บทที่ 6: ทะลุสู่รอบเมนดรอว์!

ชัยชนะประเดิมสนามเป็นสิ่งที่ทั้งศิษย์และอาจารย์คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ทว่าวินาทีที่กรรมการประกาศผลการแข่งขัน เกาโม่และครูหลิวต่างสบตากัน แววตาฉายประกายความยินดีวูบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว เพราะนี่เป็นเพียงรอบคัดเลือกรอบแรก บททดสอบที่แท้จริงยังรออยู่เบื้องหน้า

ครูหลิวตบไหล่เกาโม่เบา ๆ พลางกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รีบไปพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายซะ รอบคัดเลือกชายเดี่ยวรอบสองจะเริ่มตอนบ่ายสองโมง เรายังแข่งที่สนามเดิมและเป็นคู่แรก ตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงกว่า เดี๋ยวสิบเอ็ดโมงยี่สิบเราไปกินข้าวกัน บ่ายโมงครึ่งต้องกลับมาวอร์มร่างกาย แล้วบ่ายโมงห้าสิบเตรียมลงสนาม"

"ถ้าทุกอย่างราบรื่น ชนะรอบบ่ายนี้ก็ได้เข้าเมนดรอว์เลย แต่ถ้าแพ้ นายต้องรอแข่งรอบสุดท้ายช่วงสี่โมงครึ่งถึงห้าโมงเย็นอีกที"

เกาโม่พยักหน้ารับคำสั่งครูหลิว "ดูจากฟอร์มเมื่อเช้า รอบสองผมไม่น่าพลาดครับ"

"อย่าประมาท ราชสีห์ล่ากระต่ายยังต้องทุ่มสุดตัว แต่ก็ไม่ต้องเกร็งจนเกินไป ฝีมือระดับนายถือเป็นหัวแถวในรอบคัดเลือกอยู่แล้ว"

พูดจบครูหลิวก็ยิ้มพลางส่ายหน้า หลังจากได้ดูฟอร์มคู่แข่งในรอบคัดเลือกเมื่อเช้า เขาเชื่อมั่นว่าไม่มีใครในรอบนี้จะหยุดยั้งเกาโม่ได้ การทะลุเข้าสู่รอบเมนดรอว์แทบจะเป็นของตาย...

กระทั่งถึงเวลาบ่ายสองโมง การแข่งขันรอบคัดเลือกรอบสองเริ่มต้นขึ้น เป็นไปตามคาด เกมนี้ง่ายดายยิ่งกว่ารอบแรกเสียอีก เกาโม่กวาดชัยชนะ 4-0 เกมรวดโดยใช้เวลาเพียงสิบนาทีเศษ คว้าชัยนัดที่สองพร้อมตบเท้าเข้าสู่รอบเมนดรอว์ของการแข่งขันเทนนิสมัธยมศึกษาชิงแชมป์มณฑลได้อย่างเป็นทางการ

ครูหลิวเดินเข้าไปหาเกาโม่ที่กำลังเดินออกจากสนาม แล้วเอ่ยอย่างอารมณ์ดี "เยี่ยมมาก เก็บของเถอะ เดี๋ยวฉันจะบอกกำหนดการของรอบเมนดรอว์วันพรุ่งนี้ให้ฟัง"

"ครับ"

ช่วงนี้อากาศไม่ร้อนจัด แม้จะเป็นเวลาบ่ายสองที่แดดแรงที่สุด แต่เพียงแค่ยืนในร่มก็ไม่รู้สึกร้อนเท่าไรนัก ทั้งสองจึงเลือกที่จะไม่กลับโรงแรม แต่หามุมสงบข้างสนามนั่งคุยกัน พลางชมบรรดานักกีฬาที่กำลังขับเคี่ยวกันในสนาม

