บทที่ 30: ไอเดียการค้ารูปแบบใหม่

บทที่ 30: ไอเดียการค้ารูปแบบใหม่

โจเซ่ไม่รู้ และไม่สนใจด้วยซ้ำ ถึงสภาพอันซวยบรมของ “คนดี” ที่กลายเป็นแพะรับบาปแทนเขา

ตราบใดที่เขาใช้ชีวิตสบาย นั่นก็พอแล้ว

ทุกเช้าเขาจะนอนตื่นสาย ว่าง ๆ ก็พามาร์ก็อทไปขี่ม้า อาบแดดที่ฟาร์มชานเมือง หรือไปออกรอบกอล์ฟ โบว์ลิ่ง

บางทีก็พากันล่องเรือในทะเลสาบมิชิแกน ดูละครในโรง หรือหนังในโรงภาพยนตร์

ชีวิตคู่บันเทิงนี่เรียกว่าหรูหราสุด ๆ

ทั้งสองตัวติดกันตลอด เหมือนคู่แต่งงานใหม่กำลังฮันนีมูนก็ไม่ปาน

แต่แน่นอนว่า ต่อให้หลงอยู่กับมาร์ก็อทแค่ไหน โจเซ่ก็ไม่ลืมงานของเขา—ธุรกิจ “พ่อค้าข้ามมิติ” ที่ค้าขายกับแดเนริส

ถึงจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับมาร์ก็อท แต่เขาก็ยังมีเวลาว่างเหลือ

เลยแวะร้านขายปืน ร้านหนังสือ หรือแม้แต่ตลาดมืดในชิคาโก้เป็นครั้งคราว เพื่อซื้อของที่แดเนริสต้องการ

และทุกวันตอนหนึ่งทุ่ม ไม่ว่าจะมีของแลกหรือไม่ เขาก็จะขังตัวเองในห้องทำงานครึ่งชั่วโมงเพื่อรักษาช่องทางเชื่อมกับแดเนริส

มาร์ก็อทเคยสงสัยนิดหน่อย ว่าทำไมโจเซ่ถึงชอบปิดห้องทุกวันครึ่งชั่วโมง แต่ก็ไม่เคยซักถาม

ยังไงเธอก็ไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา เธอเข้าใจดีว่าคู่รักต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง

อีกอย่าง โจเซ่ยังคงรักษานิสัยดี ๆ แบบหนุ่มเมืองยุคก่อนของเขาไว้ได้ครบ ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มหนัก ไม่เล่นพนัน ไม่เที่ยวผู้หญิง (เพราะไม่มีโอกาสก็เถอะ)

ในสายตามาร์ก็อท ผู้ชายที่มีนิสัยดีเลิศแบบนี้คือของล้ำค่า หายากสุด ๆ และควรค่าแก่การหวงแหน

เรื่องเดียวที่ติดจะดื้อ ๆ ไปบ้างก็คือเวลามีเรื่องเกี่ยวกับเธอ… แต่แม้จุดนี้ มาร์ก็อทก็มองว่าเป็นข้อดีเสียด้วยซ้ำ

เพราะงั้น เรื่องเล็กจิ๊บจ๊อยอย่างการแอบปิดห้องครึ่งชั่วโมงก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

“แดเนริส ฉันเอาของใหม่มาให้เธอดู” โจเซ่พูดขึ้นตอนหนึ่งทุ่ม ขณะมองไปยังร่างของแดเนริสที่สวมชุดราตรีราชสำนักหรูหราบนจอสื่อสาร

ชุดนี้เป็นของขวัญที่โจเซ่สั่งทำพิเศษ ลอกแบบจากชุดราชินีเอลิซาเบธ เขาทุ่มเงินไม่น้อยเลยกว่าจะได้มา

ใช่แล้ว ราชินีเอลิซาเบธ ไม่ใช่ “ควีน” คนที่ทุกคนรู้จักกันปัจจุบัน

เพราะในปี 1943 กษัตริย์แห่งอังกฤษยังเป็นพระเจ้าจอร์จที่หก ผู้พูดติดอ่างอยู่เลย

ส่วนเอลิซาเบธที่ต่อมาจะเป็นควีนผู้ครองบัลลังก์ยาวนาน ตอนนั้นก็ยังเป็นเด็กสาววัย 18 เท่านั้น

ด้วยข้อจำกัดด้านการผลิต รวมถึงสภาพแวดล้อมในโลกของแดเนริส เสื้อผ้าที่นั่นจึงถือว่าเป็นของหรูแล้ว แต่ถ้าเทียบกับเสื้อผ้ายุโรปในโลกจริง แม้แต่ศตวรรษที่ 15–16 ก็ดูซับซ้อนกว่าเยอะ

แดเนริสชอบชุดนี้มาก เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่รักความสวยงาม และฐานะราชินีก็ยิ่งจำเป็นต้องใช้เครื่องแต่งกายช่วยย้ำบารมีในที่สาธารณะ

“ของอะไรล่ะ?” แดเนริสถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่ไง!” โจเซ่ดีดนิ้วเบา ๆ ทันใดนั้นแดเนริสก็ได้รับการแจ้งเตือนการค้า

พอเปิดดู เธอก็เห็นว่าเป็นพวกเครื่องประดับกับเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร

