ตอนที่ 8 : เมื่อไหร่จะได้ลงไปโลกมนุษย์?
ตอนที่ 8 : เมื่อไหร่จะได้ลงไปโลกมนุษย์?
หลายวันต่อมา—
คำว่า 'หลายวัน' ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเวลาแบบ 'หนึ่งวันบนสวรรค์เท่ากับหนึ่งปีบนโลกมนุษย์' แต่หมายถึงระยะเวลาตามวันจริงของโลกมนุษย์
แม้ในโลกไซอิ๋วจะมีคำกล่าวว่า 'หนึ่งวันบนสวรรค์เท่ากับหนึ่งปีบนโลกมนุษย์' ทว่าในความเป็นจริงแล้ว การไหลของเวลาบนสวรรค์และโลกมนุษย์นั้นเท่าเทียมกัน เพียงแต่ชีวิตอันแสนสุขสบายบนสวรรค์ทำให้ผู้คนเผลอลืมเลือนเวลาไปโดยไม่รู้ตัว
เปรียบเสมือนตอนที่เรานอนหลับหรืออ่านนิยายเพลินๆ เวลาหลายชั่วโมงก็ผ่านไปในพริบตา แต่ช่วงห้านาทีก่อนเลิกงานหรือเลิกเรียนกลับยาวนานราวกับครึ่งค่อนชั่วโมงอย่างไรอย่างนั้น
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลี่อันหรานพยายามสื่อสารกับ 'รากวิญญาณท้อสวรรค์' อยู่ตลอด แต่ผลลัพธ์กลับแทบเป็นศูนย์
แม้บางครั้งจะสัมผัสถึงตัวตนของรากวิญญาณได้บ้าง แต่มันก็เลือนรางยิ่งนัก ความรู้สึกวูบไหวเพียงชั่วครู่ชั่วยามนั้นราวกับภาพลวงตา
เห็นได้ชัดว่าวันนั้น เง็กเซียนฮ่องเต้และพระแม่หวังหมู่คงล่วงรู้ถึงพฤติกรรมคิดระเบิดตัวเองของรากวิญญาณท้อสวรรค์แล้ว จึงได้เพิ่มการผนึกให้แน่นหนายิ่งขึ้น
แม้จะกังวลใจ แต่หลี่อันหรานก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เพราะมองในอีกมุมหนึ่ง อย่างน้อยรากวิญญาณท้อสวรรค์ก็จะปลอดภัยไปอีกระยะหนึ่ง
[ใจเย็นไว้ ข้าต้องใจเย็นเข้าไว้]
[เรื่องแบบนี้จะรีบร้อนไม่ได้]
[เง็กเซียนฮ่องเต้และพระแม่หวังหมู่ปกครองสามโลกมาเนิ่นนาน บำเพ็ญเพียรมานับไม่ถ้วน แถมยังเคยเป็นศิษย์รับใช้ข้างกายของปรมาจารย์หงจวิน ตบะบารมีและความแข็งแกร่งของทั้งสองพระองค์นั้นลึกล้ำสุดหยั่งถึง หากข้าบุ่มบ่ามทำอะไรลงไป รังแต่จะพาตัวเองไปตายเปล่า ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จบเห่]
[สิ่งที่ข้าต้องทำในตอนนี้คือเร่งพัฒนาฝีมือ และรอคอยโอกาสอย่างอดทน]
หลี่อันหรานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้
เขาหลับตาและตรวจสอบสภาพภายในร่างกายของตนเอง
ด้วย 'ปราณไม้กำเนิดฟ้า' มหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ผลประโยชน์ที่ได้รับนั้นมหาศาลนัก
เพียงแค่พื้นฐานดั้งเดิม หากนับย้อนไปตั้งแต่กำเนิดโลก เขาคงเป็นท้อสวรรค์ลูกแรกของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย
และในแง่ของการบำเพ็ญเพียร การได้รับส่วนแบ่งผลการบำเพ็ญจากรากวิญญาณท้อสวรรค์มาเต็ม 100% ทำให้ระดับของเขาพุ่งทะยานจาก 'ขั้นหลอมรวมความว่างเปล่าระยะกลาง' ข้ามไปถึง 'ขั้นเทียนเซียนระดับสูงสุด' ในรวดเดียว
