สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 7 หางาน

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 7 หางาน

เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องไปทั่วท้องถนน นิวยอร์กก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

นิวยอร์กในตอนกลางวันแตกต่างจากตอนกลางคืนอย่างสิ้นเชิง ความโสมมทั้งหลายได้กลับเข้าไปซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบอีกครั้ง

ร่างในชุดสูทและรองเท้าหนังที่ดูดีและสง่างามเดินผ่านป่าเหล็กกล้าทีละคน ทำให้ผู้คนเข้าใจผิดไปว่านี่คือดินแดนอันบริสุทธิ์ที่มีอารยธรรมสูงส่งซึ่งได้กำจัดอาชญากรรมที่ผิดกฎหมายและมลทินของมนุษย์ไปจนหมดสิ้นแล้ว เพียงแต่เมื่อรัตติกาลมาเยือนอีกครั้ง ความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดเหล่านั้นก็จะงอกเงยขึ้นมาใหม่

เกาเฟยลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงชั้นล่างของบ้าน มันเป็นค่ำคืนที่ทำให้เขาผิดหวังอย่างยิ่ง จนถึงตอนนี้เขาเดินทางมายังโลกมาร์เวลเป็นเวลา 30 ชั่วโมงแล้ว

เขาเริ่มคิดถึงโลกเดิมอย่างบ้าคลั่ง และไม่รู้ว่าโลกเดิมนั้นปลอดภัยดีหรือไม่ ในขณะนี้เกาเฟยรู้สึกสิ้นหวังและสับสน สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการตายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่จากประสบการณ์ในคืนแรก การเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าการจะตายในโลกมาร์เวลก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน การแสดงความกล้าหาญอย่างไร้จุดหมายแบบสุ่ม ๆ เช่นนี้มันไม่มีประสิทธิภาพเกินไป เขาต้องมีแผนการตายที่เป็นระบบถึงจะใช้ได้

เมื่อกลับถึงบ้านเกาเฟยก็เปิดแล็ปท็อปเก่า ๆ ของเขาขึ้นมา เรียกโปรแกรมค้นหา แล้วพิมพ์ข้อความลงไปหนึ่งบรรทัด ‘อันดับอาชีพที่มีความเสี่ยงสูงในสหรัฐอเมริกา’

แทนที่จะตระเวนหาโอกาสไปทั่ว สู้หางานอันตรายทำอย่างจริงจังจะดีกว่า บางทีเขาอาจจะตายในหน้าที่ในวันแรกที่ทำงานแล้วได้กลับสู่โลกแห่งความจริงก็ได้

ในไม่ช้ารายชื่ออาชีพอันตรายต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

นักดับเพลิง นักสังคมสงเคราะห์ ทนายความ นักข่าว คนตัดไม้ . . .

แต่การจะได้รับโอกาสทำงานเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

นักดับเพลิงต้องการการฝึกฝนและทดสอบอย่างเข้มงวด วงจรการฝึกทั้งหมดใช้เวลาสองสัปดาห์ เกาเฟยไม่มีเวลามากขนาดนั้นสำหรับการฝึกฝน ไม่ต้องพูดถึงการเป็นนักดับเพลิงที่ยอดเยี่ยม แล้วเขาจะตายในหน้าที่ได้อย่างไร?

แม้ว่านักสังคมสงเคราะห์จะสามารถเข้าทำงานได้อย่างรวดเร็ว แต่ปัจจัยเสี่ยงของอาชีพนี้ไม่สูงนัก เมื่อดูจากกรณีการเสียชีวิตของนักสังคมสงเคราะห์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็มักจะเกิดจาก ‘การเสียชีวิตจากการทำงานหนักเกินไป’, ‘การสูดดมก๊าซพิษ’, ‘การถูกวัตถุตกใส่’ และปัจจัยความน่าจะเป็นต่ำอื่น ๆ การถูกฆ่าตายในตำแหน่งนี้แทบจะเหมือนกับการถูกลอตเตอรี่มาร์คซิกส์ โอกาสมันต่ำเกินไป

ทนายความและนักข่าวต้องมีคุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเป็นไปไม่ได้ 100% สำหรับประวัติการศึกษาของเกาเฟยในเกมนี้

ส่วนอาชีพที่อันตรายที่สุดอย่างคนตัดไม้ . . . ตำแหน่งงานคนตัดไม้ล่าสุดที่มีการเปิดรับสมัครนั้นอยู่ในรัฐแมสซาชูเซตส์ทางตอนเหนือ และกว่าที่เขาจะไปถึงที่นั่น ตำแหน่งก็คงจะเต็มไปแล้ว

เมื่อมองดูรายละเอียดงานบนหน้าจอ เกาเฟยก็ถอนหายใจยาว

“ทำไมการจะตายมันถึงได้ยากขนาดนี้? ขอร้องล่ะ นี่คือโลกมาร์เวลนะ เหล่าร้ายที่พร้อมจะระเบิดเมืองครึ่งเมืองได้ทุกเมื่อหายไปไหนกันหมด?”

