บทที่ 20: เหยื่อรายแรก

แสงอาทิตย์ยามอัสดงของลอนดอนอาบไล้สนามสแตมฟอร์ด บริดจ์ จนกลายเป็นสีทองอร่าม

นี่เป็นเกมเหย้านัดแรกของฤดูกาลใหม่สำหรับเชลซี บรรยากาศบนอัฒจันทร์เดือดดาลถึงขีดสุด สาวกสิงห์บลูส์กว่าสี่หมื่นชีวิตร่วมกันขับขานเพลงประจำสโมสร 'Blue is the Colour' ดังกระหึ่ม พร้อมกับภาพทิโฟขนาดยักษ์ที่ถูกกางออก: สิงโตสีน้ำเงินแยกเขี้ยวคำราม อุ้งเท้าเหยียบอยู่บนกระบอกปืนใหญ่ที่แตกหัก

อากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืน ไม่ใช่เพียงเพราะผู้มาเยือนคือ 'อาร์เซนอล' คู่อริร่วมเมืองที่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้ แต่เป็นเพราะในรายชื่อ 11 ตัวจริงของปืนใหญ่ มีชื่อของคนๆ หนึ่งรวมอยู่ด้วย:

ไค ฮาแวร์ตซ์

ซัมเมอร์ที่ผ่านมา อดีตฮีโร่ชุดแชมป์ยุโรปของเชลซีผู้นี้ได้ตัดสินใจแปรพักตร์ไปซบศัตรู ทันทีที่โฆษกสนามประกาศชื่อของเขา สแตมฟอร์ด บริดจ์ ก็แทบแตกด้วยกำแพงเสียงโห่ที่ดังสนั่นหวั่นไหว

ภายในอุโมงค์นักเตะ

โอเดการ์ด กัปตันทีมอาร์เซนอลกำลังปลุกใจลูกทีม: "อย่าสนเสียงโห่ เล่นตามเกมของเรา เราคือทีมลุ้นแชมป์—ส่วนพวกมันก็แค่ไซต์งานก่อสร้างที่ยังไม่เสร็จ"

ฮาแวร์ตซ์ในชุดแข่งสีแดงดูตัวเกร็งอย่างเห็นได้ชัด พยายามหลบสายตาอดีตเพื่อนร่วมทีม

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงสายตาอันร้อนแรงที่จ้องมองมา

เขาหันกลับไปสบตากับดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่ง เจ้าของเสื้อหมายเลข 44 คนใหม่ของเชลซียืนอยู่ท้ายแถว ริมฝีปากยกยิ้มอย่างนึกสนุก จ้องมองเขาเหมือนคนเลี้ยงแกะที่มองลูกแกะหลงฝูง

หลินหยวนหมุนข้อมือไปมา ในหัวก้องไปด้วยคำกำชับก่อนเกมของมูรินโญ่:

"จิตใจของไคมันเปราะบาง คนทั้งสนามกำลังโห่เขา—เขาจะกระเหี้ยนกระหือรืออยากพิสูจน์ตัวเอง หลิน... ช่วยทำให้เขา 'สงบลง' อย่างสนิทใจหน่อยนะ"

...ปรี๊ด!!

คิกออฟ

อาร์เซนอลครองเกมได้ทันที เครื่องจักรการครองบอลของอาร์เตต้าทำงานอย่างแม่นยำ โอเดการ์ด, ซาก้า และ มาร์ติเนลลี่ เจาะทะลุแนวรับเชลซีราวกับมีดผ่าตัด

สิบห้านาทีแรก เชลซีเป็นได้แค่ผู้ชมนั่งดูลิงชิงบอล

"เทคนิคของอาร์เซนอลช่างเหนือชั้น!" ลินิเกอร์จากบีบีซีอุทาน "ดูการจ่ายส้นของโอเดการ์ดลูกนั้นสิ! แดนกลางเชลซีกลายเป็นหมีที่วิ่งไล่เงา หลินหยวนแข็งแกร่งก็จริง แต่จะมีประโยชน์อะไรถ้าแตะบอลไม่ได้?"