"กำหนดการพรุ่งนี้เป็นแบบนี้ ประเภทชายเดี่ยวจะแข่งที่สนาม 6 เหมือนเดิม มีมือวาง 32 คน แข่งทั้งหมด 16 คู่ ตารางแน่นเอี๊ยด ฉันเดาว่าถ้าสนามอื่นว่างก่อน ผู้จัดคงโยกประเภทชายเดี่ยวไปแข่งเพื่อเร่งให้จบภายในวันเดียว"

"แต่นายไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น แค่ทำตามที่ฝ่ายจัดการแข่งขันบอกก็พอ ตอนนี้สิ่งที่นายต้องโฟกัสคือคู่แข่งรอบแรก ตามกฎแล้วคู่แข่งของนายในวันพรุ่งนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว เขาคือคนที่เราเจอตอนซ้อมเมื่อวาน เติ้งอี้เฟย"

"คนนั้นเหรอครับ?"

"ใช่" ครูหลิวพยักหน้า "จากข้อมูลที่ฉันได้มาจากเหล่าหวัง เติ้งอี้เฟยมาจากครอบครัวนักกีฬา พ่อแม่เป็นนักกีฬาทั้งคู่ โดยเฉพาะพ่อที่เป็นนักเทนนิส ทำให้เขาคลุกคลีกับวงการนี้มาตั้งแต่เด็ก เริ่มหัดเล่นตอนห้าขวบและถูกวางตัวให้เป็นนักเทนนิสอาชีพ ทางทีมมณฑลให้ความสนใจเด็กคนนี้มาก พละกำลังมหาศาล หลายคนเก็งกันว่าเขาจะเข้าถึงรอบชิงหรือไม่ก็คว้าแชมป์ไปเลย"

เกาโม่ขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าจะเจอของแข็งตั้งแต่นัดแรก แต่การแข่งเทนนิสก็เป็นเช่นนี้ นี่เป็นเพียงระดับมัธยม หากในอนาคตเทิร์นโปรแล้วอันดับโลกไม่สูงพอ เขาอาจต้องเจอพวก 'บิ๊กโฟร์' ตั้งแต่รอบแรกหรือรอบสอง ซึ่งนั่นคงสิ้นหวังกว่านี้หลายเท่า เทียบกันแล้วแค่นี้ถือว่าเรื่องเล็ก

เขาส่ายศีรษะไล่ความกังวลแล้วถามต่อ "ครูครับ พอจะมีข้อมูลสไตล์การเล่นหรือแทกติกของเขาบ้างไหม"

"ไม่มีอะไรเจาะจง" ครูหลิวส่ายหน้า "เขาอยู่ฉางซา เราไม่เคยเจอพวกนั้นมาก่อน จะหาข้อมูลละเอียดคงยาก ฉันได้ยินมาแค่คร่าว ๆ ว่าลูกเสิร์ฟหนัก โฟร์แฮนด์ดี แต่ข้อมูลแค่นี้แทบไม่มีประโยชน์"

เกาโม่พยักหน้าช้า ๆ เห็นด้วยกับครูหลิว ข้อมูลนั้นไร้ค่าจริง ๆ เติ้งอี้เฟยรูปร่างสูงใหญ่และดูแข็งแกร่งเกินวัย แค่มองก็รู้ว่าลูกเสิร์ฟต้องหนักหน่วงแน่นอน ขอแค่จัดระเบียบร่างกายไม่แย่จนเกินไป ส่วน 'โฟร์แฮนด์ดี' แทบจะพูดได้กับนักเทนนิสทุกคน มันเป็นคำพูดที่กำปั้นทุบดินเกินไป

"งั้นพรุ่งนี้คงต้องไปลองเชิงกันในสนามเอาเองครับ"

"ใช่ ค่อยแก้เกมกันหน้างาน" ครูหลิวพยักหน้าและยุติบทสนทนาเรื่องการแข่ง เขาพาเกาโม่เดินตระเวนดูสนามต่าง ๆ เพื่อซึมซับบรรยากาศการแข่งขัน