อย่างไรก็ตามเคราะห์ซ้ำกรรมซัด คนจะซวยดื่มน้ำเย็นยังติดฟัน

ในขณะที่เกาเฟยกำลังสิ้นหวัง ระบบในหัวของเขาก็เริ่มประมวลผลข้อมูลอีกครั้ง

[แต้มบูชาจากแฮร์รี่ +2]

[แต้มบูชาจากโจเอล +3]

[แต้มบูชาจากเคธี่ +3]

. . .

“อะไรวะเนี่ย?!” เกาเฟยแทบทรุด คนนั่งอยู่ที่บ้าน แต้มบูชาก็มาจากสวรรค์!

ฉันแค่นั่งเล่นเน็ตอยู่บนเตียง ใครกันที่มาแอบบูชาฉัน?

ที่น่ารำคาญยิ่งกว่านั้นคือ เกาเฟยได้แตะธรณีประตูของเลเวล 3 แล้ว ด้วยความเร็วขนาดนี้ อีกไม่นานเขาก็จะเลื่อนระดับ!

ในที่สุดก่อนที่เกาเฟยจะได้ค้นพบที่มาของแต้มบูชาเหล่านี้ เสียงแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นในเบื้องหลัง

เลื่อนระดับ!

—

สมรรถภาพร่างกาย : 1.2 -> 1.4

พละกำลัง : 1.1 -> 1.1

ความว่องไว : 1.2 -> 1.3

จิตวิญญาณ : 1.0 -> 1.1

โบนัสการอัปเกรด : เรียนรู้ทักษะการต่อสู้เบื้องต้น

—

เกาเฟยรู้สึกเพียงว่าตาของเขามืดลง และเขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

ช่างหัวใครก็ตาม ฉันทนไม่ไหวแล้ว!

อย่างไรเสียการตายก็ไม่ใช่งานที่ทำเสร็จในวันเดียว อย่างแรกของีบก่อนแล้วกัน และในขณะนั้นเอง ณ ตรอกซอยอันซอมซ่อหลังย่านการค้าแห่งหนึ่งในควีนส์ โอเล่ ชายจรจัดกำลังเล่าเรื่องราวอย่างตื่นเต้นให้กลุ่มเพื่อนร่วมชะตากรรมฟัง

“ตอนนั้นน่ะ ฉันโดนกดลงกับพื้นแล้วกำลังจะถูกพวกชุดดำโยนลงแม่น้ำฮัดสันไปให้ปลากิน ผลก็คือ ชายหนุ่มชาวเอเชียผู้หล่อเหลา แข็งแกร่ง และกล้าหาญคนหนึ่งก็ลงมาจากฟากฟ้า แล้วใช้กังฟูจีนแท้ ๆ สู้กับพวกอันธพาล! ฉันต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาและต่อต้านอย่างสุดกำลัง! พวกชุดดำกว่าสิบคน! พวกชุดดำที่มีทั้งมีดทั้งปืนโดนพวกเราสองคนซัดซะน่วม แล้วก็หนีหัวซุกหัวซุนไปเลย! ภาพเหตุการณ์ตอนนั้นมันช่างอันตรายและเสี่ยงตายสุด ๆ!”

. . .

เกาเฟยนอนหลับไม่สนิทในครั้งนี้ เขาฝันตลอดเวลาตั้งแต่หลับไป โดยเนื้อหาในความฝันล้วนเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ เขานอนฝันว่าเขาได้ต่อสู้กับลุงวัยกลางคนกล้ามโตในโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ทั้งวัน กว่าจะตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว และเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงงานเลี้ยงขอบคุณของคุณป้าหวัง

ในระหว่างที่นอนหลับเกาเฟยได้รับการแจ้งเตือนหลายครั้งจากเบื้องหลัง หนึ่งในนั้นมาจากชื่อภาษาจีนที่เรียกว่า ‘เฉิงเจี๋ยเชี่ยน’ ซึ่งเกาเฟยคาดว่าเธอน่าจะเป็นสาวสวยจากครอบครัวของคุณป้าหวัง

