

เกาโม่เพิ่งจะเก็บไม้เทนนิสลงกระเป๋า ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อดังแว่วมาตามลม น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังอันสดใสของวัยรุ่น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก ผ้าคาดหัวเปียกชุ่มจนทำให้รู้สึกคันยุบยิบ เมื่อหันกลับไปมองทางกรรมการ เกาโม่ก็ชะลอฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะกลัวทำผิดกฎ—การทักทายผู้ชมหลังแข่งเป็นเรื่องปกติ—แต่เขาต้องการความแน่ใจว่ายังมีเวลาเหลือพอ ก่อนจะไปเตรียมตัวสำหรับแมตช์ต่อไป

กรรมการส่งสัญญาณมือกลับมา บ่งบอกว่ายังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับแมตช์ถัดไป เขาอนุญาตให้ไปทักทายแฟน ๆ ได้ครู่หนึ่ง

เกาโม่ถอนหายใจโล่งอก สะพายกระเป๋าใบโตแล้วก้าวยาว ๆ ไปทางอัฒจันทร์ กลุ่มวัยรุ่นที่ตะโกนเรียกเขารีบลุกยืนขึ้นทันที เด็กหนุ่มแถวหน้าสุดที่หน้าแดงก่ำเพราะความตื่นเต้น ในมือกำลูกเทนนิสลูกใหม่แน่น เอ่ยขึ้นว่า

"เสี่ยวโม่! พวกเรามาจาก 'เทนนิสบาร์' ในบอร์ดเทียปานะครับ ตามเชียร์พี่มานานแล้ว! เดี๋ยวตอนพี่ออกไป ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิครับ" เกาโม่ตอบรับพลางโน้มตัวพิงราวกั้น เหงื่อไหลจากสันกรามหยดลงบนเสื้อกีฬาจนเป็นดวงเปียก "ดีใจมากเลยที่พวกคุณมาเชียร์"

เขาพูดจากใจจริง สำหรับนักกีฬาประเภทเดี่ยว สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดคือฐานแฟนคลับที่มั่นคง และชาวบอร์ดกลุ่มนี้ที่คอยติดตามเขาตั้งแต่ยังไม่มีชื่อเสียง คือ 'รากฐาน' ที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา

"เย้!" กลุ่มวัยรุ่นส่งเสียงเฮลั่น หญิงสาวที่ยืนอยู่แถวหลังชูป้ายทำมือเล็ก ๆ ขึ้นมา บนนั้นวาดรูปเกาโม่เวอร์ชันการ์ตูนกำลังหวดลูกเทนนิส "งั้นพวกเราไม่กวนแล้วค่ะ พี่รีบไปหาโค้ชเถอะ เดี๋ยวพวกเรารอตรงทางออกนะ สัญญาว่าจะไม่รุม!"

เกาโม่ยิ้มกว้าง โบกมือลาพวกเขา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าอุโมงค์นักกีฬา สายสะพายกระเป๋ากดทับไหล่จนรู้สึกปวดหนึบ ๆ แต่ความตื่นเต้นจากชัยชนะเมื่อครู่ยังคงสูบฉีด ทำให้ฝีเท้าเบาสบาย ผู้คนเดินขวักไขว่ในทางเดินนอกสนาม นักกีฬาในชุดทีมหลากสีสันเดินสวนไปมา เขาเห็นสองร่างคุ้นตายืนพิงกำแพงรออยู่

"ชนะสวยมาก!" เจิ้งกั๋วเฉียงเอ่ยทักเป็นคนแรก พร้อมยื่นขวดน้ำแร่เย็นเจี๊ยบที่เปิดฝาไว้แล้วให้ โค้ชจางยืนถือสมุดจดอยู่ข้างหลัง สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมดูผ่อนคลายลงมาก

ยังไม่ทันที่เกาโม่จะได้พูดอะไร เจิ้งกั๋วเฉียงก็ผายมือไปทางชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ "นี่คือโค้ชโจว เฮดโค้ชของเหอเย่เฉิง คู่แข่งของเธอเมื่อกี้"

เกาโม่ยกมือไหว้ทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีครับโค้ชโจว"

