บทที่ 12: ความโอหังจากอีกฟากฝั่งมหาสมุทร

เสียงเชียร์ในห้องแต่งตัวเบาวิสต้าถูกกักขังไว้หลังประตูเหล็กอันหนาหนัก

ทางเดินภายนอกว่างเปล่า มีเพียงเสียงครางหึ่มเบาๆ ของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ หลินหยวนยืนพิงผนังที่เย็นเฉียบก่อนกดรับสาย

"ฮัลโหล?"

เสียงปลายสายเป็นชายวัยกลางคน น้ำเสียงลากยาวติดสำเนียงข้าราชการ แฝงความเกียจคร้านและเสียงกระทบกันของตัวไพ่นกกระจอกเป็นฉากหลัง

"หลินหยวนใช่ไหม? ฉัน 'หัวหน้าหวัง' จากฝ่ายจัดการทีมชาติของสมาคมฟุตบอล"

ไร้ซึ่งคำทักทายถามไถ่ ไม่มีความเกรงใจว่าเวลาทางฝั่งหลินหยวนจะเป็นรุ่งสางหรือดึกดื่น ความจองหองพองขนทะลุผ่านสัญญาณโทรศัพท์ออกมาจนสัมผัสได้

นิ้วของหลินหยวนกำโทรศัพท์แน่น แต่น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "มีธุระอะไรครับ?"

"โอ้โฮ ไปยุโรปไม่กี่วัน ปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะนี่หว่า" หัวหน้าหวังแค่นหัวเราะกึ่งข่มขู่ "เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยนะ เดือนหน้ามีรอบคัดเลือกกีฬาแห่งชาติ แล้วก็เก็บตัวทีมชุดโอลิมปิก... แกต้องกลับมารายงานตัวที่จีนภายในสัปดาห์นี้"

หลินหยวนแค่นหัวเราะออกมาด้วยความเดือดดาล

กีฬาแห่งชาติงั้นรึ? ไอ้ทัวร์นาเมนต์ปาหี่ที่พวกผู้ใหญ่ในกรมพละแต่ละมณฑลจัดฉากยำรวมมิตรเพื่อสร้างผลงานทางการเมืองนั่นน่ะนะ?

นี่คือช่วงโค้งสุดท้ายของพรีเมรา ลีกา เบาวิสต้ากำลังลุ้นพื้นที่ยุโรป แต่คนพวกนี้กลับต้องการให้เขาบินข้ามโลกกลับไปเตะรายการไร้สาระเนี่ยนะ?

"ผมมีโปรแกรมแข่งลีก" หลินหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง "และนี่ไม่ใช่ช่วงฟีฟ่าเดย์ สโมสรมีสิทธิ์ไม่ปล่อยตัวตามกฎ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ชายคนนั้นคงไม่คิดว่า "หมากที่ถูกทิ้ง" ซึ่งพวกเขาเคยบีบจนหน้าเขียว จะกล้ายกกฎระเบียบมาเถียง

"หลินหยวน ดูสถานการณ์ให้ออกหน่อย" น้ำเสียงหัวหน้าหวังเย็นยะเยือก เสียงไพ่นกกระจอกเงียบไป "นี่เป็นภารกิจทางการเมือง... เป็นโอกาสให้แกได้รับใช้ชาติ! คิดว่าไปชุบตัวเมืองนอกแล้วจะทำเมินใส่คำสั่งเบื้องบนได้งั้นเรอะ?"

"รับใช้ชาติ?" หลินหยวนย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "สองปีก่อนตอนที่ผมไม่มีปัญญาจ่าย 'ค่าแป๊ะเจี๊ยะ' จนโดนเตะโด่งออกจากทีมเยาวชน ตอนนั้น 'ชาติ' ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?"

เสียงลมหายใจของปลายสายเริ่มหนักหน่วงขึ้น

"จะรื้อฟื้นเรื่องเก่าทำไม? มองไปข้างหน้าสิ" หัวหน้าหวังเริ่มหมดความอดทน เผยธาตุแท้ออกมา "กลับมาตอนนี้ยังมีทางลงให้แก ทำตัวว่าง่าย รู้จักกาละเทศะ... การจะดันแกเป็นตัวจริงชุดโอลิมปิกก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แน่นอนว่าต้องมีค่าดำเนินการนิดหน่อย... สักสองแสน เศษเงินสำหรับแกตอนนี้ใช่ไหมล่ะ?"