นาทีที่ 18

ฮาแวร์ตซ์รับบอลใกล้กับวงกลมกลางสนาม พยายามจะพลิกตัวหนีแรงกดดัน

วินาทีที่เขาหมุนตัว แรงมหาศาลก็กระแทกเข้าใส่จากด้านหลัง

มันไม่ใช่การพุ่งชนให้กระเด็น แต่เหมือนคีมเหล็กขนาดใหญ่ที่หนีบเข้าที่ไตทั้งสองข้าง หลินหยวนเกาะติดหนึบ

ฮาแวร์ตซ์พยายามดันตัวกลับ แต่คนที่อยู่ข้างหลังไม่ขยับแม้แต่นิล หนำซ้ำยังแอบศอกเข้าที่ซี่โครงเขาเบาๆ

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ไค"

เสียงของหลินหยวนลอยเข้าหู เจือด้วยความเย้ยหยัน: "หญ้าวันนี้แข็งหน่อยนะ—ตอนล้มอย่าลืมเอามือปิดหน้าด้วยล่ะ"

"ออกไป!" ฮาแวร์ตซ์ตวาดลั่น เหวี่ยงศอกกลับเพื่อบังบอล

จังหวะที่เขายกศอกขึ้น หลินหยวนอ่านเกมขาด กระชากตัวถอยหลังพร้อมกับแอบใช้เท้าสะกิดข้อเท้าข้างหลักของกองหน้าคู่แข่งเบาๆ

สัมผัสเพียงนิดเดียว—แต่มากพอที่จะทำลายสมดุล

ตุ้บ

ฮาแวร์ตซ์ล้มหน้าคว่ำ เสียบอล

ผู้ตัดสินยืนอยู่ใกล้ๆ แต่ด้วยมือของหลินหยวนที่ไพล่หลังอยู่ มันดูเหมือนฮาแวร์ตซ์ลื่นล้มไปเอง—ไม่มีเสียงนกหวีด

"ไอ้กุ้งขาอ่อน" หลินหยวนก้าวข้ามร่างเขาแล้วเดินจากไป

ตลอดยี่สิบนาทีถัดมา หลินหยวนเปิดคลาสสอนวิชา 'เกมรับฉบับมูรินโญ่'

การวิ่งเข้าใส่อย่างบ้าบิ่นในนัดก่อนหายไปสิ้น ตอนนี้เขาเคลื่อนที่ราวกับภูตผีในแดนกลาง เกาะติดแกนหลักของอาร์เซนอลไม่ปล่อย

เมื่อใดก็ตามที่โอเดการ์ดรับบอล หลินจะเข้าถึงตัวช้าไปครึ่งจังหวะเสมอ แสร้งทำเป็น "เบรกไม่อยู่" แล้วชนเข้าใส่หลังจากบอลออกจากเท้าไปแล้ว การปะทะที่ล่าช้าเหล่านี้ทำให้นอร์เวย์เจ็บตัวทุกครั้งที่จ่ายบอล แต่กรรมการกลับลงโทษอะไรไม่ได้ถนัดนัก

สำหรับฮาแวร์ตซ์ มันคือสงครามจิตวิทยา

นาทีที่ 35 บอลตาย หลินหยวนเดินเบียดไหล่เขา แล้วยกมือสองข้างขึ้นทันทีเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

นาทีที่ 40 เตะมุม ก่อนกระโดด หลินหยวนกระซิบข้างหู: "ได้ยินเสียงพวกนั้นไหม? พวกเขากำลังเรียกนายว่าคนทรยศ"

หน้าของฮาแวร์ตซ์แดงก่ำ ลมหายใจติดขัด สติของเขาเริ่มแตกซ่าน

จุดแตกหักมาถึงในนาทีที่ 44

อาร์เซนอลบุกขึ้นมา ฮาแวร์ตซ์เก็บบอลได้ที่หน้ากรอบเขตโทษ ง้างเท้าเตรียมยิง

[ทักษะระบบทำงาน: เงาของเดอะสเปเชียลวัน Lv.1]

[ผลลัพธ์: อัตราความสำเร็จในการยั่วยุเพิ่มขึ้น; สติสัมปชัญญะคู่ต่อสู้ลดลง]

หลินหยวนสไลด์เข้ามาจากด้านหลัง—ไม่ได้เล็งที่บอล จังหวะที่ฮาแวร์ตซ์ง้างขาไปข้างหลัง หลินหยวนตะโกนลั่น "เฮ้ย!!"

