บทที่ 25 การพบพาน

บทที่ 25 การพบพาน

ฉู่หยางกระตุ้นพลัง 'ฮาคิสังเกต' เสียงสบถคำว่า "มักเกิ้ล" ลอยเข้าหูอย่างชัดเจน เมื่อมองตามทิศทางของเสียงไป เขาก็พบเป้าหมายทันที

จังหวะนั้นเอง เด็กหนุ่มสวมแว่นตาก็รีบเข็นรถเข็นผ่านหน้าฉู่หยางไป อีกฝ่ายมีสัมภาระและกรงนกฮูกวางอยู่ด้านบนเหมือนกับเขา เด็กหนุ่มคนนั้นหันรีหันขวางด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับไม่รู้ว่าจะมุ่งหน้าไปทางไหน

ฉู่หยางมองเขา แล้วเกิดแรงดลใจบางอย่างให้เอ่ยถามออกไป "นายกำลังตามหาชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่อยู่หรือเปล่า?"

เด็กหนุ่มสวมแว่นหันขวับมาทันที สีหน้าฉายแววประหลาดใจระคนโล่งอก "นายก็ด้วยหรือ?"

"อืม! ตามฉันมาสิ" ฉู่หยางเดินนำหน้า โดยมีเด็กหนุ่มคนนั้นเข็นรถตามมาติดๆ

"นายเป็นเด็กปีหนึ่งที่จะไปฮอกวอตส์เหมือนกันสินะ?" เมื่อเห็นว่าฉู่หยางอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เด็กหนุ่มสวมแว่นก็ดูร่าเริงขึ้นมาทันที เขายิ้มทักทาย "สวัสดี ฉันชื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ แล้วนายล่ะชื่ออะไร?"

"แฮร์รี่... พอตเตอร์?"

ในที่สุดฉู่หยางก็รู้แล้วว่าทำไมเมื่อครู่เขาถึงทักอีกฝ่ายไปโดยไม่รู้ตัว ที่แท้เด็กหนุ่มที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยคนนี้ก็คือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ นี่เอง

"ฉันชื่อฉู่หยาง เรียกว่า 'หยาง' ก็ได้"

"หยาง!" แฮร์รี่ยิ้มรับก่อนจะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นายมาจากประเทศทางตะวันออกอันเก่าแก่หรือเปล่า? ฮอกวอตส์รับนักเรียนจากที่นั่นด้วยหรือ?"

"ถ้าดูจากเชื้อสายก็ใช่ ฉันมาจากที่นั่นแหละ" ฉู่หยางยักไหล่ "แต่ฉันโตที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในลอนดอนนี่เอง"

"โอ้ ขอโทษทีนะ" แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองอาจจะพูดจาล่วงเกินฉู่หยางจึงรีบขอโทษขอโพย

ฉู่หยางโบกมืออย่างไม่ถือสา กล่าวเรียบๆ ว่า "ไม่เป็นไรหรอก อันที่จริงบ้านเด็กกำพร้าไม่ได้แย่อย่างที่นายคิดนะ ฉันมีเพื่อนเยอะแยะ ซิสเตอร์แอนผู้ดูแลก็ใจดีและรักเด็กมาก... แน่นอนว่าเฉพาะตอนที่เราไม่ไปก่อเรื่องน่ะนะ"

สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของฉู่หยาง แฮร์รี่แสดงสีหน้าโหยหาเล็กน้อย "ฟังนายเล่าแล้ว ที่นั่นคงจะน่าสนุกน่าดู"

ทันใดนั้น แฮร์รี่ก็ดูหม่นหมองลง "ความจริงฉันก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน แต่ฉันไม่มีเพื่อนเลยสักคน"

อาจเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างเป็นเด็กกำพร้า แฮร์รี่จึงยอมเปิดใจเล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาให้ฉู่หยางฟังอย่างเป็นธรรมชาติ

