บทที่ 24: สายฟ้าฟาดกลางงานแถลงข่าว

31 สิงหาคม 2023, เวลา 10:00 น.

ลอนดอน ห้องแถลงข่าวศูนย์ฝึกค็อบแฮม

บรรยากาศที่ศูนย์ฝึกค็อบแฮมคึกคักผิดหูผิดตา

ศูนย์สื่อมวลชนไม่เคยอัดแน่นขนาดนี้มาก่อน กลิ่นกาแฟผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อแห่งความกังวลของนักข่าว กล้องถ่ายภาพถูกจับจองพื้นที่จนเต็ม แม้แต่ทางเดินยังแน่นขนัดไปด้วยใบหน้าของชาวเอเชีย ทันทีที่นาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาสิบโมงตรง ห้องโถงที่จอแจก็พลันเงียบกริบ

แถวหลังเต็มไปด้วยเลนส์กล้องยาวเหยียด อากาศร้อนอบอ้าวด้วยความกระวนกระวาย

นักข่าวจากประเทศจีนจับกลุ่มคุยกันหน้าดำหน้าแดง ใบหน้าของพวกเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เป็นสักขีพยานทางประวัติศาสตร์

"ฉันเตรียมบทความไว้แล้ว พาดหัวว่า: 'ลูกทรพีกลับใจ: หลินหยวนสวมชุดทีมชาติลุยบอลโลกรอบคัดเลือก'"

"เมื่อคืนเพื่อนที่สมาคมฟุตบอลกระซิบมา ผอ.หลี่อารมณ์ดีมาก ดีลน่าจะจบสวย"

"งานนี้รอดแล้ว มีหลินหยวน เรามีลุ้นชนไทย ชนเกาหลีใต้ได้สบาย!"

พวกเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าหลินหยวนเป็นของตายในมือพวกเขาแล้ว

ทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้เลขสิบ ประตูข้างก็เปิดออก

มูรินโญ่เดินเข้ามาก่อนพร้อมรอยยิ้มกริ่มอันเป็นเอกลักษณ์ ตามด้วยตัวเอกของวันนี้—หลินหยวน

หลินหยวนสวมชุดซ้อมสีน้ำเงินเข้มของเชลซี สวมหมวกแก๊ปกดต่ำปิดบังสีหน้า ในมือข้างหนึ่งถือถุงผ้าสีดำทึบ ซึ่งเขาค่อยๆ สอดมันไว้ใต้โต๊ะอย่างเบามือ

แสงแฟลชระเบิดวูบวาบ เสียงชัตเตอร์ดังรัวจนกลายเป็นเสียงซ่า

มูรินโญ่นั่งลง ปรับไมโครโฟน "ผมขอข้ามเรื่องแทคติกที่จะใช้เจอ นอตติงแฮม ฟอเรสต์ ไปเลยแล้วกัน ผมรู้ว่าพวกคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคนแก่พล่าม"

เขาหันไปหาหลินหยวน มุมปากยกยิ้มอย่างนึกสนุก "หลิน เวทีนี้เป็นของนาย"

หลินหยวนพยักหน้า ถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมสันที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน

ก่อนที่เจ้าหน้าที่สื่อจะทันได้เรียกชื่อ นักข่าวอาวุโสที่มีป้ายห้อยคอ CCTV ก็ลุกพรวดขึ้นโดยไม่รอมารยาท:

"สวัสดีครับหลินหยวน ผมมาจากประเทศจีน ตอนนี้ทุกคนเรียกร้องให้คุณกลับมา ในเมื่อความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว คุณจองตั๋วเครื่องบินไปปักกิ่งคืนนี้หรือยัง? คุณมีอะไรจะสัญญากับแฟนบอลสำหรับบอลโลกรอบคัดเลือกที่กำลังจะมาถึงไหม?"

สิ้นคำถามนั้น นักข่าวจีนทุกคนชูเครื่องบันทึกเสียงขึ้นสูง รอคอยคำตอบ "ตกลง" ที่คาดหวัง

หลินหยวนมองหน้าเขา แววตาราบเรียบดั่งน้ำขัง

"ความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว?" เขาทวนคำใส่ไมค์ น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องไปทั่วห้องโถง "ใครบอกคุณ?"