เสียงคำรามทำเอาฮาแวร์ตซ์ชะงัก การสกัดที่แม่นยำของหลินหยวนจิ้มบอลออกหลังเป็นลูกเตะมุม

ขณะที่แรงเฉื่อยพาตัวเขาไถลไปข้างหน้า ปุ่มสตั๊ดของหลินหยวน "บังเอิญ" ครูดผ่านน่องของฮาแวร์ตซ์

เบาๆ—แต่เป็นฟางเส้นสุดท้าย

ความโกรธที่อัดอั้นของฮาแวร์ตซ์ระเบิดออกมา เขากระโดดลุกขึ้น ผลักอกหลินหยวนที่นอนอยู่แล้วตะคอก "มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ!!"

แรงผลักนั้นแทบไม่มีน้ำหนัก

แต่หลินหยวนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว

ภูเขากล้ามเนื้อสูง 189 เซนติเมตร ปลิวกระเด็นหงายหลังราวกับถูกรถสิบล้อชน กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นหญ้าสองตลบ มือกุมหน้าแน่นราวกับจมูกหักสะบั้น

สนามระเบิดออก

"เขาโดนทำร้าย!" ผู้เล่นเชลซีกรูเข้ามา เอนโซนำทัพผลักฮาแวร์ตซ์คืน

สแตมฟอร์ด บริดจ์ ลุกเป็นไฟ เสียงโห่และเศษขยะปลิวว่อนลงมา

ผู้ตัดสิน ไมเคิล โอลิเวอร์ วิ่งหน้าตื่นเข้ามา สีหน้าทะมึน เขาเห็นจังหวะเอาคืนชัดเจนเต็มสองตา

การเล่นนอกเกมตอนบอลตาย—พรีเมียร์ลีกไม่มีการผ่อนปรนให้เรื่องแบบนี้

เขาล้วงกระเป๋าแล้วชูใบสีแดงสดขึ้นมาโดยไม่ลังเล

ใบแดง!

ฮาแวร์ตซ์—ถูกไล่ออก!

ผู้เล่นอาร์เซนอลรุมล้อมกรรมการ โอเดการ์ดกระโดดเหยงๆ ด้วยความสิ้นหวัง

ในขณะเดียวกัน หลินหยวนที่ยังคง "เจ็บปวดรวดร้าว" แอบมองลอดผ่านง่ามนิ้ว เมื่อเห็นใบแดง เขาก็ยอมให้เพื่อน "พยุง" ลุกขึ้นช้าๆ

เขาลูบใบหน้าที่ไร้ริ้วรอย มองดูฮาแวร์ตซ์ที่เดินคอตกออกจากสนามด้วยความสิ้นหวัง แล้วแสยะยิ้มเย็นชา เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่ใช้มือตบเบาๆ ที่ตราสโมสรเชลซีบนอกซ้าย

กล้องถ่ายทอดสดจับภาพนั้นไว้ได้ทั้งหมด

ในห้องบรรยายเกม แกรี เนวิลล์ ถึงกับอ้าปากค้าง:

"คุณพระช่วย... ดูรอยยิ้มนั่นสิ นั่นไม่ใช่เหยื่อ—นั่นมันคนวางกับดัก! กระดูกของหลินหยวนอาจจะแข็ง แต่สมองของเขาแข็งกว่า ฮาแวร์ตซ์อ่อนหัดเกินไป เขาโดนเด็กอายุสิบเก้าปั่นหัวจนหมุนติ้ว!"

ข้างสนาม มูรินโญ่ล้วงกระเป๋า เคี้ยวหมากฝรั่งเร็วขึ้นเล็กน้อย

ทำได้ดีมาก เจ้าคนขายเนื้อ

เมื่อเหลือสิบคน อาร์เซนอลก็พังทลาย เชลซีชนะไป 2-0

หลังจบเกม หลินหยวนยืนอยู่ที่วงกลมกลางสนาม ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกชื่อจากคนสี่หมื่นคน:

"หลิน! หลิน! เพชฌฆาตบ้าเลือดของเรา!"

เขารู้ดีว่า ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เขาได้พิชิตสแตมฟอร์ด บริดจ์ โดยสมบูรณ์แล้ว

[ติ๊ง! ภารกิจมือใหม่ – ภาคพรีเมียร์ลีก เสร็จสมบูรณ์]

[คะแนนประเมิน: สมบูรณ์แบบ คุณเอาชนะคู่แข่ง—และทำลายจิตใจของเขาจนพังทลาย]

[รางวัล: แต้มคุณสมบัติอิสระ +2, สิทธิ์สุ่มทักษะ x1]