สายตาเธอเปลี่ยนไปทันที

เพราะเหมือนกับชุดราตรีก่อนหน้านี้ เครื่องประดับและเครื่องใช้พวกนี้มันประณีตเกินไปจริง ๆ

แน่นอนว่าแดเนริสไม่ใช่เด็กบ้านนอกไม่เคยเห็นโลก เรื่องความมั่งคั่งแล้ว โจเซ่สู้เธอไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว

แต่ปริมาณหรือคุณภาพวัตถุดิบเยอะไม่พอจะทำให้เซอร์ไพรส์ได้หรอก สิ่งที่โจเซ่เอามาเหนือกว่าคือ “งานฝีมือ”

ใครที่เคยดู Game of Thrones แล้วสังเกตเครื่องประดับในเรื่อง จะเห็นว่ามันดูมีสไตล์ก็จริง แต่โคตรหยาบเลย

ถึงงานฝีมือจะมีเสน่ห์ในแบบที่เครื่องจักรทำไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องการเทคโนโลยีช่วยอยู่ดี

โดยเฉพาะงานเจียระไนอัญมณีโบราณที่ถือเป็นงานละเอียดสุด ๆ โดยเฉพาะเพชรที่ทั้งแข็งทั้งเปราะ เจียระไนผิดนิดเดียวก็แตกเป็นผุยผงได้

นอกจากนี้ ยังมีวัสดุบางอย่างที่โลกปัจจุบันหาง่ายราคาถูก แต่ในอดีตกลับหายากสุด ๆ อย่างอะลูมิเนียมที่ต้องใช้ไฟฟ้าแยกด้วยกระบวนการอิเล็กโทรไลซิส ซึ่งในโลกอย่างเวสเทอรอสที่ยังอยู่กึ่งทาสกึ่งศักดินา มันแทบจะเป็นของเทพเจ้าเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้นสิ่งที่โจเซ่มอบให้แดเนริสคือ “เครื่องอะลูมิเนียมเจียระไนเพชร” ชุดหนึ่ง

และเครื่องใช้บนโต๊ะที่ทำจากอะลูมิเนียมทั้งหมด

ของที่อเมริกาในยุคศตวรรษที่ 20 มองว่าไร้ค่า แต่ในโลกของแดเนริสกลับล้ำค่าขนาดที่เชื้อพระวงศ์ยังต้องแย่งกันสะสม

“เครื่องเพชรนี่สวยมากนะ? ว่าแต่ทำไมมันเบาจัง ฉันนึกว่าเป็นเงินหรือแพลตตินั่ม แต่ไม่ใช่เลย มันเบาและนุ่มกว่าเยอะ โลหะอะไรนี่? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” แดเนริสถามขณะพลิกไปมา

“นี่คืออะลูมิเนียม ฉันบอกได้เลยว่ามันมีเยอะมากในโลกของเรา และก็ในโลกเธอด้วย เพียงแต่กระบวนการสกัดมันซับซ้อนเกินไป โลกของเธอไม่มีทางทำได้แน่นอน… จะมีก็แต่พลังไฟของพวกมังกรที่อาจพอใช้ได้ แต่ผลผลิตก็…” โจเซ่ยกคิ้วแล้วหยุดพูดกลางคัน

แต่แดเนริสเข้าใจหมดแล้ว

“น่าสนใจมาก ฉันเข้าใจที่นายหมายถึงแล้วล่ะ” แดเนริสยิ้ม “ต้องบอกเลยว่านี่เป็นความคิดการค้าที่น่าสนใจจริง ๆ โจเซ่ เอาจริง ๆ นะ นอกจากทองแล้ว นายไม่อยากได้อะไรอีกเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทองในคลังฉันคงโดนกวาดเกลี้ยงหมดแน่”

เพราะถ้าในโลกของโจเซ่มันไร้ค่า นั่นก็หมายความว่าแดเนริสสามารถแลกของเหล่านี้ได้ด้วยทองหรือแพลตตินั่มในราคาถูก แล้วนำไปขายต่อให้ขุนนางหรือเศรษฐีที่นั่นในราคาสูงกว่าทองเป็นสิบเท่า รวยไม่รู้จบ

เรียกว่ากำไรสองต่อทั้งคู่

“ฮ่า ๆ ท่านราชินีล้อเล่นแล้ว ของที่ฉันให้เธอน่ะ คลังสมบัติของเธอไม่ว่างง่าย ๆ แต่พูดถึงเรื่องนั้น จริง ๆ ฉันก็มีไอเดียใหม่ ๆ สำหรับการค้าของเราเหมือนกันนะ” โจเซ่ยิ้มกริ่ม

“ว่ามาสิ” แดเนริสยิ้มตอบ

“วัตถุดิบดิบ!” โจเซ่เริ่มพูด

……….

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

⚙️เกิดใหม่ ในปี 1943 พร้อมระบบพ่อค้าข้ามมิติ

🐛เกิดใหม่เป็นก็อบลินพร้อมระบบจำลองชีวิต

🏪ระบบอะไร? ยิ่งเจ๊งยิ่งรวย! เริ่มต้นด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต

💂‍ดินแดนของฉันมีแต่ทหารระดับเทพ

📀มาร์เวล: ระบบโหลดเทมเพลตตัวเอกแบบสุ่ม