นักข่าวคนนั้นกระพริบตาปริบๆ "แต่... ผอ.หลี่ บอกว่า..."

"สิ่งที่เขาพูด ไม่ใช่สิ่งที่ผมพูด" หลินหยวนพูดสวนทันควัน

ห้องทั้งห้องแข็งค้างไปชั่วขณะ นักข่าวอังกฤษที่ฟังผ่านล่ามเริ่มได้กลิ่นดินปืน

หลินหยวนโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือบนโต๊ะ กวาดสายตามองกล้องของสื่อจีนทุกตัวที่อยู่ในสายตา

"ในเมื่อมากันครบแล้ว ผมขอพูดให้ชัดเจน"

"ในอดีต ผมโดนแบนโดยไม่มีเหตุผล โดนขู่กรรโชก โดนใส่ร้ายป้ายสี ผมไม่ติดค้างอะไรใคร และผมไม่ต้องการ 'การให้อภัย' หรือ 'ทางกลับ' ใดๆ ทั้งสิ้น"

"ส่วนเรื่องอนาคต..."

เขาก้มลงหยิบเสื้อที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากถุงดำ

ทุกสายตาจับจ้องไปที่มัน

สีแดง

สีแดงเข้ม

สีประจำชุดเหย้าของทีมชาติจีน

ดวงตาของนักข่าวจีนลุกวาวด้วยความดีใจ มือของคนถามสั่นระริก "เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าสีแดง—ถ่ายเร็ว!"

แต่วินาทีถัดมา หลินหยวนสะบัดเสื้อตัวนั้นออกโชว์หน้ากล้อง—

บนหน้าอกซ้าย แทนที่จะเป็นธงแดงห้าดาว กลับเป็นตราโล่และลูกโลกทองคำของ 'สหพันธ์ฟุตบอลโปรตุเกส'

ด้านหลังสกรีนอักษรสองบรรทัดชัดเจน:

Lin Yuan

และหมายเลข 16—เบอร์ของตัวสำรองอันดับหนึ่ง ผู้สืบทอดลำดับถัดไป

เพล้ง—

ราวกับมีเสียงแก้วแตกดังสนั่นในความรู้สึก

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันด้วยความตกตะลึง สมองของทุกคนหยุดทำงาน

รอยยิ้มของนักข่าวจีนแข็งค้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอกะทันหัน

"ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่จะประกาศว่า" หลินหยวนประกาศก้อง ทุกคำหนักแน่นดั่งค้อนปอนด์ "ผมได้รับสัญชาติโปรตุเกสอย่างเป็นทางการ และตอบรับคำเรียกตัวจาก โรเบร์โต้ มาร์ติเนซ เรียบร้อยแล้ว"

"ช่วงเบรกทีมชาตินี้ ผมจะสวมเสื้อตัวนี้ลงเล่นให้ทีมชาติโปรตุเกส"

ตูม—!!

ห้องระเบิดออก

นักข่าวอังกฤษคลุ้มคลั่ง พวกเขาไม่คิดว่าจะเกิดแผ่นดินไหวขนาดนี้

"หลิน นี่เรื่องจริงเหรอ?"

"คุณทำเพื่อคริสเตียโน่ โรนัลโด้ ใช่ไหม?"

"กองกลางเชลซีเข้าร่วมยุคทองของโปรตุเกส?"

ในขณะเดียวกัน นักข่าวจีนหน้าซีดเผือดราวกับโลกแตกสลาย

"หลิน... หลินหยวน!" นักข่าวอาวุโสกรีดร้องเสียงหลง "คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ทรยศ—นี่มันการทรยศ! คุณไม่เลือกจีนได้ยังไง? สมาคมให้อภัยคุณแล้วนะ!"

หลินหยวนสบตาเขา ความเหยียดหยามฉายชัด

"ให้อภัย?"