สองแสน

ราคาค่านั่งในทีมโอลิมปิก

แถมยังต้องแลกกับการทิ้งตำแหน่งตัวจริงในลีกสูงสุดของโปรตุเกส เพื่อไปเป็นผักชีโรยหน้าให้ปรสิตพวกนี้

ความขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจุกอก หลินหยวนมองออกไปนอกหน้าต่างทางเดินที่มืดมิด รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันตลกสิ้นดี

เขาต้องแลกด้วยเลือดเนื้อ ต้องสู้ยิบตาจนขาแทบหักในสนามยุโรปเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่ในสายตาคนพวกนี้ เขาเป็นแค่หมูอ้วนพีที่รอให้มาเชือด เป็นแค่เบี้ยที่หยิบจับได้ตามใจชอบ

"หัวหน้าหวัง"

หลินหยวนพูดแทรกเสียงพล่ามของอีกฝ่าย

"หือ? คิดได้แล้วเรอะ? ดี เดี๋ยวฉันส่งเลขบัญชีไปให้..."

"ไสหัวไป"

คำเดียว

ชัดเจน หนักแน่น ไร้เยื่อใย

ปลายสายชะงักกึก ราวกับหูฝาด "แก... ว่าอะไรนะ?"

"ฉันบอกว่า... ไสหัวไปซะ"

เสียงของหลินหยวนต่ำลึก แต่ทุกพยางค์กระแทกกระทั้นราวกับจังหวะเข้าสไลด์บอล "เอากีฬาแห่งชาติของแก เอาเงินสองแสนของแก แล้วไสหัวไปซะ อย่าโทรมาอีก... ฉันจะอ้วก"

"หลินหยวน! แกคิดว่าแกวิเศษวิโสมาจากไหน! นี่คือการขัดขืนคำสั่งเรียกตัว... คอยดูเถอะ ฉันจะสั่งแบล็กลิสต์แก..."

ติ๊ด—

หลินหยวนกดวางสาย

บล็อกเบอร์ทิ้งทันทีในรวดเดียว

ความเงียบกลับคืนมา

เขาไม่ได้โกรธจนคลั่ง แต่กลับรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเนื้อร้ายที่เน่าเฟะมานานถูกคว้านออกไป มันเจ็บปวด แต่มันคือความสุขสม

เขาเหลือบมองหน้าจอ

แอปพลิเคชัน "บันทึกเสียง" แสดงตัวเลข: 3 นาที 42 วินาที

เซฟ แบ็กอัป อัปโหลดขึ้นคลาวด์

ในยุคที่กระแสสังคมคือราชา เขาอาจจะบ้าดีเดือด แต่เขาไม่ได้โง่ ไม่มีมีดในมือจะไปเชือดเฉือนกับใครได้?

...แต่เขายังประเมินความหน้าด้านของคนพวกนั้นต่ำไป

ไม่ต้องรอนาน การตอบโต้มาเร็วกว่าที่คาด

เพียงไม่ถึง 24 ชั่วโมงต่อมา เว็บไซต์กีฬาและบอร์ดสนทนาหลักทุกแห่งของจีน เต็มไปด้วยพาดหัวข่าวด้านลบเกี่ยวกับหลินหยวน

"ช็อก! หลินหยวน แข้งดังเมินรับใช้ชาติ เย้ยลีกในประเทศไร้ราคา!"

"ดังแล้วลืมตัว? กองกลางเบาวิสต้าด่ากราดเจ้าหน้าที่ ไร้สำนึกรักชาติ!"

"ผู้เชี่ยวชาญชี้: ฝีเท้าดีแค่ไหน ถ้านิสัยแย่ก็คือขยะ!"

แม้กระทั่ง "คนวงใน" (หัวหน้าหวัง) ยังออกมาแฉ: "เราเชิญเขามารับใช้ชาติด้วยความจริงใจ แต่เขากลับเรียกร้องค่าตัวแพงหูฉี่ แถมยังดูถูกสตาฟโค้ช... แกะดำแบบนี้ต้องไม่ให้มีที่ยืน!"