บ่ายวันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกาโม่และครูหลิวกลับถึงห้องพัก พวกเขาเปิดแล็ปท็อปที่เตรียมมาและอัปโหลดรูปถ่ายของเมื่อวานกับวันนี้ลงในโซเชียลมีเดียหลายช่องทาง

【พี่น้องครับ วันนี้ผมลงแข่งเทนนิสมัธยมชิงแชมป์มณฑล ผ่านรอบคัดเลือกฉลุย พรุ่งนี้ลุยรอบเมนดรอว์!】

เขาโพสต์ข้อความเดียวกันในหลายแพลตฟอร์ม แต่สุดท้ายเหล่าสมาชิกในเว็บบอร์ดเทียปาดูจะให้การตอบรับดีที่สุด ไม่นานก็มีคอมเมนต์ทยอยเข้ามา

【เสี่ยวโม่ไปแข่งแล้วเหรอ?】

【ไม่เลวเลย! ฝึกมาแค่ไม่กี่เดือนก็ได้ลงแข่งระดับมัธยมของมณฑลแล้ว】

【โอ้ มณฑลหูหนานใช่ไหม? ฉันก็อยู่ที่นี่ รายการนี้เพิ่งเริ่มจัดปีที่แล้ว ปีนี้คนสมัครเยอะน่าดู】

【สู้ ๆ นะ รอดูว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน】

เกาโม่ไล่อ่านคอมเมนต์เพื่อนในบอร์ด แล้วตอบกลับสมาชิกที่อยู่มณฑลเดียวกัน

【ใช่ครับ ปีนี้ชายเดี่ยวสมัคร 42 คน แต่เมนดรอว์รับแค่ 32 เลยต้องมีรอบคัดเลือก เอา 6 คนจาก 16 คนเข้าไปสมทบครับ】

สมาชิกคนนั้นน่าจะกำลังเล่นเน็ตอยู่ที่ร้านเกม เพราะเขาตอบกลับมาแทบจะทันที

【ใช้ได้เลย พยายามเข้านะ! ฉันกะว่าจะไปดูรอบชิงวันที่ 7 หวังว่าจะได้เจอนายในสนามนะ!】

เกาโม่เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนพิมพ์ตอบกลับ

【ขอบคุณครับ ผมจะทำให้เต็มที่ แต่คู่แข่งพรุ่งนี้ตึงมือมาก เห็นว่าแม้แต่ทีมมณฑลยังจับตามอง】

【ทีมมณฑล? เขาแซ่เท่อะไร?】

【แซ่เติ้งครับ】

【อ๋อ หมอนั่นเอง ฉันรู้จัก ฝีมือใช้ได้เลย ใจสู้ด้วย แต่ฟุตเวิร์กกับแบ็กแฮนด์ยังเป็นจุดอ่อน โดยเฉพาะฟุตเวิร์กนี่แหละ】

ช่างเป็นโชคดีในความโชคร้ายจริง ๆ!

เกาโม่รีบพิมพ์ตอบกลับ

【ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับพี่ชาย】

【ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้ใคร ๆ ก็รู้ พวกนายแค่เสียเปรียบที่ไม่ได้อยู่ฉางซา วงการเทนนิสเยาวชนที่นี่เขารู้กันหมดแหละ เอ้า รีบไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวจะกระทบการแข่งพรุ่งนี้】

【โอเคครับ ขอบคุณครับ】

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ หลังจากเกาโม่ตอบกลับสมาชิกในบอร์ดที่เป็นห่วงเขาอีกไม่กี่คน เขากับครูหลิวก็หันมาสบตากัน ทั้งคู่เริ่มวางแผนการเล่นสำหรับวันพรุ่งนี้ทันที โดยอ้างอิงจากข้อมูลจุดอ่อนของเติ้งอี้เฟยที่เพิ่งได้มาสด ๆ ร้อน ๆ