ตามหลักแล้ว เขาควรจะสุกงอมเต็มที่และสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้แล้ว
ทว่าเนื่องจากพื้นฐานดั้งเดิมที่ถูกยกระดับขึ้นอย่างมหาศาลจนเกินเหตุ ทำให้ไม่เพียงแต่เขายังไม่สุกงอม แต่กลับยิ่งห่างไกลจากความสุกงอมออกไปอีก
หลี่อันหรานประเมินว่า เขาคงต้องทะลวงผ่านไปให้ถึง 'ขั้นเสวียนเซียนระยะต้น' หรืออาจจะต้องใช้เวลานานกว่านั้น ถึงจะสามารถแปลงร่างได้
ส่วนเรื่องความแข็งแกร่งที่แท้จริงนั้น ก็เหมือนที่เจ้าลิงเคยพูดไว้ เขาไม่เคยสู้กับใคร เลยไม่รู้แน่ชัดว่าตัวเองเก่งแค่ไหน
ครึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก
วันหนึ่ง ขณะที่หลี่อันหรานกำลังซ่อนตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ใต้ใบไม้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงลมพัดวูบดังขึ้น
[หือ? เจ้าลิงกลับมาแล้ว?]
ผู้ที่สามารถเข้าออกสวนท้อสวรรค์ได้อย่างอิสระและกล้าขี่เมฆเหาะเหินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ นอกจากเจ้าลิงแล้วคงไม่มีผู้อื่น
หลี่อันหรานชะโงกหน้าออกไปมองแล้วก็ต้องตะลึงงัน
ลิงที่อยู่ตรงหน้านั้นสภาพดูไม่ได้ เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่น ขนร่วงเป็นหย่อมๆ เกราะทองหม่นหมองและฉีกขาด มงกุฎปีกหงส์ม่วงทองหักไปข้างหนึ่ง เขาทรุดตัวนั่งลงกลางสวนท้อ ไร้ซึ่งความผ่าเผยและหยิ่งทะนงเหมือนตอนก่อนจากไปโดยสิ้นเชิง
ทว่า แววตาของลิงศิลายังไม่ยอมแพ้ เขากัดฟันกรอด พึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองไม่หยุด
[เจ้าลิงสภาพดูไม่ได้เลย!]
[โดนเผาจนเกรียมขนาดนี้ ฝีมือเกราะครอบเก้ามังกรอัคคีของไท่อี่เจินเหริน? หรือพัดห้าไฟเจ็ดวิหคของเต้าเต๋อเจินจวินกันนะ?]
หลี่อันหรานยอมรับว่าแอบสมน้ำหน้าอยู่ลึกๆ หลังจากอดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถาม "ศิษย์พี่ ท่านไปประมือกับใครมาหรือ?"
ลิงศิลาตวัดสายตามองหลี่อันหรานอย่างดุดัน ก่อนจะคำรามในลำคอ "ท่านผู่ฮว่าเทียนจุน..."
[ไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึไง? เล่นวิ่งไปท้าตัวตึงระดับบอสเลยเหรอเนี่ย?]
[ถ้ามองในแง่นี้ ก็ไม่น่า...]
ขณะที่หลี่อันหรานกำลังคิด ลิงศิลาก็พูดต่อ "...ข้าไม่ได้ประมือด้วย"
หลี่อันหรานชะงักกึก
ทั่วทั้งสวนท้อสวรรค์ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาชั่วขณะ
เสียงลมและเสียงใบไม้ไหวดูเหมือนจะเงียบหายไป
เขาเงยหน้ามองลิงศิลาอย่างพินิจพิเคราะห์ อยากจะแน่ใจว่าหูฝาดไปหรือไม่ แต่กลับพบว่าใบหน้าของลิงศิลาเรียบเฉย
มองอีกครั้ง ก็ยังเรียบเฉย
พอมองซ้ำอีกที
ลิงศิลาก็เริ่มโมโหแก้เขิน "มองอะไรของเจ้า! ห๊ะ? อยากจะลองดีกับข้าบ้างหรือไง?"