"อืม" โค้ชโจวพยักหน้ารับ "เหล่าจาง คุณเจิ้ง พ่อหนุ่มเกา ผมขอตัวก่อนนะ ทางทีมยังมีเด็กแข่งอยู่ เดี๋ยวต้องกลับไปสรุปผลแมตช์วันนี้ด้วย ไว้มีโอกาสค่อยคุยกันใหม่"

"ได้เลย!" เจิ้งกั๋วเฉียงและโค้ชจางตอบรับ ทั้งสองฝ่ายบอกลากันตามมารยาท

หลังจากส่งโค้ชโจวกลับไปแล้ว โค้ชจางก็กางสมุดจดออก แล้วชี้ไปที่เส้นยึกยือที่วาดเต็มหน้ากระดาษ

"วันนี้เล่นได้ดี โดยเฉพาะการปรับแก้แทกติกช่วงหลัง แสดงให้เห็นว่าเริ่มดึงศักยภาพตอนซ้อมออกมาใช้ได้แล้ว แต่... การปรับตัวยังช้าไปหน่อย ที่รอดมาได้เพราะคู่แข่งวันนี้ยังไม่เข้มพอ ครั้งหน้าถ้าจับจุดอ่อนคู่ต่อสู้ได้ ต้องรีบฉวยโอกาสโจมตีจุดตายทันที อย่าเปิดช่องให้เขาตั้งตัวติด!"

"รับทราบครับ!" เกาโม่พยักหน้าอย่างจริงจัง "พอได้ลงสนามจริง ผมถึงรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างตอนซ้อมกับแข่งอาชีพ ตอนซ้อมหรือแข่งระดับเยาวชน โค้ชอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่พอเป็นแมตช์อาชีพในสนามจริง มันรู้สึก... โดดเดี่ยวครับ ผู้ชมอยู่ไกลออกไป บนคอร์ตมีแค่เรากับคู่แข่งและกรรมการ บรรยากาศมันคนละเรื่องเลย"

โค้ชจางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวลูกศิษย์เบา ๆ "นักกีฬาเดี่ยวทุกคนต้องผ่านจุดนี้ให้ได้ ในอนาคต นายจะต้องเดินทางไปทั่วโลกกับทีมงาน ชีวิตวนเวียนอยู่แค่เครื่องบิน โรงแรม และสนามแข่ง ความโดดเดี่ยวคือเรื่องปกติ นายต้องเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนความรู้สึกนั้นให้เป็นสมาธิ ไม่ใช่ภาระ"

"ครับ" เกาโม่พยักหน้าหนักแน่น

"เอาล่ะ เรื่องนั้นพักไว้ก่อน" เจิ้งกั๋วเฉียงแทรกขึ้นมา "ไปกันเถอะ กลับโรงแรมไปสรุปผลแมตช์นี้กัน"

"เดี๋ยวก่อนครับ" เกาโม่รีบพูด "ผมต้องไปคุยกับแฟนคลับที่มาเชียร์เมื่อกี้หน่อยครับ สัญญาว่าจะแจกลายเซ็นให้พวกเขา"

"หือ? มีแฟนคลับด้วยเหรอ?" เจิ้งกั๋วเฉียงงงไปชั่วขณะ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเกาโม่โพสต์คลิปการซ้อมและแข่งลงเน็ตมาตลอด คงสะสมฐานแฟนคลับไว้พอสมควร "งั้นก็ได้ รีบไปเถอะ แฟนคลับอุตส่าห์มาเชียร์จะให้เขารอเก้อก็ไม่ได้ แต่รักษาเวลาด้วยล่ะ"

"ครับผม!"

รับคำเสร็จ เกาโม่ก็รีบจ้ำอ้าวไปยังจุดนัดพบที่กลุ่มสมาชิกบอร์ดเทียปารออยู่

"เสี่ยวโม่!"

"สวัสดีทุกคน ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ วันนี้เวลาค่อนข้างรัดตัว ผมต้องรีบกลับไปสรุปผลแข่ง เอาเป็นว่า... ผมเซ็นให้คนละอัน แล้วเรามาถ่ายรูปหมู่กัน ดีไหมครับ?"