"คุณเข้าใจอะไรกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว"

เขาลุกขึ้น พาดเสื้อทีมชาติโปรตุเกสไว้บนบ่าราวกับเกราะรบ

"ฟุตบอลเขาใช้เท้าเล่น ไม่ได้ใช้ปากเล่น และแน่นอนว่าไม่ได้เล่นด้วยความเมตตาของใคร ผมเลือกโปรตุเกส เพราะพวกเขาเคารพในความแข็งแกร่ง เคารพในฟุตบอล"

"ส่วนพวกคุณ..."

เขาเว้นจังหวะ ทิ้งประโยคที่จะตามหลอกหลอนวงการฟุตบอลจีนไปตลอดกาล:

"ตอนที่คุณทิ้งผมเหมือนขยะ ก็อย่าหวังว่าผมจะคลานกลับไปเหมือนหมา เรือผุๆ ลำนั้น—ผมไม่ขอโดยสารไปด้วย ตั๋วเก่าคร่ำครึใบนั้น—ผมฉีกมันทิ้งไปแล้ว"

โดยไม่ปรายตามองอีกครั้ง เขาเดินลงจากเวทีไปทันที

มูรินโญ่ลุกขึ้น ยักไหล่ใส่ช่างภาพที่ยืนอ้าปากค้าง แล้วเสริมเป็นภาษาอังกฤษ:

"จะว่าไป เจ้าเด็กนี่ใส่สีแดงเข้มขึ้นนะ—แค่ไม่ใช่เฉดสีของพวกคุณเท่านั้นแหละ มันคือสีแดงของแชมป์ยุโรปต่างหาก"

...สิบนาทีต่อมา

อีกฟากฝั่งมหาสมุทร อินเทอร์เน็ตจีนล่มสลาย

#หลินหยวนโอนสัญชาติโปรตุเกส#

#หลินหยวนฉีกตั๋วทิ้ง#

#สมาคมหน้าสั่น#

เซิร์ฟเวอร์เวยป๋อล่ม คะแนนรีวิวสมาคมฟุตบอลในแอป Hupu ดิ่งลงเหว แอป Dongqiudi แทบระเบิด

แฟนบอลนับล้านที่อดตาหลับขับตานอนรอ "ข่าวดี" จ้องมองรูปหลินหยวนถือเสื้อโปรตุเกสด้วยอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนจากช็อก เป็นโกรธแค้น เป็นสิ้นหวัง และสุดท้ายคือคำด่าทอที่ถาโถมใส่สมาคมฟุตบอลอย่างบ้าคลั่ง

ช่องคอมเมนต์กลายเป็นทะเลเพลิง:

"สมาคม ออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้!"

"พวกมึงเปลี่ยนดาวรุ่งความหวังเดียวให้กลายเป็นศัตรู—เก่งมาก!"

"'ผมไม่ขอขึ้นเรือผุๆ ลำนั้น'—เขาต้องหมดหวังขนาดไหนถึงพูดคำนี้ออกมา?"

"นี่เราต้องทนดูเขาป้อนบอลให้คริสเตียโน่ โรนัลโด้ แล้วกลับมาถล่มพวกเราในบอลโลกงั้นเหรอ?"

ไกลออกไปจากความโกลาหล

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวทะยานขึ้นจากสนามบินลูตัน แหวกหมู่เมฆมุ่งหน้าสู่คาบสมุทรไอบีเรีย

หลินหยวนนั่งริมหน้าต่าง มองลงมายังลอนดอนที่เหลือเพียงจุดเล็กๆ มือหมุนเล่นพาสปอร์ตสีแดงเข้มเล่มใหม่

[แจ้งเตือนระบบ: เควสต์หลัก 'ทางเลือกสัญชาติ' เสร็จสมบูรณ์]

[คะแนนประเมิน: สมบูรณ์แบบ คุณเลือกเส้นทางที่ถูกต้องและตบหน้าความจองหองได้อย่างสาสม]

[รางวัล: แต้มสถานะอิสระ +5, สิทธิ์สุ่มทักษะพิเศษ x1]

[สถานีต่อไป: ลิสบอน เป้าหมาย: คริสเตียโน่ โรนัลโด้]

หลินหยวนเก็บพาสปอร์ตใส่กระเป๋าแล้วหลับตาลง

ลาก่อน อดีตที่พัวพัน

สวัสดี สมรภูมิแห่งใหม่