"ไม่ๆๆ ข้าหรือจะเป็นคู่มือของศิษย์พี่ได้!"
หลี่อันหรานรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน กลัวเรื่องจะลุกลามจนเจ็บตัว แต่ในใจกลับร้องลั่น
[คุณพระช่วย!]
[เจ้าลิงนี่ห้าวเป้งจริงๆ!]
[นี่เขาไปท้าดวลศิษย์รุ่นสองระดับบิ๊กๆ ของทั้งสำนักฉานเจี้ยวและเจี๋ยเจี้ยวบนสวรรค์มาคนเดียวหมดเลยเรอะ!]
[แถมยังบินกลับมาได้อีก สุดยอด! สุดยอดจริงๆ! ข้าหลี่อันหรานนับถือจากใจ!]
หลี่อันหราน?
ไม่ใช่หลี่ฉางโซ่วหรอกรึ?
ลิงศิลากัดฟันกรอดในใจ เจ้าท้อน้อยนี่ไม่มีความจริงใจเลยสักคำ!
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ลิงศิลาก็มีสีหน้าห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย
วันนั้นเดิมทีเขาตั้งใจจะบุกไปจวนสายฟ้าเพื่อท้าดวลกับสามยอดฝีมือ แต่พอนึกถึงคำเตือนทิ้งท้ายของหลี่อันหราน เขาก็ลังเลและเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ตำหนักเทพแห่งโชคลาภที่อยู่ใกล้ๆ แทน
เทพแห่งโชคลาภ ผู้ดูแลเรื่องเงินๆ ทองๆ ตามหลักแล้วฝีมือน่าจะงั้นๆ แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
เขาต้องอ้อนวอนแกมบังคับอยู่นานกว่าจ้าวกงหมิงจะยอมประมือด้วย
ผลปรากฏว่า ไม่ถึงสิบกระบวนท่า เขาถูกแส้ของจ้าวกงหมิงฟาดร่วงลงไปกองกับพื้น
เขาไม่ยอมแพ้!
ลุกขึ้นสู้ใหม่ แล้วก็ร่วงในสิบกระบวนท่าอีกครั้ง
พอจะลองครั้งที่สาม จ้าวกงหมิงเริ่มรำคาญ เลยใช้เชือกมัดมังกรจับเขามัดติดกับเสาหินในตำหนักเทพแห่งโชคลาภเสียเลย
โชคดีที่เขารู้วิชาสะเดาะกลอน อาศัยจังหวะที่จ้าวกงหมิงไม่อยู่แอบหนีออกมาได้ ไม่งั้นไม่รู้จะต้องโดนขังลืมไปอีกนานแค่ไหน
หลังจากนั้น เขาคิดว่าศิษย์สำนักเจี๋ยเจี้ยวตอแยไม่ได้ งั้นไปหาพวกสำนักฉานเจี้ยวแทนดีกว่า
ผลลัพธ์คือ...
ตูม! ผัวะ! เปรี้ยง! ปึก! บึ้ม!
มันไม่ใช่การประลองเลยสักนิด!
มันคือการโดนยำอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!
สารพัดของวิเศษถูกงัดออกมาใช้อย่างไร้เหตุผลสิ้นดี!
บางคนเขายังพอรู้ตัวว่าโดนอะไรซัดร่วง แต่บางคนยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนซัดกระเด็นไปแล้ว
พอกลับมาตั้งสติได้ อีกฝ่ายก็หายตัวไปแล้ว
ช่วงท้ายๆ เขาแทบจะเกาะขอบเหว อยากจะกู้หน้าคืนบ้าง
ไม่หวังชนะ ไม่หวังเสมอ ขอแค่ยืนระยะได้สักสิบยี่สิบเพลงยุทธ์ก็ยังดีไม่ใช่หรือ?
แต่ทว่า...