เกาโม่รีบอธิบายสถานการณ์ ซึ่งทุกคนก็เข้าใจและตกลงอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาหยิบลูกเทนนิสที่เตรียมมาให้เกาโม่เซ็นทีละคน

หลังแจกลายเซ็นครบทุกคน ทั้งกลุ่มก็ขยับมายืนเบียดไหล่กันเพื่อถ่ายรูป โค้ชจางที่เดินตามมาเงียบ ๆ อาสารับโทรศัพท์ไปถือให้ "มา เดี๋ยวฉันถ่ายให้ ชูป้ายให้สูง ๆ หน่อย"

ทันทีที่ชัตเตอร์ลั่น ทุกคนตะโกนพร้อมรอยยิ้ม "เสี่ยวโม่ พรุ่งนี้สู้ ๆ นะ!" เสียงดังสนั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง

"พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก!"

"เดี๋ยวพวกเราจะเกณฑ์คนในบอร์ดมาเพิ่มด้วย!"

ขณะที่เกาโม่วิ่งเหยาะ ๆ กลับไปทางโรงแรมพร้อมโบกมือลา เสียงตะโกนให้กำลังใจของเพื่อน ๆ ชาวบอร์ดเทียปายังคงดังไล่หลังมา เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง... กลุ่มคนเหล่านั้นยังคงยืนโบกมือส่งเขา แสงแดดสาดส่องลงมากระทบตัวพวกเขาดูราวกับมีขอบทองเรืองรอง

เมื่อลับหลังเกาโม่ สมาชิกบอร์ดก็เริ่มเปิดวงสนทนา

"เอ่อ รูปนี้ลงบอร์ดได้เลยไหม? มีใครต้องเบลอหน้าหรือเปล่า ถ้ามีบอกนะเดี๋ยวฉันเซ็นเซอร์ให้"

"ไม่ต้องหรอก ลงไปเลย"

"นั่นดิ ได้ถ่ายกับเสี่ยวโม่ทั้งที จะเบลอทำไม"

"จัดไป"

"โอเค งั้นฉันโพสต์เลยนะ"

【กระทู้รายงานสด ITF 15K กวางโจว F1】

【เกาโม่ VS เหอเย่เฉิง】

【ระบบชนะ 2 ใน 3 เซต】

【เสิร์ฟ: เกาโม่】

...

【เซตสอง เกมที่แปด เสี่ยวโม่เก็บเรียบ ปิดเซตไปด้วยสกอร์ 6-2 อีกครั้ง】

【ยินดีกับเสี่ยวโม่ด้วย! ชนะ 2-0 เซต ทะลุเข้าสู่รอบคัดเลือกรอบสองแบบชิล ๆ!】

...

【รูปภาพ】

...

【รูปภาพ】

...

【รูปภาพ】

【พี่น้องครับ ให้คะแนนรูปคู่กับเสี่ยวโม่ พร้อมลูกเทนนิสลายเซ็นสด ๆ ร้อน ๆ ของพวกเราหน่อย!】

【ไสหัวไป!】

【อยู่กวางโจวแล้วซ่าเหรอวะ!】

【ฉันเพิ่งไปสืบประวัติเหอเย่เฉิงมา หมอนั่นเป็นดาวรุ่งทีมมณฑลเจ้อเจียง ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ แต่โดนเสี่ยวโม่ตบยับแบบนี้... เป็นไปได้ไหมว่าเสี่ยวโม่จะเข้าเมนดรอว์ได้เลย?】

【กล้า ๆ ฝันหน่อยสิเพื่อน เขาจะคว้าแชมป์เลยต่างหาก!】

【ใจเย็น ๆ พ่อหนุ่ม เขาเพิ่งสิบเจ็ดเองนะ ถึงเราจะเห็นแววเขามาหลายปี แต่พรสวรรค์ยังต้องใช้เวลาบ่มเพาะ รออีกสักสองปีเถอะ!】

【ใช่ ๆ วงการเทนนิสชายเรารอมาตั้งกี่ปีแล้ว รออีกแค่สองปีจะเป็นไรไป!】