กระแสสังคมระเบิดเป็นจุณ

ชาวเน็ตที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ถูกปั่นหัวจนคลุ้มคลั่ง คำด่าทอนับหมื่นข้อความไหลบ่าเข้าสู่โซเชียลมีเดียของเขาในชั่วข้ามคืน

"ไอ้สวะ! ออกไปจากวงการฟุตบอลจีน!"

"ไปเมืองนอกไม่กี่นัด ลืมกำพืดตัวเองแล้วเหรอ?"

"คนขายชาติ! อย่ากลับมาอีกนะ!"

"หน้าเงิน!"

...โปรตุเกส ห้องพักราคาถูกริมทะเลเมืองปอร์โต้

หลินหยวนนั่งอยู่ในความมืด แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าเหลี่ยมสัน เขาเลื่อนอ่านข้อความพิษเหล่านั้น บางคนถึงขนาดตัดต่อภาพงานศพขาวดำของเขา

นี่คือเพื่อนร่วมชาติที่เขาอยากพิสูจน์ตัวเองให้เห็นแทบตาย

นี่คือมาตุภูมิที่เขาคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

"หึ..."

เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา ก้องสะท้อนอย่างน่าขนลุกในห้องว่างเปล่า

ไม่มีอะไรจะทำให้ตาสว่างได้เท่านี้อีกแล้ว

เขาโดดเดี่ยวมาตลอด

ในเมื่อพวกแกต้องการผลักฉันลงเหว ฉันก็จะตั้งตนเป็นราชาในนรกขุมนั้นเสียเลย

ทันใดนั้น กริ่งประตูก็ดังขึ้น

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วเดินไปเปิดประตู

ผู้มาเยือนคือหญิงสาวในชุดทีมแพทย์เบาวิสต้า มือหนึ่งถือกล่องปฐมพยาบาล อีกมือถือข้าวหน้าทะเลร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฉุย

แอนนา

นักกายภาพบำบัดฝึกหัดชาวโปรตุเกส ผมลอนสีน้ำตาล ตากลมโตสุกใส

เมื่อเห็นใบหน้าทะมึนทึนที่น่ากลัวของเขา และห้องที่มืดสนิท เธอก็ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ โดยไม่พูดถึงมรสุมข่าวในโลกออนไลน์ เธอชี้ไปที่หัวเข่าของเขา

"โค้ชปาเชโก้ส่งฉันมาค่ะ"

เสียงของเธอนุ่มนวล เจือด้วยความอบอุ่นแบบชาวโปรตุกีส "เขาบอกว่านัดที่แล้วคุณโดนอัดมาหนัก ถ้าไม่ทำกายภาพบำบัด ร่างกายคุณพังก่อนนัดชิงบอลถ้วยอาทิตย์หน้าแน่"

เธอเว้นจังหวะ ยื่นกล่องข้าวให้เขาอย่างระมัดระวัง:

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น... แฟนบอลที่เอสตาดิโอ โด เบสซ่า รักคุณนะคะ ฉันเอง... ก็เหมือนกัน"

สามคำสุดท้ายทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อ แต่สายตามุ่งมั่นไม่หลบเลี่ยง

หลินหยวนมองเด็กสาวตรงหน้า เธอไม่ได้สวยหยาดเยิ้ม แต่กลับอบอุ่นราวกับเตาผิงในฤดูหนาว

น้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจเริ่มแตกร้าว

เขาเบี่ยงตัวหลบทาง

"เข้ามาสิ"

เป็นครั้งแรกที่เขายอมให้ใครก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

คืนนั้น เขาตัดสินใจแน่วแน่

ในเมื่อมาตุภูมิไม่ต้องการเขา ในเมื่อสิ่งที่เรียกว่า "บ้าน" เป็นเพียงกับดักดูดเลือด—

งั้นที่นี่ บนแผ่นดินต่างแดน เขาจะบุกเบิกเส้นทางนองเลือดด้วยตัวเอง

[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงทางจิตใจอย่างรุนแรง]

[เควสต์ลับถูกเปิดใช้งาน: จอมมารผู้โดดเดี่ยว]

[เป้าหมาย: คว้าแชมป์ 'โปรตุกีส คัพ' ท่ามกลางเสียงสาปแช่งจากรอบทิศ]

[รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์ดัดแปลงร่างกายระดับ S]

ด้านนอก ลมทะเลแอตแลนติกหวีดหวิว พายุลูกใหญ่กำลังจะมา