พอนึกถึงตราประทับที่ใหญ่โตราวกับภูเขาที่ฟาดลงมาใส่เขาจนจมดิน
ลิงศิลาก็ตัวสั่นสะท้าน รู้สึกปวดร้าวไปถึงกระดูกและเส้นเอ็น
"ศิษย์พี่ ท่านไม่ต้องคิดมากไปหรอก"
หลี่อันหรานปลอบโยน "พวกที่ข้าเอ่ยชื่อไปล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของสามโลก บำเพ็ญเพียรมาอย่างน้อยก็นับพันนับหมื่นปี หรืออาจจะเป็นล้านปี ท่านเพิ่งบำเพ็ญเพียรมาได้กี่ปีเชียว? แพ้พวกเขาไม่ใช่เรื่องน่าอาย ด้วยฝีมือของท่านก็นับว่าหาตัวจับยากในสามโลกนี้แล้ว"
"แพ้ก็คือแพ้! เล่าซุนไม่ต้องให้เจ้ามาปลอบใจหรอก!" ลิงศิลาแค่นเสียงฮึดฮัด แต่ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงความคิดของหลี่อันหราน
[เจ้าลิงนี่เหมือนสุนัขกัดลวี่ต้งปินจริงๆ แยกแยะเจตนาดีไม่ออก]
[ด้วยฝีมือของเขาตอนนี้ อย่างมากก็เทียบได้แค่ศิษย์รุ่นสามระดับหัวกะทิของเจี๋ยเจี้ยวอย่างเหวินจ้ง, ยู๋หยวน หรือเจ้าแม่วิญญาณอัคคีเท่านั้นแหละ]
[ส่วนหยางเจี่ยนที่เป็นอันดับหนึ่งของรุ่นสาม คงต้องรอให้เจ้าลิงกินลูกท้อสวรรค์เข้าไปก่อนถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยงได้]
[แต่หยางเจี่ยนเองก็นิสัยขบถ แถมยังเป็นจอมสร้างภาพ มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนั้นใช้ฝีมือจริงไปเท่าไหร่ และออมมือไว้แค่ไหน]
ไฟโทสะในใจลิงศิลาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
โดยเฉพาะคำว่า 'ออมมือ' มันช่างบาดใจเหลือเกิน
เจ้าท้อน้อยนี่จิตใจอำมหิตนัก!
ปากบอกว่าฝีมือข้าหาตัวจับยากในสามโลก แต่ในใจกลับคิดว่าข้าเทียบได้แค่อันดับสามของรุ่นหลานงั้นรึ?
ชื่อเสียงของเล่าซุนที่ผ่านมา ได้มาเพราะคนเขาออมมือให้งั้นหรือ?
หยามกันเกินไปแล้ว!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลิงศิลาก็ทนนั่งอยู่ไม่ไหว ไม่สนใจเสียงเรียกของหลี่อันหรานที่ไล่หลังมา เรียกเมฆตีลังกาเหาะพุ่งออกจากสวนท้อสวรรค์ทันที
เขาไม่รู้ว่าหยางเจี่ยนเป็นใคร แต่ในเมื่อถูกหลี่อันหรานเรียกว่า 'อันดับหนึ่งของรุ่นสาม' ฝีมือย่อมต้องเหนือกว่านาจาแน่ๆ งั้นปล่อยมันไปก่อน!
แต่เขาคุ้นชื่อเหวินจ้ง, ยู๋หยวน และเจ้าแม่วิญญาณอัคคี
โดยเฉพาะเหวินจ้ง เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนผ่านกรมอัสนี เขาเคยเห็นหน้ามาแล้วครั้งหนึ่ง
หัวหน้าเทวดากรมอัสนีผู้เคร่งขรึม ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ทั้งวัน ดูไม่ต่างอะไรกับเด็กรับใช้ทั่วไป
เล่าซุนไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะเจ้านั่นไม่ได้!
......
ห้าวันต่อมา ณ สวนท้อสวรรค์
ลิงศิลา: "เจ้าท้อน้อย พวกเราจะลงไปโลกมนุษย์กันเมื่อไหร่?"
หลี่อันหราน: "???"