ฉู่หยางตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ "วินาทีที่นายก้าวขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์ มันหมายความว่านายได้บอกลาอดีตเหล่านั้นแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวไปถึงโรงเรียนนายก็จะมีเพื่อนใหม่เพียบ"

แฮร์รี่รู้สึกดีขึ้นมากทันที

ในขณะเดียวกัน เขาก็ตั้งตารอที่จะได้ไปถึงฮอกวอตส์เร็วๆ

"นี่แหละชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่!" ฉู่หยางชี้ไปที่กำแพงกั้นระหว่างชานชาลาตรงหน้าแล้วอธิบาย "มันถูกลงคาถาเอาไว้ เราต้องวิ่งทะลุเข้าไป"

"ทะลุเข้าไปเนี่ยนะ?" แฮร์รี่เบิกตากว้าง!

จากนั้นเขาก็เห็นฉู่หยางเข็นรถเข็นพุ่งเข้าใส่กำแพงนั้นอย่างรวดเร็ว

ในจังหวะที่แฮร์รี่ตื่นเต้นจนแทบจะตะโกนห้ามออกมา...

ร่างของฉู่หยางก็หายวับเข้าไปในกำแพง ไร้ร่องรอย

"ฉู่หยาง?" แฮร์รี่เรียกเสียงเบา แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาสูรหายใจลึก กัดฟันแน่น แล้วเข็นรถเข็นพุ่งตรงไปข้างหน้า

หลังจากความมืดมิดชั่ววูบ ทัศนวิสัยของแฮร์รี่ก็เปลี่ยนไป ชานชาลาแห่งใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมป้ายเหนือศีรษะที่เขียนชัดเจนว่า 'ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่'

"เร็วเข้า รถไฟจะออกแล้ว!" เสียงเร่งของฉู่หยางดังเข้าหู แฮร์รี่สะดุ้งโหยงแล้วรีบเข็นรถตามไป

เมื่อขึ้นมาบนรถไฟ ฉู่หยางและแฮร์รี่ก็หาตู้โดยสารว่างๆ นั่งลง ทั้งคู่ต่างมีเงินติดตัวพอสมควร ทันทีที่รถเข็นขายขนมผ่านมา พวกเขาก็เหมาจนเกลี้ยง

ฉู่หยางเป็นคนจ่ายส่วนใหญ่ แต่เพื่อรักษาหน้าของแฮร์รี่ เขาจึงให้อีกฝ่ายช่วยจ่ายส่วนหนึ่ง

บนที่นั่งเต็มไปด้วยกองภูเขาขนม ทั้งสองช่วยกันเลือกหยิบกิน แฮร์รี่ตื่นตาตื่นใจกับของกินแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รู้สึกว่าทุกชิ้นเต็มไปด้วยความลึกลับของโลกเวทมนตร์

ส่วนฉู่หยางนั้น... เขาเป็นแค่นักกินตัวยง เมื่อเทียบกับหีบห่อที่ประดับตกแต่งด้วยเวทมนตร์สวยหรู เขาสนใจรสชาติของขนมข้างในมากกว่า

บทสนทนาวนกลับมาเรื่องครอบครัวอย่างรวดเร็ว

พอรู้ว่าฉู่หยางเป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน แฮร์รี่ก็รู้สึกสนิทใจอย่างประหลาด

เขามองฉู่หยางด้วยความเห็นอกเห็นใจและปวดใจลึกๆ เหมือนเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในอดีต

แต่ความรู้สึกแย่ๆ ก็ถูกกลบด้วยความคาดหวังถึงอนาคต

พวกเขานั่งกินกันไปได้สักพัก ก็มีเด็กหนุ่มสภาพยุ่งเหยิงเล็กน้อยมายืนอยู่ที่ทางเดิน เสื้อผ้าของเขาดูเก่าและใบหน้าเปรอะเปื้อนมอมแมม

แฮร์รี่ยื่นห่อขนมให้และชวนเขาเข้ามานั่งในตู้

ความมีน้ำใจของแฮร์รี่ทำให้เด็กหนุ่มดีใจมาก และช่วยลบความประหม่าอายไปได้จนหมด

เด็กหนุ่มรับขนมไปกินพลางแนะนำตัว "สวัสดี ฉันชื่อ รอน วีสลีย์"

แฮร์รี่ยิ้มตอบ "สวัสดี ฉัน แฮร์รี่ พอตเตอร์!"