หลังจากอาบน้ำง่าย ๆ และเตรียมไวน์แดงหนึ่งขวด เกาเฟยก็สวมเสื้อผ้าและรีบไปยังบ้านของคุณป้าหวัง

ความสงบเรียบร้อยในบรูกลิน ตอนกลางวันไม่เลวร้ายนัก ดังนั้นเกาเฟยจึงตั้งใจจะรอจนกว่าจะหลังอาหารเย็นค่อยหาโอกาสแสดงความกล้าหาญ

บ้านของคุณป้าหวังอยู่บนชั้นสองของอาคารอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ทางเดินที่คับแคบเต็มไปด้วยสนิมและเชื้อรา เขาปีนบันไดขึ้นไปที่ชั้นสอง ในขณะที่เกาเฟยกำลังจะมองหาหมายเลขห้องของคุณป้าหวัง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากไม่ไกล

“ขอบคุณค่ะเจ้าหน้าที่แฮงก์ คุณช่วยเราได้มากจริง ๆ” นี่คือเสียงของคุณป้าหวัง

“ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นหน้าที่ของผม” นี่คือเสียงของแฮงก์

เกาเฟยเดินตามเสียงไปและเห็นว่าแฮงก์กำลังยืนคุยกับคุณป้าหวังอยู่ที่ประตู เขาคงจะมาที่นี่เรื่องคดีปล้นเมื่อวาน และตอนนี้เพิ่งจะเสร็จธุระและกำลังจะกลับ

เมื่อเห็นการมาถึงของเกาเฟย คุณป้าหวังก็ยิ้มทันที “เกาเฟยมาแล้ว! เจ้าหน้าที่แฮงก์กำลังตามหาเธออยู่พอดีเลย!”

“ตามหาผม?” เกาเฟยประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าหน้าที่แฮงก์ตามหาผมทำไมครับ?”

แฮงก์เดินเข้ามาแล้วตบไหล่เกาเฟย “ไม่ต้องกังวลไปหรอกพ่อหนุ่ม ฉันไม่ได้จะมาจับเธอ ฉันได้ยินจากคุณหวังว่าเธอกำลังหางานอยู่ใช่ไหม?”

“ผมบอกตอนไหนว่าผมกำลังหางาน?” เกาเฟยถามกลับไปเป็นชุด เขาเพิ่งจะตัดสินใจหางานเมื่อเช้านี้เอง เห็นได้ชัดว่าคุณป้าหวังกำลังพูดเกินจริง

เป็นไปตามคาด คุณป้าหวังหลบอยู่หลังแฮงก์แล้วขยิบตาให้เกาเฟย พยายามอย่างยิ่งที่จะให้เขาร่วมมือ

แฮงก์มองเกาเฟยขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วยิ้มและพูดว่า “ทีมของเรากำลังขาดคนพอดี และอยากจะรับสมัครคนหนุ่มสักคน ฉันว่าเธอก็มีคุณสมบัติดีและมีความกล้าหาญ สนใจไหม?”

“นี่ . . .” เกาเฟยไม่ได้ตอบในทันที แต่คิดอย่างลึกซึ้ง

คุณป้าหวังอดไม่ได้ที่จะชักชวน “เกาเฟย ตำรวจเป็นงานที่ดีนะ มีตำแหน่งงานที่เป็นทางการ เงินเดือนดีและได้รับความเคารพ เธอควรจะตกลงนะ!”

แฮงก์เบ้ปากแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ งานนี้ไม่ได้ดีอย่างที่คุณหวังพูดหรอกนะ เราต้องพร้อมปฏิบัติหน้าที่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และบ่อยครั้งที่ต้องทำงานสลับกลางวันกลางคืน นอกจากนี้งานนี้ยังค่อนข้างอันตราย และถ้าเธออยากจะเป็นตำรวจ เธอก็ต้องเตรียมใจที่จะสละชีพในหน้าที่ได้ทุกเมื่อ . . .”

“เตรียมใจอะไรนะครับ?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เกาเฟยก็เลิกคิ้ว

“หืม?” แฮงก์ผงะไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แล้วทวนซ้ำ “เตรียมใจที่จะสละชีพในหน้าที่ ถ้าเธออยากจะเป็นตำรวจ เธอก็ต้องเตรียมใจที่จะสละชีพในหน้าที่ได้ทุกเมื่อ . . .”

“เยี่ยมไปเลย ผมตกลง” เกาเฟยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ต่อไปเราก็จะเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วนะครับ เจ้าหน้าที่แฮงก์”