รอนตาโตเท่าไข่ห่าน ถามเสียงหลง "นายคือแฮร์รี่ พอตเตอร์ คนดังคนนั้นน่ะเหรอ?"

แฮร์รี่เกาหัวแก้เขิน "ถ้าไม่มีพอตเตอร์คนที่สอง ก็คงเป็นฉันนี่แหละมั้ง?"

"งั้นนายมีไอ้นั่นไหม? ที่เขาลือกันน่ะ!" รอนชี้นิ้วไปที่หน้าผาก จ้องมองแฮร์รี่ตาเป็นมัน

แฮร์รี่ยิ้มอายๆ ก่อนจะเลิกผมหน้าม้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าฟาด

"เจ๋งเป้ง!" รอนอุทานอย่างตื่นเต้น!

จากนั้นเขาก็หันมามองฉู่หยาง แล้วถามด้วยความแปลกใจ "เพื่อน นายมาจากประเทศตะวันออกโบราณเหรอ?"

ฉู่หยางรู้อยู่แล้วว่าหมอนี่เป็นใคร จึงแค่พยักหน้าทักทาย แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือ 'การป้องกันตัวจากศาสตร์มืดภาคปฏิบัติ' ต่อ

หนังสือเล่มนี้ถือเป็นเวอร์ชันอัปเกรดของ 'พลังมืด: คู่มือป้องกันตนเอง' เหมาะสำหรับนักเรียนปีสูง เนื้อหาอัดแน่นด้วยความรู้เกี่ยวกับสัตว์วิเศษสายมืด ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉู่หยางต้องการพอดี

ถ้าจังหวะเหมาะๆ ฉู่หยางกะว่าจะไปเดินเล่นใน 'ป่าต้องห้าม' สักหน่อย

ส่วนพวกตำราเรียนปีต่ำๆ ฉู่หยางจำได้ขึ้นใจหมดแล้ว แค่หยิบมาทบทวนเป็นครั้งคราวเท่านั้น

ขณะที่ฉู่หยางกำลังเพลิดเพลินกับการอ่าน รอนกลับรู้สึกขัดใจเล็กน้อย เมื่อกี้เขาอุตส่าห์ทักทายอย่างเป็นมิตร แต่อีกฝ่ายกลับแค่พยักหน้าส่งๆ

รอนไม่รู้ว่าฉู่หยางคุ้นเคยกับเขาดีอยู่แล้ว คุ้นเคยจนเผลอลืมทักทายตามมารยาท

สำหรับรอนที่ไม่ค่อยชอบเรียนหนังสือ การเห็นฉู่หยางกวาดสายตาอ่านหนังสือเร็วผิดปกติแบบนี้ ดูไม่เหมือนการอ่านหนังสือเรียนเลยสักนิด แต่มันดูเหมือน... การ 'ขี้เก๊ก' โชว์พาวมากกว่า

รอนชูห่อขนมขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าฉู่หยางแล้วยิ้มเย้า "เฮ้! เพื่อน แถวนี้ไม่มีอาจารย์หรือศาสตราจารย์อยู่หรอก ไม่ต้องแกล้งทำฟอร์มก็ได้ พักก่อนเถอะ เดี๋ยวไปถึงโรงเรียนค่อยแกล้งทำเป็น 'ขยัน' ให้อาจารย์ใหญ่เห็นก็ได้!"

พอได้ยินแบบนั้น ฉู่หยางก็รู้ทันทีว่าโดนเข้าใจผิดเข้าแล้ว

คนส่วนใหญ่เห็นฉากนี้ก็คงเข้าใจผิดกันทั้งนั้น

ฉู่หยางจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ โดยไม่อธิบายอะไร แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือในมือต่อไป